زندگی زیرچتر وحشت

با این حال رشد این پدیده در سال‌های اخیر موجبات نگرانی آحاد مردم در کشورهای آمریکای‌جنوبی فراهم آورده است.

گسترش دامنه آدم‌ربایی و قتل به احزاب و جناح‌های سیاسی موجب شد این پدیده به سوژه‌ای داغ در رسانه‌های کشورهای این منطقه و سایر بخش‌های جهان تبدیل شود.

این پدیده به ویژه در ونزوئلا، کشوری در شمالی‌ترین بخش آمریکای‌جنوبی در حاشیه دریای کارائیب که این روزها به صحنه ربودن و کشتار فعالان سیاسی تبدیل شده در کانون توجه قرار گرفته است.

وقتی رهبران حزب سوسیالیسم متحد این کشور هفته گذشته در اعتراض به قتل سه فعال ارشد این حزب تظاهراتی اعتراض‌آمیز در کاراکاس، پایتخت ونزوئلا ترتیب دادند، شکی باقی نماند که آدم‌ربایی و قتل به جدی‌ترین معضل اجتماعی در این کشور و سراسر آمریکای‌لاتین تبدیل شده است.

گسترش موج آدم‌ربایی در سراسر ونزوئلا موجبات شکل‌گیری خشم، نارضایتی و ترس در بین ساکنان مناطق شهری را فراهم آورده که می‌گویند اهمال دولت در برخورد با بزهکاران به جسورتر شدن گروه‌های سازمان‌یافته جنایتکار منجر شده است.

صدها مرد و زن و کودک در روز روشن در برابر چشمان بهت‌زده مردم توسط بزهکاران در خیابان‌های شهرها ربوده می‌شوند تا در مقابل دریافت باج به خانواده‌هایشان تحویل شوند. بستگان افراد ربوده شده در اکثر موارد ناچارند خانه و سایر مایملک خود را به فروش برسانند تا وجوه درخواستی ربایندگان را بپردازند.

پارلمان ونزوئلا هفته گذشته بررسی طرحی را آغاز کرد که مجازات آدم‌ربایی را در چارچوب وعده دولت برای تشدید مجازات افرادی که مرتکب این بزه ‌شوند به 30سال افزایش ‌می‌دهد. آمارهای رسمی تعداد آدم‌ربایی‌ها را تا این مقطع از سال 166 مورد اعلام کرده‌اند که بیش از یک مورد در روز است. بسیاری از موارد آدم‌ربایی اساسا گزارش نمی‌شود و آدم‌رباها و خانواده فرد ربوده شده در خفا با هم به توافق می‌رسند و به همین دلیل رقم واقعی آدم‌ربایی بیش از 4 برابر آمار دولتی برآورده شده است.

بریسیدا مورالس، از اساتید دانشگاه سانتاماریا در ایالت پاریناس که بیش از سایر ایالت‌ها با اشاعه پدیده آدم‌ربایی مواجه است، می‌گوید: این وضعیت دلهره‌آور است. تاکنون 4 دانشجو را از محوطه دانشگاه و در برابر دیدگان سایر دانشجویان ربوده‌اند. او با اشاره به این‌که زنان، کودکان و حتی افراد سالخورده ربوده می‌شوند، می‌افزاید: آدم‌ربا‌ها حتی به متمول یا فقیر بودن فرد هم توجهی نمی‌کنند و تقریبا به طور اتفاقی هرکس که سر راهشان قرار گیرد را می‌ربایند و با خود می‌برند.

در یکی از عجیب‌ترین موارد چند تن از اوباش کودکی سه ساله را از آغوش مادرش در ایستگاه اتوبوسی در یکی از زاغه‌نشین‌های حاشیه پاریناس ربودند. مادر این خانواده ناچار شد ارزشمندترین مایملک خانواده که یخچالی کارکرده و تقریبا قدیمی بود را بفروشد تا بتواند پول مورد نظر آدم‌رباها را بپردازد.

خاستگاه آدم‌ربایی

این مشکلی است که تقریبا سراسر آمریکای لاتین با آن دست به گریبان است. درک دلیل اشاعه این پدیده هم چندان دشوار نیست. گروه‌های جنایتکار به آسانی به اسلحه دسترسی دارند و وجود نیروهای امنیتی فاسد و سیستم قضایی ناکارآمد موجب شده هیچ ترسی از بابت قانون نداشته باشند.وضعیت اسفبار و نگران کننده هندوراس هفته گذشته با کشف جسدی که گمان می‌رود متعلق به برادر ویلسون پالاکیوس، بازیکن تیم فوتبال تاتنهام است، در کانون توجه قرار گرفت. ادوین ژالاکیوس 16 ساله در اکتبر سال 2007 میلادی ربوده شد و با وجود پرداخت غرامت 200 هزار دلار درخواستی آدم‌رباها آزاد نشد و تا زمان مرگ در اسارت ربایندگان باقی ماند.

کلمبیا به دلیل آدم‌ربایی شبه‌نظامیان شورشی اسم و رسمی برای خود به دست آورده است. گروگان‌های سیاسی چون اینگرید بتانکورت، نامزد انتخابات ریاست‌جمهوری کلمبیا که به مدت 6 سال گروگان فارک بود همیشه توجه رسانه‌ها را به خود جلب کرده‌اند اما آنها کسر کوچکی از آمار واقعی آدم‌ربایی را به خود اختصاص می‌دهند. اکثر افراد برای دریافت باج ربوده می‌شوند.

این ویروس در حدود یک دهه قبل و زمانی که باندهای متخاصم قاچاق موادمخدر شروع به گروگان گرفتن زارعان در نواحی دورافتاده ونزوئلا کردند از کلمبیا به این کشور سرایت کرد. سزار گارسیای 58 ساله، دامداری که به مدت 4 ماه و تا زمانی که خانواده‌اش وجوه درخواستی آدم‌رباها را پرداختند در اسارت بود، می‌گوید: آنان به ندرت افراد ربوده شده را می‌کشند اما در عمل او و خانواده‌اش را از هستی ساقط می‌کنند. او که خانواده‌اش برای آزادی او ناچار به فروختن گله، خودرو و حتی سرپناهشان شده بودند، می‌افزاید: هر چه را عمری برای به دست آوردنش تلاش کرده‌اید یکجا از دست می‌دهید.

گروه‌های جنایتکار به این استنتاج رسیده‌اند که حتی خانواده‌های فقیر هم می‌توانند با فروش دارایی اندک خود چند هزار دلاری برای آزادی عضو به گروگان گرفته شده، بپردازند. این رویکرد وخیم‌تر شدن اوضاع و گسترش ناامنی در سراسر آمریکای‌لاتین را به همراه آورده است.

آدم‌ربایی فوری

شرایط حاکم بر ونزوئلا الهام‌بخش فرمین مورالس لئون، از وزرای پیشین دادگستری این کشور در نگارش کتابی در مورد ربوده شدن چهار تن توسط گروه‌های جنایتکار بود. خانواده یکی از افراد ربوده شده در این داستان مبتنی بر واقعیت برای تهیه پول درخواستی گروگان‌گیرها به اجرای نمایشی روی آورد. با فراهم آمدن وجه آزادی بود که فرد به گروگان گرفته شده عاقبت ماه گذشته آزاد شد.

کار تا آنجا بالا‌ گرفته که برخی افراد بزهکار با فعالیت به عنوان راننده تاکسی در فرودگاه کاراکاس، پایتخت ونزوئلا اقدام به ربودن خارجی‌هایی می‌کنند که قدم به خاک این کشور می‌گذارند. چند دیپلمات اروپایی و تعدادی از خبرنگاران آمریکایی در بین افرادی هستند که نامشان در فهرست گمشدگان پلیس ونزوئلا به چشم می‌خورد.

آنچه این روزها بین مردم ونزوئلا آدم‌ربایی فوری نام گرفته ممکن است چند ساعت یا حداکثر چند روز طول بکشد منوط به این که خانواده فرد ربوده شدن پس از چانه‌زنی با گروگان‌گیرها بتوانند وجه مورد نظر آنها را سریعا بپردازند. این شیوه تقریبا نوظهور آدم‌ربایی دستمایه ساخت فیلمی پرفروش در سال 2005 میلادی قرار گرفت که ربوده شدن زوجی جوان توسط آدم‌رباها و شب پرحادثه و وحشت آنان با ربایندگان‌شان در دنیای زیرزمینی کاراکاس را نشان می‌دهد.

جاناتان جاکوبونیر، نویسنده و کارگردان «Secuesrto Express» می‌گوید: آدم‌ربایی به حدی در ونزوئلا شایع است ‌که من معتقد بودم این مساله نمی‌تواند سوژه خوبی باشد. او می‌افزاید: ونزوئلا هر سال شاهد خشونت بیشتری در قیاس با سال قبل آن است اما آنچه سوژه این فیلم را متمایز می‌کرد این بود که آدم‌رباها در این فیلم در واقع از اعضای نیروی پلیس بودند.

از 12 گروه جنایتکار شناسایی شده توسط یگان ویژه پلیس ونزوئلا 9 گروه با شبه‌نظامی‌های کلمبیا در ارتباط هستند و تنها 3 گروه خانگی هستند که گمان می‌رود یکی از آنها از اعضای نیروی پلیس تشکیل شده است. گروه‌های خانگی به مراتب فعال‌تر از بقیه هستند و نام‌هایی چون «نامرئی‌ها» و «زبردست‌ها» ‌را برای خود برگزیده‌اند.

دولت امیدوار است با اقداماتی چون توقیف اموال خانواده افراد ربوده شده برای جلوگیری از باج دادن آنها به گروگان‌گیرها و تشدید مجازات آدم‌رباها بتواند به مهار پدیده آدم‌ربایی کمک کند. با افزایش موارد آدم‌ربایی، پلیس توفیق در یک پرونده جنجالی را جشن گرفت. دو برادر 14و 16 ساله ‌پس از آن که سردسته آدم‌رباها برای تحویل گرفتن کیسه پلاستیکی حاوی باج 96 هزار دلاری در محل قرار با خانواده گروگان‌ها حاضر شد، ‌توسط پلیس کاراکاس آزاد شدند. سردسته آدم‌رباها در مسیر عزیمت به محل قرار پیام کوتاهی برای مادرش فرستاده بود:‌ «مادر در مسیر رفتن به محل کارم هستم. برایم دعا کن»!

مترجم : رضا سادات
منبع: کریستین ساینس مانیتور