سفر به دنیای خارج از منظومه شمسی

این کاوشگر، فاصله بین ستارگان را در محدوده‌ای که در فاصله 23 میلیارد مایلی از مرز منظومه شمسی قرار گرفته است، طی خواهد کرد (فاصله زمین تا خورشید حدود 93 میلیون مایل است)‌ برای مثال اگر فاصله زمین تا خورشید را معادل یک واحد اندازه‌گیری در نظر بگیریم، فاصله زمین تا مریخ معادل نیم واحد، تا ستاره پلوتو 38 واحد و تا مرز منظومه شمسی برابر با 250 واحد نجومی خواهد بود. بر این اساس برآورد می‌شود که فاصله زمین تا نزدیک‌ترین منظومه نجومی به منظومه شمسی که آلفا ــ قنطورس نام دارد، حدود 269280 واحد باشد.

این کاوشگر فضایی که قرار است سال 2010 فضایی قدم به فراتر از مرزهای منظومه شمسی گذارد، یکی از سریع‌ترین کاوشگرهایی است که تاکنون راهی فضا شده است. این کاوشگر که با سرعت 58 مایل بر ثانیه حرکت خواهد کرد، فاصله بین نیویورک تا لس‌آنجلس را در مدت زمان کمتر از 5 دقیقه طی خواهد کرد. این سرعت بیش از 10 برابر سرعت شاتل‌های فضایی است که با سرعت 5 مایل بر ثانیه حرکت می‌کنند. کاوشگر فضایی جدید ناسا با سرعتی 5 برابر کاوشگر فضایی ویه‌جر که در سال 1977 قرار بود کاوش در آن سوی مرزهای منظومه شمسی را تجربه کند، در سال 2010 میلادی عازم فضا خواهد شد و پیش‌بینی می‌شود سرعت حرکت کـاوشـگر فضایی دیگری که قرار است ماموریت فضایی مشابهی را در سال 2018 انجام دهد، به سرعتی 8 برابر کاوشگر فضایی ویه‌جر که 41 سال ماموریت انجام کاوش‌های فضایی خارج از محدوده مرزهای منظومه شمسی را به نام خود به ثبت رسانده بوده است، دست یابد. یکی از مهم‌ترین چالش‌های ماموریت‌های فضایی به خارج از منظومه شمسی طول مسافت و سرعت حرکت سفینه فضایی است. با توجه به این که برای این کار باید از موشک‌های بزرگی برای پرتاب کاوشگرها استفاده شده باشد که بتوانند سوخت مورد نیاز را تامین کنند بنابراین وزن بسیار زیاد این موشک‌ها حرکت آنها در فضای بین منظومه‌های مختلف را با مشکل مواجه خواهد ساخت. به نظر می‌رسد که بهترین راه برای مقابله با این محدودیت استفاده از بادبان‌های بسیار نازک و بازتابی است که برای به حرکت درآوردن آنها از امواج نور آفتاب، امواج الکترومغناطیسی یا اشعه لیزر استفاده خواهد شد. کاوشگرهای بادبانی یکی از بزرگ‌ترین کاوشگرهایی هستند که تاکنون ساخته شده‌اند.

مریم وکیلی