ضرورت درجه‌بندی فیلم‌های سینمای ایران

ممکن است برخی از آنها حضور یک کودک در یکی از نقش‌های فیلم را برای انتخاب آن فیلم در نظر بگیرند، اما مشکل از جایی شروع می‌شود که در میان همین فیلم‌های روی پرده که در آنها حضور «کودکان» نیز پر رنگ است، مضامینی وجود دارد که به هیچ وجه مناسب کودکان و نوجوانان نیست. در برخی از فیلم‌های سینمای ایران، کودکان عناصر تزئینی هستند که با حضور خود باعث شیک‌تر شدن فضای فیلم می‌شوند. فرمول «کودک شیرین زبان» در این سال‌ها از سوی فیلم‌های مختلفی مورد استفاده قرار گرفته و نتیجه خوبی هم داده است.

در سال‌های اخیر برخی فیلم‌های سینمایی درجه‌بندی شده‌اند و روی تبلیغات آنها ذکر شده که مثلا «این فیلم مناسب افراد زیر 13 سال نیست.» این مساله به مخاطبان آن فیلم خاص نسبت به محتوای آن آگاهی و هشدار می‌دهد، اما همیشه محتوای خشونت‌آمیز نمی‌تواند برای مخاطبان مضر باشد و ممکن است دیدن صحنه‌های شبهه برانگیز از قبیل حضور زنی خیابانی در خانه مردی فاسد هم برای مخاطب کودک یا نوجوان شبهه‌برانگیز باشد. این مساله ضرورت ایجاد درجه‌بندی در مورد تمامی فیلم‌های سینمایی را ایجاد می‌کند تا مخاطبی که احیانا به دلیل کم‌توجهی مسوولان سینمایی نمی‌تواند فرزند خود را به تماشای فیلم مناسبی ببرد، به جای حضور در سالن‌های سینما نیاز فرزند خود را از مراکزی دیگر مانند شبکه نمایش خانگی تامین کند.

رضا استادی