در آرزوی زندگی دوباره

در یک منطقه صنعتی در شمال شرقی دیترویت ساختمانی وجود دارد که محل نگهداری از 47 داوطلب است .افرادی که همه به یک امید در آنجا جمع شده اند. زندگی دوباره .

کد خبر: ۲۵۹۴۰

بدن آنها را در محفظه هایی پر از نیتروژن مایع قرار داده اند تا دمای بدن آنها به منهای 196 درجه برسد. تنها در این دما می توان واکنش های شیمیایی را که منجر به فساد بدن می شوند ، کاملا متوقف کرد. آنها را در آنجا نگه می دارند تا شاید روزی علم آنقدر پیشرفت کند که بتواند زندگی را به آنها بازگرداند. کسی که این ایده را برای اولین بار مطرح کرد، شخصی به نام رابرت اتینگر بود. او که معلم فیزیک در یکی از ایالت های امریکا بود ، در سال 1964 کتابی را منتشر کرد که نام آن را «جنبه های زندگی ابدی» گذاشته بود. او در کتاب خود این امکان را مطرح کرده بود که در آینده با پیشرفت علم انسان ها می توانند حمایت ابدی پیدا کنند. کتاب مورد استقبال وسیع مردم قرار گرفت و ایده او هم طرفداران بسیاری برای خود پیدا کرد. طرفدارانی که هر چند سال یک بار دور هم جمع می شوند تا با توجه به پیشرفت های علم امکان تحقق حیات ابدی را بررسی کنند. در نوامبر سال 2002 آنها برای پانزدهمین بار کنفرانسی را با موضوع «گسترش حیات» برگزار کردند. در این کنفرانس ، ایده های بسیاری مثل استفاده از روشهای جدید بیوتکنولوژی برای به تاخیر انداختن پیری ، شبیه سازی اعضای آسیب دیده بدن انسان و یا حتی به کار بردن رباتهای بسیار کوچک برای ترمیم سلولهای بدن مورد بررسی قرار گرفت . رابرت اتینگر که خود بنیانگذار این ایده بود، در سال 1976 موسسه ای را برای عملی کردن تفکرات خود تاسیس کرد. این موسسه اکنون محل نگهداری 47 داوطلب از جمله مادر و همسر اوست . در سالهای بعد موسسه دیگری هم به نام آلکور برای همین منظور تاسیس شد. طرز کار 2 موسسه شبیه هم است . آنها در مقابل دریافت مبلغ مشخصی ، بدن افراد را در مخازن نیتروژن مایع برای آینده حفظ می کنند. موسسه آلکور برای هر نفر در ابتدا 120 هزار دلار دریافت می کند و این جدا از هزینه سالانه نگهداری است که هم رقمی در حدود 400 دلار است ؛ اما موسسه ای که رابرت اتینگر تاسیس کرده است ، مبلغ بسیار کمتری را دریافت می کند. او برای هر نفر 28 هزار دلار و آن هم تنها در ابتدای کار دریافت می کند. موسسه آلکور ، حتی از سر جدا شده انسان ها هم نگهداری می کند ؛ زیرا آنها اعتقاد دارند که با پیشرفت علم در آینده می توان تمام اعضای بدن بجز مغز را دوباره به وجود آورد. جسد فرد بعد از مرگ او باید بلافاصله به موسسه منتقل شود. در مرحله اول خون از بدن فرد خارج می شود و به جای آن ماده ای را به بدن تزریق می کنند که بخش عمده آن را گلیسرین تشکیل می دهد. هدف از این کار حفظ بافتهای بدن در دمای بسیار پایین است . قلب فرد با کمک دستگاه به کار خود ادامه می دهد تا این ماده مانند خون در بدن جریان پیدا کند. سرد کردن جسد در 2مرحله انجام می شود. در مرحله اول با کمک یخ خشک دمای بدن را تا 79 درجه پایین می آورند و در مرحله دوم با انتقال فرد به مرکز با استفاده از نیتروژن مایع دما را به 196 درجه می رسانند. تا به حال این کار روی 100 نفر انجام شده است ؛ اما هیچیک از آنها نتوانسته اند زندگی خود را دوباره به دست آورند. علت آن هم بسیار ساده است . هیچ کس نمی داند که چطور می توان بدن این افراد را بعد از این که کاملا یخ زد ، به حالت اول برگرداند؛ اما دانشمندان چندان هم ناامید نیستند. یکی از مسائلی که باعث شده دانشمندان نسبت به آینده خوشبین باشند ، نمونه هایی است که از این پدیده در طبیعت یافت می شود. برای مثال ، نوعی قورباغه در کانادا وجود دارد که می تواند از زمستان های بسیار سخت کانادا جان سالم به در برد. دانشمندان متوجه شده اند که بدن قورباغه در دمای پایین یخ می زند و حتی ضربان قلب هم کاملا متوقف می شود؛ ولی بعد از پایان زمستان ، زمانی که هوا بتدریج گرم می شود ، قورباغه دوباره به حالت اول برمی گردد و به حیات خود ادامه می دهد. با این حال ، تفاوت های اساسی میان قورباغه و آنچه که روی انسان انجام می شود ، وجود دارد. اول این که دمای بدن قورباغه هرگز از 20درجه تجاوز نمی کند و قورباغه تنها قادر است برای مدت کوتاهی (مثلا چند ماه) این شرایط را حفظ کند. در حالی که آنچه مورد نظر دانشمندان است ، حفظ بدن انسان در دمای 196 درجه و آن هم برای مدت بسیار طولانی است . بعلاوه یخ زدن آب در سلولهای بدن ، آسیبهای جدی را به آنها وارد می کند. برای از میان بردن این آسیبها در حال حاضر تنها یک راه وجود دارد و آن هم افزایش غلظت ماده ای است که به جای خون به بدن تزریق می شود؛ اما افزایش غلظت این ماده آن را به مایعی کاملا سمی تبدیل می کند که خود به بافتهای بدن آسیب می رساند.