زنان، مردها را سر کار گذاشته‌اند

نویسنده رمان بازی آخر بانو اضافه کرد: حقیقت امر این است که ممکن است این موضوع یکی از عوامل افزایش زنان نویسنده در ایران باشد، اما دلیل اصلی نیست. سلیمانی گفت: عده‌ای معتقدند ما صاحب ادبیاتی به نام ادبیات آشپزخانه‌ای شده‌ایم. ادبیاتی که زنان هنگام سرخ کردن پیاز داغ، رمان هم می‌خوانند و پیازشان را هم برهم می‌زنند. این نوع ادبیات معمولا ویژگی خاص خود را دارد که مردهای طرفدار ادبیات داستانی برای تحقیر نویسندگان این عنوان را به کار می‌برند. نویسنده خاله بازی گفت: گروه مذکور می‌گویند ادبیات آشپزخانه‌ای نیاز به تفکر ندارد. سرگرم‌کننده است و شخصیت‌های اصلی آن را زنان تشکیل می‌دهند و مسائل زنان در آنها مطرح می‌شود و اصولا ادبیات جدی نیستند.

سلیمانی افزود: به نظر من مساله اصلی در میان یک گفتمان وسیع مطرح می‌شود و آن پیگیری هویت است. در صد سال اخیر که ما با غرب مواجه شدیم بحران هویت یکی از بحران‌های اساسی بلوکی مثل ما بوده است که دارای پیشینه بسیار قوی بود. برای ملت‌هایی که دارای تاریخ و فرهنگ نیستند بحران هویت مطرح نمی‌شود، اما در ایران این بحران به ‌وجود آمد.

این منتقد ادبیات داستانی گفت: زن‌های ما بیش از مردان‌ دچار بحران هویت شدند و همین جا بود که از خودشان پرسیدند من کیستم؟ به همین دلیل زن‌های ما اول شروع کردند به خواندن و بعد نوشتند. یا به نوعی می‌توان گفت همپای هم خواندن و نوشتن را انجام دادند تا به آن سوال اساسی من کیستم پاسخ بدهند.

سلیمانی اضافه کرد: اولین داستان‌نویس ما سیمین دانشور است که دو دهه پس از آغاز انتشار آثار مردان نویسنده داستان‌های خود را منتشر کرد و به همین دلیل زنان نویسنده با فاصله‌ اندک توانستند به جایگاه خود برسند.