ماه و مه

یعنی همه تولیدات هنری آن شخص را ندیده و نشنیده قبول کنی. حتی آنهایی را که هنوز خلق نشده‌اند. به همین مضحکی! گاهی هم این قضیه طوری پیش می‌رود که ناخواسته حتی کارهای بدی هم که تولید شده، خوب می‌بینی و آن وقت است که محکوم شده‌ای به جانبداری صرف از آن شخص. حسین علیزاده برای من از آن دسته آدم‌هاست.

علیزاده در این سال‌ها پرکار بوده است اما این پرکاری هیچ از کیفیت کارهایش کم نکرده است (این را جانبداری محض از او ندانید.) سال گذشته با گروه هم آوایان کنسرت داد همان سال آلبوم «آن و آن» را منتشر کرد. قبل‌ترش موسیقی سریال «زیر تیغ» را برای تلویزیون ساخت که با اقبال مردم روبرو شد و به صورت آلبوم منتشر شد. موسیقی فیلم ساخت. هم «نیوه مانگ» را 3 ــ 2 سال پیش و هم «آواز گنجشک‌ها» را سال گذشته. حتی موسیقی تئاتر ساخت. «مهمانسرای دو دنیا» برای سهراب سلیمی که سال گذشته در تئاتر شهر اجرا شد و خلاصه همه جوره در عرصه موسیقی فعال بود. جالب این که او هیچگاه بعد از موفقیت اش در یک اثر؛ آن را تکرار نمی‌کند. حتی اگر این خواسته مخاطبانش باشد. برای همین است که شاید سخت بشود آثار او را با همدیگر مقایسه کرد.

این روزها آلبوم جدید حسین علیزاده به نام «ماه و مه» توسط نشر هرمس منتشر شده است و طبیعتا باید پیشنهاد شنیدنی ما هم همین آلبوم باشد.

در این آلبوم حسین علیزاده در بخش اول به تک نوازی شورانگیز پرداخته که در ادامه بخشی با آواز افشاری همراه ‌شده. در بخش دوم علیزاده به همراه ارکستر قطعاتی را در دستگاه شور اجرا کرده است.

این نخستین باری است که حسین علیزاده آلبومی مجزا را به تکنوازی شورانگیز اختصاص داده است. قطعات این آلبوم به صورت بداهه نوازی در استودیو ضبط شده است.

پیش از این حسین علیزاده در دو اثر «ابرها» و «به تماشای آب‌های سپید» قطعاتی به صورت بداهه با ساز شورانگیز اجرا کرده بود.