«آقای کریمی ببین این بنده خدا چی می‌خواد؟»

مشکل ندانستن زبان انگلیسی تنها خاص کارکنان یک فروشگاه زنجیره‌ای بزرگ نیست، متاسفانه در کشور ما حتی دانشجویان دوره‌‌‌های تحصیلات تکمیلی و در بسیاری موارد، استادان دانشگاه هم از ارتباط و گفتگوی روان انگلیسی عاجزند.

یکی از دوستان می‌گفت، هفته گذشته در چهارراه گلوبندک، شاهد حضور یک زوج ژاپنی بوده که مبهوت و حیران دنبال کسی می‌گشتند که بتواند با زبان انگلیسی نشانی موزه ایران باستان را به آنها نشان دهد.
براستی این همه دشواری برای چیست، در حالی که در کشورهای  دیگر راحت‌تر از ما به زبان بین‌المللی گفتگو می‌کنند و در بسیاری موارد راهنمای آنان همین کودکان هستند.

غفلت از آموزش صحیح زبان انگلیسی و بکارگیری آن، اگر سال‌های گذشته تبعات منفی در بر نداشت و گرفتن نمره قبولی برای خلاصی از کلاس‌های کسل‌کننده زبان کافی بود، اما این روزها برای خیلی از مشاغل، به مشکل بزرگی تبدیل شده است که ریشه آن را باید در نظام آموزش و پرورش عمومی  جستجو کرد.

این غفلت تاکنون برای ما خالی از آثار و پیامدهای منفی نبوده، از جمله این که سهم استادان و دانشجویان ما در ارتباطات بین دانشگاهی بسیار اندک است و با وجود بروز خلاقیت‌های فراوان درون مرزی، هنوز امکان انتقال سریع این دستاوردها از دانشگاه داخل به دانشگاه‌های برون مرزی فراهم نیست و این جریان به کندی انجام می‌شود. از طرفی به خاطر آگاهی نداشتن به زبان انگلیسی، استادان و دانشجویان تحصیلات تکمیلی به زحمت به پایگاه‌های علمی می‌پیوندند و این ضعف بظاهر ساده، آنها را از موج اطلاعات علمی دور نگاه داشته است.

شاید به همین دلایل، منابع درسی دانشگاه‌‌های ما به کندی به روز و نو می‌شوند و اطلاعات درسی کلاس‌های ما چند قدم از دانشگاه‌های دیگر عقب‌تر است.

غیر از فضای دانشگاهی، ضعف ارتباط به زبان انگلیسی در بین جوانان و افراد بزرگسال، بر صنعت گردشگری هم تاثیر گذاشته به طوری که مردم ما با وجود مهمان‌نوازی، توانایی گفتگو و ارتباط چهره به چهره و فرصت انتقال آداب و رسوم غنی خود را به گردشگران مشتاق خارجی ندارند.

پیامد منفی دیگر جنبه سخت‌‌افزاری دارد. بسیاری از ما به دلیل ندانستن زبان انگلیسی قادر به استفاده صحیح از تکنولوژی‌‌های وارداتی نیستیم و با وجودی که دستورالعمل کاربرد دستگاه به ما عرضه می‌شود، به آن توجهی نمی‌کنیم و غالبا بخش عمده‌ای از قابلیت‌های یک تکنولوژی جدید بر ما پوشیده می‌ماند!

در بخش اجرایی، بسیاری از نهادهای فرهنگی و اجتماعی ما متخصص زبان انگلیسی ندارند یا تعداد آنان اندک است. این مساله روند صدور ارزش‌های دینی، اجتماعی و انقلابی ایران را به خارج با موانعی روبه‌رو کرده است. تعداد رسانه‌های بین‌المللی ایران به زبان انگلیسی بسیار اندک است و رسانه‌های داخل کمتر از امکانات فضای مجازی که به زبان انگلیسی است، استفاده می‌کنند.

خلاصه این که ضعف آموزش زبان انگلیسی در نظام آموزش و پرورش منجر شده تا در بسیاری از عرصه‌ها فرصت‌های ارتباطی بسوزد. در حال حاضر، بسیاری از جوانان و افراد بزرگسال به ضعف بزرگ نظام آموزشی ما پی برده و از کلاس‌های آزاد زبان برای جبران نقیصه‌های فردی خود استفاده می‌کنند. البته این کلاس‌ها هم الگوی غیرقابل نقد و درستی برای آموزش ندارند و اغلب گرته‌برداری ناقصی از روش‌های آموزشی کشورهای جنوب شرق آسیا ارائه می‌کنند که این ضعف نظارتی نیز از چشم آموزش و پرورش دور مانده است!

کتایون مصری