ماماها ، عضو ناتنی خانواده پزشکی

مامایی ، اولین حرفه بشری است که با خلقت انسان موجودیت یافته است . این پیشه با ارزش در طول تاریخ بشری جایگاه های متفاوتی را سپری کرده ؛ ولی به جرات می توان گفت که امروزه و در شرایط کنونی هنوز در اوایل راه نرفته است .

کد خبر: ۲۴۸۴۹

برای پذیرش دانشجو در این رشته رتبه ای بالاتر از رتبه رشته پرستاری لازم است ؛ ولی از بدو ورود به دانشگاه ، دانشجویان این رشته (مامایی) متوجه می شوند که زیر گروه پرستاری قرار گرفته و نام دانشکده ها نیز پرستاری مامایی است . اگر آموزش را بسترساز ارتقای فرهنگی یک حرفه بدانیم ، متاسفانه در ایران آموزش دانشگاهی همسان با شرح وظایف این شغل در آینده نیست و زمان زیادی از دوران تحصیلی به آموزش واحدهای عملی و نظری رشته پرستاری سپری می شود، در حالی که امروزه «ماماها» به عنوان اولین سطوح مراقبت های بهداشتی زنان و زایمان وظایف غربالگری را انجام می دهند و همین وظیفه آموزش قوی در علوم پایه پزشکی و فیزیوپاتولوژی پزشکی و دست کم گذراندن واحدهای نظری و عملی در حد استارژی را طلب می کند؛ چرا که نیاز به تشخیص کلینیکی و پاراکلینیکی از اساس یک غربالگری صحیح است و اما ادامه تحصیل در این رشته نیز حدیث دیگری دارد. بهداشتکار دهان و دندان ، تکنیسین علوم آزمایشگاهی و حتی رشته پرستاری توانایی ادامه تحصیل تا مقطع دکترا را دارند؛ اما این حرفه در سطح بسیار محدودی سالانه فقط دانشجوی کارشناسی ارشد پذیرش می کند که در عمل فارغ التحصیل این رشته شرح وظایفش تغییری نمی کند و در جامعه از نظر کارایی فرق چندانی با یک کارشناس ندارد و مقطع دکترا هنوز برای این قشر آرزویی دست نیافتنی است که البته این مساله نیز ارتباط بسیار نزدیکی با پذیرش بیش از اندازه متخصص زنان و زایمان در هر سال دارد و این است که اکنون 17هزار مامای بیکار و جوان در سطح جامعه سرگردان هستند و هیچ آینده شغلی برای آنان متصور نیست . جالب است بدانید که بسیاری از شاغلان این رشته با وجود گذراندن دوران سخت دانشجویی (کشیک های طاقت فرسای شبانه و...) هم اکنون در پستهای غیرمامایی فعالیت می کنند و یا برای ادامه تحصیل تغییر رشته داده اند. شاید مسوولان اجازه تاسیس دفتر کار را قدمی برای کاهش میزان بیکاری این قشر بدانند؛ اما همین قدم کوچک هم حدیث دردمندی دارد. سازمان نظام پزشکی ، وظایف مشخصی را در چارچوب مراقبت های دوران بارداری ، درمان بیماری های زنان و... تعیین کرده است ؛ اما متاسفانه سازمان های بیمه نسخ ماماها را پذیرش نمی کنند و با آنها قرارداد نمی بندند. سونوگرافی و آزمایش های روتین زنان باردار و یا غیر باردار، یکی از اصول مهم درمانی و پیگیری بیمار است که در صورت بیمه نبودن ؛ بیمار هیچ گاه به ماما مراجعه نمی کند. جالب این که ویزیت یک ماما از کارشناس بینایی سنجی که حتی عضو سازمان نظام پزشکی نیست ، کمتر است و جالب تر این که بیمه با آنها قرارداد دارد؛ ولی با ما ندارد. امروزه مسوولان کشور همه جا صحبت از کمبود بودجه و خصوصی سازی خدمات بهداشتی می کنند. سوال اینجاست که اگر هدف مسوولان اقتصادی کشور تاکید و حمایت از واحدهای مختلف خدماتی خصوصی است ، چرا از دفاتر کار مامایی به عنوان واحدهای خصوصی خدماتی حمایت نمی شود، چرا که حمایت از این دفاتر بار بزرگی از روی دوش دولت در تاسیس مراکز بهداشتی و درمانی برمی دارد. اگر این دفاتر به عنوان اولین سطوح مراقبت های بهداشتی و درمانی زنان باردار و... بخواهند انجام وظیفه کنند، هیچ گونه ارتباط قانونمندی میان دفاتر و بیمارستان ها وجود ندارد. حال اگر از مخارج سرسام آور اداره یک دفترکار (کرایه بالا، حقوق منشی ، استهلاک وسایل و...) بخواهیم یاد کنیم ، به نظر شما چند ماما می توانند دفتر کار تاسیس کنند و چند نفر می توانند با صداقت و علاقه در چارچوب شرح وظایفشان کار کنند؛ شیر بی یال و دم و اشکم که دید این چنین شیری خدا کی آفرید.