فرصتهایی متفاوت در رقابت جدید فضایی

برای آمریکایی‌ها آن هم در اوج دوران جنگ سرد، پرتاب ماهواره اسپوتنیک یک از سوی روسیه یک شوک بزرگ و البته محرکی قوی محسوب می‌شد. در حقیقت باید این‌گونه اذعان کرد که آنچه «رقابت فضایی» نامیده می‌شد، آغاز شده بود. خیلی زود ماهواره‌هایی از این دست راهی فضا شدند تا راه برای عبور انسان از مرزهای فضا هموار شود. این فرآیند کافی بود تا بزودی رد پای انسان روی گرد و غبار ماه نقش ببندد. اما پس از دوره‌ای باشکوه از هنرنمایی در فضا و بخصوص ماه، افق‌های تحقیقاتی و اکتشافاتی انسان افول پیدا کرد. طی 35 سال گذشته حضور انسان در فضا تنها به مدار زمین محدود شده است. باز آلدرین که به همراه آرمسترانگ به عنوان نخستین انسان‌ها پای بر ماه گذاشتند، می‌گوید: بخشی از این افول به شتاب بیش از حدی باز می‌گردد که درخصوص طراحی، ساخت و پرتاب آپولوی 11 صورت گرفت. در حقیقت پرتاب آپولو نتیجه تلاش بیش از حد و پرشتاب برای خودنمایی روسیه در قبال آمریکا بود.

امروزه و در حالی که سال‌های طولانی از پایان جنگ سرد می‌گذرد و ناسا همکاری تنگاتنگی در بیشتر ماموریت‌های فضایی خود با روسیه دارد، طرح‌های جدید و ماجراجویانه فضایی در حال شکل‌گیری هستند: ماموریت‌های فضایی خصوصی، طراحی پایگاه دائمی روی ماه و در نهایت تلاش برای سفر به مریخ. اکنون در خلال این تلاش‌ها پرسش‌هایی مطرح می‌شود از جمله: تعادل منطقی میان اکتشافات فضایی سرنشین‌دار و بدون سرنشین چگونه است؟ آیا ماموریت‌های فضایی طولانی‌مدت جان فضانوردان را در معرض خطر قرار نمی‌دهد؟ و آیا این کار ارزش سرمایه‌گذاری چند میلیارد دلاری را دارد؟