شیوه ساده تعیین شیفت بین حیوانات

این درحالی است که فرآیند مشابهی در حیواناتی که توانایی سخن گفتن ندارند، وجود دارد. برای مثال میمون‌ها، پرندگان و بزهای کوهی قادرند برای به توافق رسیدن در تقسیم کارها باهم مذاکره کنند. بخصوص این مساله در زوج‌ پنگوئن‌ها دیده می‌شود. در شرایطی که پنگوئن ماده برای تهیه غذا به دریا می‌رود، پنگوئن نر در خانه می‌ماند و از تخم‌ یا جوجه‌ها مراقبت می‌کند. اکنون محققان دانشگاه لچستر، استراتژی‌ای را کشف کردند که حیوانات در تعیین شیفت‌ها از آن استفاده می‌کنند.

این استراتژی «چشم برای چشم» و یا «این به آن در» نام دارد که براساس آن عضو یک گروه با مشاهده رفتار همگروه خود درصدد جبران آن برمی‌آید. به این ترتیب بسیاری از حیوانات شکارچی به صورت زوجی و یا در گروه‌های بزرگ‌تر به شکار می‌روند. این نشان می‌دهد که استراتژی «این به آن در» در توسعه همکاری به خوبی عمل می‌کند. استراتژی «این به آن در» در توسعه و تثبیت همکاری نقش دارد، اما نمی‌تواند در آغاز همکاری کمکی بکند.

برای مثال در یک زوج پنگوئن که در آن هم زن و هم شوهر می‌خواهند برای تهیه غذا به دریا بروند و یا هر دو می‌خواهند از تخم‌ها مراقبت کنند، این روش نمی‌تواند برای پیشرفت عادت تعیین شیفت کافی باشد. دانشمندان با استفاده از تئوری بازی‌های تکامل و شبیه‌سازی‌های رایانه‌ای موفق شدند یک گونه ساده از این استراتژی را کشف کنند که توضیح می‌دهد در ارگانیسم‌هایی که به صورت مکانیکی تمایل و علایق خود را دنبال می‌کنند، می‌توان شیفت‌ها را تعیین کرد.

یک‌گونه تنها زمانی می‌تواند وارد بازی تعیین شیفت شود که در آن حداقل دو نوع تفاوت ژنتیک به تکامل رسیده باشد. این دو تغییر ژنتیک به این‌گونه‌ها کمک می‌کند به روش تصادفی که یکی از زوج‌ها مایل باشد واکنش اولیه را انجام دهد پس از آن بقیه اعضای گروه استراتژی «این به آن در» را دنبال می‌کنند. در حقیقت بدون تنوع ژنتیک، تعیین شیفت نمی‌تواند به این روش ساده انجام شود.