وبلاگستان تمام قد سیاسی شده است

طبیعی است در این کنش اجتماعی فراگیر هر کسی از اتباع کشور بسته به سلایق  فکری و سیاسی و رویکردهایش به یکی از گزینه‌های سیاسی موجود در انتخابات گرایش داشته باشد و اخبار و رویدادهای پیش و پس از این رویداد را با همان فضای ذهنی تحلیل کند.

اگرچه نقل مستقیم این نوشته‌ها و تحلیل‌ها به دلیل عدم تجانس با سیاست بی طرفی روزنامه جام‌جم برای ما ممکن نیست، اما‌ می‌توان آنها را به 2 دسته عمده تقسیم بندی کرد که برگرفته از فضای اجتماعی کشور است و نشانه‌های بیرونی آن را در زمان تبلیغات و حوادث پس از انتخابات مشاهده کرد.

نویسندگان وبلاگ‌های دوطرف اگرچه به بررسی دلایل اثبات حقانیت تفکر خود می‌پردازند،ولی در بسیاری از موارد حداقل در کامنت گذاری‌ها از تک گویی دست برداشته‌اند.  در کامنت‌های هر نویسنده می‌توان نظرات تعداد زیادی از طرفداران نامزد مقابل را خواند که با دلیل‌هایی که آورده‌اند به نویسنده وبلاگ و نامزد مورد علاقه او پاسخ داده‌اند و این کامنت‌ها از طرف نویسنده وبلاگ حذف نشده و در موارد بسیاری پاسخ داده شده است. به عبارت دیگر وبلاگ نویسی نقش ایجاد فضای تمرینی برای گفتگو را بخوبی بازی کرده است.

نکته دیگری که یادآوری آن در این یادداشت بدل بلاگ جام  ضروری است، همه‌گیری مباحث سیاسی در وبلاگستان است.

در شرایط معمولی وبلاگ‌ها به دسته‌بندی‌های مشخصی پایبند بودند و خوانندگان وبلاگ‌ها تکلیفشان روشن بود. خواننده مسائل سیاسی  می‌دانست چهره‌های سیاسی، تحلیلگران و خبرنگاران این حوزه  چه کسانی هستند و براحتی به سراغ آنها می‌رفت، در مقابل  خواننده وبلاگ‌های ادبی نیز بسرعت کسانی که محتواهای ادبی در فضای مجازی تولید می‌کنند را می‌شناخت و خواننده وبلاگ‌های همان‌ها می‌شد. از بین رفتن این خط‌بندی‌ها بندرت و به شکل استثنایی وجود داشت، اما امروز وبلاگ‌نویسان فارسی حتی آنهایی که به کناره‌گیری از فضاهای پرتنش شهره بودند به شکلی تمام قد سیاسی‌نویس شده‌اند و اهمیت رویدادهای این چند روزه در آینده سیاسی کشور ما تا بدانجاست که دیگر تمام شاعران، داستان‌نویسان، نقاشان و موسیقیدانان هم  به صف تحلیلگران وضعیت سیاست در ایران پیوسته‌اند و اگر چه اغلب  احساسی‌نویسی می‌کنند، اما همین مطلب به خودی خود نشان‌دهنده این است که همه فرزندان این سرزمین نسبت به آینده کشور خود حساس هستند و این در جای خود اتفاق مبارک و سرمایه‌ای بی نظیر برای ایران و ایرانی است و تایید این نکته که شعر و ادبیات و به طور عام هنر نمی‌تواند و نباید سیاسی باشد، حرف بی‌پایه‌ای است؛ چرا که وقتی شاعر و هنرمند این همه سیاسی‌می‌شود، چگونه ممکن است تولید فکری‌اش از سیاست مبرا شود.

آرش شفاعی