واترپلو، میدان محک و بررسی می‌خواهد

اگر آمار و ارقام ارائه شده از سوی برخی منابع خبری صحت داشته باشد، با حضور نداشتن تیم ایران در پیکارهای واترپلوی قهرمانی آسیا 2009 که از 21 اسفند تا اول فروردین در چین برگزار شد طول‌مدت غیبت کشورمان در این مسابقات عمری بیش از 10 سال یافت و به روایتی 13 ساله شد. لغو حضور ما در دوره جدید رقابت‌ها در حالی شکل گرفت که بازیکنان منتخب 6 ماه بود که زیرنظر مربی کروات تیم ملی در اردوهای داخلی و خارجی کار و تمرین می‌کردند. اعزام آنها به مجارستان برای مدت 12 روز و برگزاری مسابقات تدارکاتی در آن سامان در برابر تیم‌هایی مثل واشاش و OSC از برنامه‌هایی بود که برای تقویت تیم ملی انجام شده است.

دلیل لغو سفر در فاصله فقط چند روز تا اعزام تیم به چین این بوده که ظاهرا فدراسیون در برآوردهایش به این نتیجه رسیده که واترپلوئیست‌های ما توان مدال‌آوری در چین را ندارند و گفته می‌شود سرمربی خارجی ما نیز چنین می‌اندیشیده و دستیاران ایرانی‌اش نیز همین‌طور. لغو این سفر و اذعان به عدم توان تیم برای کسب مدال در شرایطی صورت می‌پذیرد که رئیس فدراسیون شنا وعده کسب یک مدال را در واترپلو در بازی‌های آسیایی گوانگ‌ژو داده است. این در حالی است که تا آن رقابت‌ها 19 ماه بیشتر نمانده و اگر در پیکارهای واترپلوی قهرمانی آسیا رسمی عادی و رایج است که یکی دو تیم بزرگ اصلا نیایند یا اگر می‌آیند با نیروهای درجه دوم و سوم و جوان‌ترشان باشد، در بازی‌های آسیایی با همه توانایی و سرمایه‌هایشان پای در صحنه می‌گذارند.

به نظر می‌رسد آخرین باری که تیم ملی واترپلوی ایران در پیکارهای قهرمانی آسیا شرکت کرد در سال 1995 در تایلند بوده باشد که در آن دوره تیم ما صاحب رتبه معقول (سومی)‌ شد، اما پس از آن هر بار به گونه‌ای از گسیل تیم ملی ما به این پیکارها خودداری شده، حال آن که واترپلو رشته‌ای است که به طور سنتی و از دیرباز در آن قوی بوده‌ایم و در بدترین روزهای خود نیز بندرت از جمع 5 تیم برتر قاره خارج شده‌ایم. حتی ورود قزاقستان قدرتمند «به معادلات آسیا» از اواسط دهه پیش به این سو نیز جایگاه واترپلوی ایران را چندان متزلزل نکرد.

یک دلیل اصلی

کناره‌گیری مجدد و ناگهانی واترپلوی ایران از پیکارهای امسال قهرمانی آسیا بیشتر از آن رو تعجب‌آور است که تیم ما در بازی‌های آسیایی دوحه خوب کار کرده بود و اصولا این مسابقات برای ایران معمولا خاطره‌ساز و مثبت بوده است و تک قهرمانی ما هم به سال 1974 در تهران حاصل آمد.

کارشناسان معتقدند یکی از دلایل اصلی که نزول و نوسان سال‌های اخیر در رشته واترپلو را موجب شده، شرکت نکردن در مسابقات قهرمانی آسیایی این رشته و حضور نامرتب و کم‌ضابطه در دیگر میدان‌ها بوده است و اگر در این امر استمراری موجود می‌بود، به نتایجی بهتر می‌رسیدیم و عناوین‌مان نیز ارشد‌تر می‌بود. یک ایراد دیگر این پروسه این است که چون تیم ملی واترپلوی ایران به طور مستمر (وحتی غیرمستمر)! در مسابقات قهرمانی آسیایی این رشته شرکت نمی‌کند، هر موقع که بازی‌های آسیایی از راه می‌رسد (4 سال یکبار)‌ این شک و پرسش را به وجود می‌آورد که آیا حضورش در این پیکارها عقلایی هست یا خیر و آیا اصولا در کاروان اعزامی قرار گیرد یا نه.

بعضی ها اعتقاد دارند اگر از واترپلو بیش از این حمایت شود، تیم ملی این رشته می‌تواند حتی از رتبه چهارمی آسیا هم قدری بالاتر بیاید و حتی اگر از عهده این کار برنیاید مسابقات جانانه‌تری با قزاق‌ها، چین، کره جنوبی و ژاپن داشته باشد.

وقتی تیم ملی واترپلوی ایران در یک مقطع زمانی چهارساله در هیچک از ادوار پیکارهای قهرمانی آسیا شرکت نمی‌کند، چطور می‌توان آن را ارزیابی و کارش را نمره‌گذاری کرد و براساس آن مجوز حضور یا عدم شرکتش در پیکارهای آسیایی را صادر کرد؟ عدم حضور مستمر در مسابقات واترپلوی قهرمانی آسیا ملی‌پوشان این رشته را تا حدی از روند‌‌های روز و پیشرفت‌های جدید و اوصاف حریفان دور می‌سازد و با وجود حضور در اردوهای داخلی و خارجی، مانند آنچه وصف آن در مجارستان را آوردیم، پشت درهای بسته نگه می‌دارد.

از آنجا که ترکیب تیم ملی واترپلوی ایران جوان‌تر از گذشته شده، برای اوج‌گیری نیاز به حضور در رقابت‌های اخیر آسیایی چین داشت تا خودش را بشناسد و پیشرفت کند و در گوانگ‌ژو پخته‌تر عمل کند.