نامه‌های کثیرالانتشار

چند خط نامه می‌نوشتند و کاغذ را لوله می‌کردند، می‌کردند داخلیک بطری شیشه‌ای یکبار مصرف بلامصرف و آن را به دست امواج می‌سپردند تا به سرعت پست پیشتاز عمل کند و مرقومه آنها را به دست دوستان و آشنایان برساند و خانواده‌ای را از نگرانی و دلواپسی نجات دهد. قبل از ارسال نامه نیز با زبانی صمیمانه و اثرگذار خطاب به نامه مذکور چنین معروض می‌داشتند:

بیت مهرورزانه:

ای نامه که می‌روی به سویش / از جانب من ببوس رویش

الان هم با این که بشر پیشرفت کرده و هزار و یک  وسیله پیشرفته برای ارتباط وجود دارد، مع‌ذالک هیچ کدام از این وسیله‌ها و ابزارآلات الکترونیک و تکنولوژیک نتوانسته است، لذت نامه‌نگاری را از بین ببرد و رسم نامه نوشتن‌های  مردمی را از بیخ(و بلکه بیشتر) منسوخ  و ریشه‌کن کند. حتی در محیط کانون گرم خانواده‌ها نیز برای ابراز مهر و محبت هنوز از کاغذ نامه استفاده بهینه به عمل می‌آید. مثلا طرف به همسر مکرمه‌اش ابراز می‌دارد: «نیاد اون روزی که من نامه‌هاتو پاره کنم.......» و یا در جایی دیگر که طرفین زندگی مشترک، عجالتا کارشان  بر اثر عدم تفاهم لازم و کمبود لوازم اولیه درک متقابل، بالا گرفته و به جاهای باریک کشیده؛ خطاب به مرد قانونی خود می‌گوید: «منم نامه‌هاتو پاره کردم، فکر یه چاره کردم.......» و امثال این موارد مضره که شرح کاملش موجب ابطال کلام و دراز شدن مطلب( و یا صاحب مطلب)! می‌گردد.

بالاتر از لذت نامه نوشتن از قدیم‌الایام، لذت نامه باز کردن بوده است، چنان که با آداب و رسوم محترمانه و مودبانه‌ای شکل می‌گرفته و حتی یک آدم گردن کلفتی مثل حکیم نظامی در ابتدای مثنوی لیلی و مجنونش در این  راستا چیزهایی عرض می‌نماید که ذیلا عرض می‌نماییم.

نامه نظامی 1:

ای نام تو بهترین سرآغاز /  بی‌نام تو «نامه» کی کنم باز؟

هنوز هم شیوه  نامه نوشتن ساری و جاری است؛ به حدی که بعضی اوقات (بخصوص در شرایط حساس کنونی) شدت هم می‌گیرد. مردم علاوه بر ارسال نامه الکترونیکی و بلوتوث و کامنت گذاشتن در سایت مسوولان، اگر احساس نیاز کنند، اقدام به نگارش نامه نیز می‌کنند و این البته جای قدردانی و نامه‌نگاری به مسوولان مربوطه دارد که قدر این مردم را بدانند؛ مردمی که از هر وسیله‌ای برای ارتباط با مسوولان استفاده می‌کنند. یک نمونه‌اش همین چند روز پیش از سوی مدیرکل بازرسی و پاسخگویی به شکایات استانداری کرمان اعلام شد. بر طبق این اعلام، در سفر اخیر ریاست محترم جمهوری به کرمان، کرمانی‌های عزیز و همیشه در صحنه حدود یک میلیون نامه به رئیس جمهور نوشتند. این در حالی است که کرمان در حدود 2 میلیون نفر جمعیت دارد  و این نشانگر توجه بالای مردم به نامه نوشتن و عرض حال کردن دارد. این نامه‌های نوشته شده  را باید خواند و برای خواندن این سیل نامه‌های مردمی  که کار خیلی سخت و توانفرسایی است، علاوه بر استفاده از نیروی انسانی لازم، از همان خداوندی کمک خواست که به قول همان نظامی فوق‌الاشاره، هم قصه نانموده را می‌داند و هم نامه نانوشته را می‌خواند.

نامه نظامی 2:

هم قصه نانموده دانی / هم نامه نانوشته خوانی

رضا رفیع