تک سلولی هایی که از فضا می آیند

به نظر شما اگر روزی موجودات فضایی کشف شوند ، آنها چه شکلی خواهند داشت؛ تصور بسیاری از ما از موجودات فضایی همان چیزی است که در فیلمهای علمی تخیلی نشان داده می شود

کد خبر: ۲۶۱۱۰

؛ اما واقعیت این است که به اعتقاد بسیاری از دانشمندان اگر روزی موجوداتی در فضا کشف شوند، آنها چیزی جز موجودات تک سلولی نخواهند بود؛ چون تنها این موجودات هستند که می توانند در شرایط بسیار سخت به حیات خود ادامه دهند. عده ای از دانشمندان در یکی از مراکز تحقیقاتی وابسته به ناسا دور هم جمع شده اند تا میزان مقاومت باکتری ها را در شرایط بسیار سخت مانند آنچه در فضا وجود دارد، بررسی کنند. آنها باکتری ها را در محیطهای کاملا خشک ، به دور از هوا و در مجاورت پرتوهای رادیواکتیو قرار دادند. آنها حتی در چند نوبت باکتری ها را به همراه ماهواره به فضا فرستادند. نتایج این آزمایش ها بسیار شگفت آور بود. برای اولین بار دانشمندان به این موضوع پی بردند که بسیاری از باکتری ها می توانند در فضا هم به حیات خود ادامه دهند. این باکتری ها لایه ضخیمی را در اطراف خود به وجود می آورند که آنها را در برابر انواع آسیبها حفظ می کند. در واقع ، این موجودات تک سلولی به نوعی خواب فرومی روند و هنگامی که دوباره در شرایط مناسب و در معرض هوا و رطوبت قرار بگیرند، به شکل عادی خود باز می گردند. نتایج این تحقیقات نظریه ای را که مدتها به فراموشی سپرده شده بود ، بار دیگر مطرح کرد. در اواخر قرن نوزدهم «ویلیام کلوین» این فرضیه را مطرح کرد که موجودات زنده می توانند با کمک شهابسنگ ها بین کرات مختلف جابه جا شوند. حدود 30سال بعد یک دانشمند سوئدی فرضیه کلوین را کامل تر کرد. او اعتقاد داشت که باکتری ها حتی می توانند بدون نیاز به شهابسنگ ها در فضا منتشر شوند. با گذشت زمان و پیشرفت علم نجوم دانشمندان به فاصله بسیار زیاد بین کرات و ستاره پی بردند. این فاصله ها به قدری زیاد است که میلیون ها سال طول می کشد که شهابسنگی از یک ستاره به ستاره دیگر برسد. اما دانشمندان در سالهای اخیر پی برده اند بعضی از باکتری ها می توانند حتی برای میلیون ها سال در پوسته سختی که برای خود به وجود می آورند ، زنده بمانند. برای مثال اخیرا دانشمندان نوعی باکتری را در میان بلورهای نمک کشف کرده اند که تخمین می زنند مربوط به 250 میلیون سال پیش باشد. اگر واقعا باکتری ها می توانند با کمک شهابسنگ ها بین کرات مختلف جابه جا شوند ، آیا می توان منشا حیات در کره زمین را نیز در کرات دیگر جستجو کرد؛ بعضی از دانشمندان کاملا به این موضوع اعتقاد دارند. دانشمندان پی برده اند از هر 20شهابسنگی که از سطح مریخ جدا می شود، یکی به زمین برخورد می کند. در اوایل پیدایش منظومه شمسی تعداد این شهابسنگ ها بسیار زیاد بوده است ؛ به طوری که دانشمندان تخمین می زنند در مدت 500میلیون سال در حدود 50میلیارد شهابسنگ از مریخ به زمین برخورد کرده است . پس اگر در آن زمان موجوداتی در مریخ زندگی می کردند، این شهابسنگ ها می توانستند آنها را به زمین منتقل کنند. البته برعکس آن هم می توانست اتفاق بیفتد؛ یعنی موجوداتی با کمک شهابسنگ هایی که از زمین جدا می شدند به مریخ برسند؛ اما احتمال این موضوع بسیار کمتر است ؛ زیرا جرم کره زمین بسیار بیشتر از مریخ است و به علت وجود لایه جو در اطراف زمین شهابسنگ ها بسختی از زمین جدا می شدند و حتی اگر این اتفاق هم می افتاد به احتمال زیاد مقصد آنها جایی بجز مریخ بود.