لوح‌های فشرده از گذشته تا به امروز

به طور کلی ویدئودیسک‌ها در 2 گروه مغناطیسی و غیرمغناطیسی طبقه‌بندی می‌شوند؛ ویدئودیسک‌های مغناطیسی دارای یک سطح پوششی اکسیدی هستند که علائم ورودی به صورت الگوهای مغناطیسی در قالب خطوط مارپیچی بر روی آن ثبت می‌شود.

گروهی از دیسک‌های ویدئویی غیرمغناطیسی مجهزبه سامانه‌های ضبط مکانیکی شبیه سیستم‌های به کار رفته در ساخت صفحات گرامافون هستند و گروهی دیگر براساس فناوری‌های لیزری ساخته می‌شوند. سی‌دی‌ها یا به عبارت دیگر دیسک‌های فشرده، دیسک‌های پلاستیکی محتوی اطلاعات دیجیتال هستند که برای بازیابی اصوات و دیگر اطلاعات ثبت شده  روی آنها از پویشگرهای لیزر استفاده می‌شود. سی‌دی‌ها برای نخستین بار در سال 1982 میلادی در بازارهای تجاری عرضه شدند و با توجه به توانایی ایجاد صدا با کیفیت عالی و برخورداری از شباهت بسیار زیاد با اصل داده‌های ثبت شده روی آن، بسرعت جایگزین صفحات گرامافون شدند. همزمان با دستیابی محققان شرکت‌های فیلیپس و سونی به فناوری جدیدی برای ثبت اطلاعات بر روی دیسک‌های فشرده، امکان ثبت اطلاعات دیگر علاوه بر داده‌های صوتی نیز فراهم شد و کاربران توانستند از این ابزار برای ذخیره و بازیابی اطلاعات دیگر همچون ثبت اطلاعات روی دیسک‌های نوری که داده‌های ثبت شده روی آن با لیزر بازیابی می‌شوند و همچنین لوح‌های فشرده سرگرمی استفاده کنند. از آنجایی که علاوه بر داده‌های صوتی دیگر انواع داده‌ها نیز از قابلیت‌های تبدیل به اطلاعات دیجیتال برخوردارند، لوح‌های دیجیتال مختلفی طراحی شده و در اختیار کاربران قرار گرفته است.

دیسک‌های لیرزی یا ویدئودیسک‌ها از انواع دیسک‌های دیجیتال هستند که از قابلیت ترکیب اصوات دیجیتال و داده‌های ویدئویی آنالوگ برخوردارند. در سال 1995 میلادی دو شرکت سونی و فیلیپس در نتیجه یک طرح تحقیقاتی مشترک، لوح‌های فشرده و جدیدی را به بازار عرضه کردند که تحت عنوان ویدئو دیسک‌های دیجیتال یاDVD  شناخته شده است. درDVD ‌ها می‌توان داده‌هایی با حجم 7/4 گیگابایت همچون فایل‌های ویدئویی دیجیتال با قدرت وضوح بالا را ذخیره کرد. اگرچه ابعاد «DVD»‌ها همانند ابعاد«CD»های استاندارد است، اما نمی‌توان اطلاعات ثبت شده روی آنها را از طریق دستگاه‌های استاندارد پخشCD  بازخوانی کرد. این در حالی است که همه دستگاه‌های پخش DVD  می‌توانند اطلاعات ثبت شده  روی «CD»‌ها را بازیابی کنند.

در سامانه‌های پخشDVD  از اشعه لیزر قرمز استفاده می‌شود که در مقایسه با سیستم‌های پخشCD  از توانایی‌های بیشتری در بازیابی اطلاعات و داده‌های ثبت شده برخوردار است. این ویژگی سبب می‌شود دستگاه‌های پخشDVD  بتوانند فواصل کوتاه‌تر میان شیارهای ایجاد شده بر روی دیسک را مورد تجزیه و تحلیل قرار دهند و در نتیجه اطلاعات بیشتری را بر روی آن ذخیره کنند.