اختلال شخصیت افراد مردم‌گریز

این بیماران حساسیت مفرطی به طرد شدن از سوی دیگران دارند و صفت شخصیتی عمده آنها کمرویی است. در صحبت کردن این افراد عدم قطعیت و فقدان اطمینان به خود واضح است و معمولا با تواضع و شکسته نفسی حرف می‌زنند. خیلی وقت‌ها ممکن است اظهارنظرهای دیگران را طوری تفسیر کنند که گویی تحقیر یا توهین به آنها بوده است. این افراد معمولا مشاغل حاشیه‌ای انتخاب می‌کنند، معمولا پیشرفت چندانی در کار نمی‌کنند و به دنبال اقتدار بیشتر هم نمی‌روند. این افراد معمولا هیچ دوست صمیمی ندارند.

در روان‌درمانی این بیماران باید رابطه اعتمادآمیزی با آنها ایجاد شود. سپس باید در برابر ترس‌های آنها بویژه ترسی که از طرد شدن دارند، موضعی پذیرا و تاییدکننده اتخاذ کرد و در نهایت بیمار را تشویق کرد که از لاک خود بیرون آید تا بر آنچه از دید او تحقیر و طرد و شکست جلوه کرده، فایق شود.

بیمار باید مهارت‌های اجتماعی تازه‌ای را که به وی آموخته می‌شود در خارج از جلسه درمان تمرین کند، اما باید مواظب بود تا بیمار دچار شکست نشود و اعتماد به نفس وی خراب‌تر نشود.

گروه درمانی و جرات‌آموزی نیز مفیدند. جرات‌آموزی هم یکی از اشکال رفتاردرمانی است که به بیمار می‌آموزد نیازهای خود را با صراحت بیان کند و اعتماد به نفس خود را ارتقا دهد. اگر بیمار دچار اضطراب و افسردگی شده باشد، می‌توان از داروهایی چون آتنولون و در بعضی از موارد از خانواده بتا بلا‌کرها یا دوپامینرژیک استفاده کرد.

داروهای از داروهای سروتونرژیک می‌توانند حساسیت بیمار به طرد شدن را کم کنند و داروهای دوپامینرژیک به صورت نظری می‌توانند رفتار جستجوی تازگی را در این بیماران ایجاد کنند.