«همه بچه‌های من» یک سریال دیدنی

نام مرضیه برومند یادآور تمام خاطرت نوستالژیک نسل بعد از انقلاب است؛ از مدرسه موش‌ها گرفته تا آرایشگاه زیبا که در هر شرایطی می‌توانست مخاطبان خودش را پای این جعبه جادویی بنشاند. البته زیاد هم نیازی نیست شما آدم خاطره بازی باشید تا حتما این سریال را ببینید.

حالا هم شاید بهانه کنید که در این گیر و دار انتخابات چه به دیدن سریال؟ آن هم از نوع خانوادگی‌اش! اما اگر یک روز ظهر وقت کردید و به تماشای این سریال نشستید، وقتتان را طوری تنظیم می‌کنید که کمتر قسمتی از این سریال را از دست بدهید. «همه بچه‌های من» نگاهی خانوادگی دارد به مسائل و مشکلات کودکان و نوجوانان و جوانانی که در خانه‌اند و طبیعی است که با این محتوا طیف زیادی از افراد را شامل می‌شود.

این مجموعه، غالبا به معضلاتی می‌پردازد که میان چنین افرادی مشترک است و البته برای ما ملموس. شاید از این روست که نمی‌بینیم روایتی با وضعیت و موقعیتی خاص پیرامون این‌گونه از افراد جامعه، شکل گیرد. آنچه سریال برومند را از این منظر در جایگاه قابل قبولی قرار می‌دهد، واقعیت و البته بالا بودن حجم تنگناهایی است که در میان فرزندان جامعه‌مان وجود دارند.

«همه بچه‌های من» در ژانر خانوادگی قرار می‌گیرد که از مولفه‌‌ها و خصوصیت‌های این‌گونه آثار، زن‌محوری است؛ رویکردی که در این مجموعه نمود درخشان‌تری را از خود نشان می‌دهد.

در ملودرام زن‌محور، داستان از دید زن مطرح می‌شود. شناخت ما از طریق او به دست می‌آید و به همذات‌پنداری و نارضایتی‌های او دعوت می‌شویم. در این سریال با زنی مواجهیم که تنهاست؛ تنهایی‌ای که وی را در فضایی قرار داده تا از حوزه شماری از مسائل و مشکلات مهم خانوادگی خارج کند و در مقابل بیشترین توجهش روی بچه‌هایی باشد که در ارتباط با خانواده‌هایشان با موانع و تنگناهای زیادی روبه‌رو هستند. حالا اگر هم فرصت نکردید که برنامه‌تان را طوری تنظیم کنید که ظهرها پای برنامه خانواده شبکه یک بنشینید، می‌توانید هر شب تکرار این مجموعه را از شبکه یک تماشا کنید.

علی محزون