این کره همیشه خطرناک

این مسابقه با تمام ویژگی‌های سنتی و به روز خود عصر امروز در حالی برگزار می‌شود که علی دایی به این دیدار به چشم آشتی تماشاگران با تیم تحت هدایتش نگاه می‌کند. بدون تعارف مردم تاکنون استقبال چندان چشمگیری از بازی‌های تیم ملی نکرده‌اند و این امر می‌تواند ریشه در عوامل مختلفی همچون عدم حساسیت دیدارها، نبود ستاره‌ها در تیم ملی و عدم پذیرش شیوه بازی تیم داشته باشد، ولی وقتی صحبت از کره‌جنوبی به عنوان یک رقیب سنتی در سطح قاره می‌شود، همه این باورها و پیشداوری‌ها رنگ می‌بازد. این بازی جنگی حساس و حیثیتی است و مسلما تماشاگران ایرانی در چنین عرصه‌ای تیم ملی خود را تنها نخواهند گذاشت. حال این علی دایی است که باید با استفاده از این استقبال و پرشدن مجدد سکوهای ورزشگاه آزادی حداکثر بهره را اول در جهت منفعت ملی و بعد هم در راستای افزایش محبوبیت و مقبولیت خود بردارد.

طبق فرمولی که علی دایی در کنفرانس مطبوعاتی خود پیش از شروع دور آخر مرحله مقدماتی جام‌جهانی 2010 آفریقای جنوبی و در آستانه سفر به عربستان برای نمایندگان رسانه‌های گروهی نوشت، پیروزی در بازی‌های خانگی و تساوی در خانه حریفان باعث صعود تیم ملی ایران می‌شود و در این راه فعلا تیم ایران کاملا موفق عمل کرده است. کره‌شمالی را در تهران برده‌ایم و با عربستان و امارات به ترتیب در ریاض و دبی به تساوی دست یافته‌ایم و به همین دلیل به هر شکل ممکن باید کره‌جنوبی را هم در تهران ببریم تا از برنامه از پیش طراحی شده سرمربی تیم ملی عقب نیفتیم.

در حال حاضر کره‌ای‌ها به عنوان تیم اول جدول این گروه یک پله از ما جلوتر هستند؛ چرا که آنها پس از تساوی با کره‌شمالی که حریف میزبان بود، امارات را در خانه و عربستان را در ریاض با اختلاف گل بالا شکست داده‌اند تا علاوه بر 2 امتیاز بیشتر با تفاضل 5+ نسبت به ایران که تفاضل 1+ دارد وضعیت بهتری داشته باشند و به همین دلیل هم که شده با توجه به نفس گرم عربستانی‌ها در پشت‌سرمان باید کره را ببریم تا هم به صدر جدول برویم و هم خطر رسیدن عربستان را از بین ببریم.

سیستم فوتبال کره‌جنوبی در حقیقت الگویی برای تمام تیم‌های شرق آسیا البته غیر از ژاپن است. کره‌ای‌ها ضمن دارا بودن خصوصیت سنتی تیم‌های خاور دور، سعی کرده‌اند در طول سال‌های اخیر بازی گروهی مبتنی بر پاس‌های پرتعداد و زیاد را در دستورکار خود قرار دهند و الحق که در این عرصه پیشرفت زیادی هم کرده‌اند. توجه به خصوصیات و ویژگی‌های فردی بازیکنان و استفاده از نفراتی که قد و قواره و قدرت بدنی مناسبی هم داشته باشند، باعث شده است دیگر فرمول سنتی کشورهای غرب‌‌آسیا یعنی جنگ با تیم‌های شرق آسیا با تکیه بر قدرت بدنی کاربرد چندانی مقابل کره نداشته باشد. البته ذکر این نکته به این معنی نیست که کره‌ای‌ها شکست‌ناپذیر هستند و در همین سال‌های اخیر آنها به دفعات مقابل ایران یا دیگر کشورهای غرب‌آسیا بازی را واگذار یا حداقل به نتیجه مساوی رضایت داده‌اند. حال این وظیفه مربیان تیم ملی است که با اتخاذ بهترین تدابیر و راهکارهای ویژه نسبت به رویارویی با این حریف قدر اقدام کنند تا شانس پیروزی تیم ملی در خانه بیش از پیش اضافه شود. خوشبختانه علی دایی به همراه مشاور آلمانی خود یعنی اریش روته‌مولر جدا از آنالیز چند بازی جدید تیم ملی کره جنوبی، آخرین دیدار دوستانه این تیم مقابل بحرین را که هفته گذشته در دبی انجام شد، از نزدیک دیدند و تا حدود زیادی با نقاط ضعف و قوت این تیم آشنا شدند.

البته حتی این دونفر بهتر از هر کسی می‌دانند که کره در آن مسابقه چند لژیونر سرشناس خود از جمله پارک‌جی سونگ (منچستر یونایتد)‌، لی‌یونگ پیو (بوروسیا دورتموند)‌ و کیم دونگ جین (زنیت سن پترزبورگ)‌ را به همراه نداشت که این نفرات همگی امروز در تهران حاضر هستند تا با نظر هوجونگ سون سرمربی کره جنوبی در خدمت تیم ملی خود باشند. ایران هم نسبت به بازی‌های اخیر خود می‌تواند بار دیگر از لژیونرهایش استفاده کند که دایی ترجیح داده فقط از جوادنکونام، مسعود شجاعی و وحید‌ هاشمیان برای این بازی دعوت کند.

تیم ملی ایران با وجود نتایج خوبی که در دیدارهای اخیرش کسب کرده و دقیقا طبق فرمول ترسیم شده دایی در بازی‌های رسمی نتیجه گرفته، نتوانسته آنچنان که باید و شاید نظر اهالی فوتبال و تماشاگران حرفه‌ای این ورزش را جلب کند، بخصوص که در بازی آخر مقابل تایلند در بانکوک و در مرحله مقدماتی جام ملت‌های 2011 آسیا نمایش دلپذیری را شاهد نبودیم و علاوه بر ضعف سنتی قلب دفاع ، در حمله هم نتوانستیم جز روی ضربات ایستگاهی خطری روی دروازه تایلند خلق کنیم و بیشتر کارشناسان هشدار دادند که اگر بخواهیم مقابل کره جنوبی هم‌چنین نمایشی را تکرار کنیم، به احتمال فراوان با مشکلات عدیده‌ای مواجه خواهیم شد. چرا که کره‌ای‌ها به صورت ژنتیکی از بازیکنانی با سرعت زیاد استفاده می‌کنند و هر آن امکان دارد در ورزشگاه آزادی که تیم ایران به صورت طبیعی رو به جلو بازی خواهد کرد، از قلب دفاع ایران لطمات جبران‌ناپذیری بر پیکره تیم ملی ما وارد کنند. در کنار این قضیه کره‌ای‌ها با حضور مهاجمان بلند قامتی همانند چوجائه‌جین و سئول کی‌هیون روی ضربات ایستگاهی از جناحین و کرنرها هم چهره موفقی از خود ارائه می‌کنند و حواس مدافعان ایران در این‌گونه موارد هم کاملا باید جمع باشد.

گر چه غلامرضا رضایی، اصلی‌ترین عنصر خط حمله ایران از زمان حضور علی دایی به عنوان سرمربی تیم ملی به علت محرومیت در این مسابقه حضور ندارد، ولی حضور عناصر سرعتی دیگر مثل آرش برهانی که هم‌اکنون با 18 گل‌زده آقای گل لیگ برتر است و همچنین سیاوش اکبر‌پور و محمدرضا خلعتبری می‌تواند دغدغه سرعت تیم ملی در خط حمله را از میان ببرد. در کنار این نفرات حضور نفراتی چون وحید‌ هاشمیان، کریم باقری و جواد نکونام که در امر سرزنی توانایی‌های غیرقابل انکاری دارند، می‌تواند در بازی هوایی هم کفه ترازو را به نفع تیم ملی ایران سنگین‌تر کند.

گر چه غیر از این مسابقه، 4 بازی دیگر در دور برگشت مرحله مقدماتی جام جهانی 2010 باقی‌مانده است، ولی بنا به دلایلی که ذکر شد و همچنین افزایش روحیه که در ادامه راه نیاز داریم، باید این مسابقه را با 3 امتیاز پشت‌سر بگذاریم. این برد، هم 3 امتیاز به حساب ما واریز می‌کند هم یکی از جدی‌ترین حریفانمان را در یک مسابقه دست‌خالی می‌گذارد و به همین دلیل می‌توانیم مدعی شویم که ارزش این مسابقه خیلی بیشتر از 3 امتیاز است.

ایران و کره در یک نگاه

تیم ملی کره جنوبی از آغاز سال 2008 تاکنون مجموعا 18 مسابقه رسمی انجام داده که 9 بازی دوستانه و 9 بازی در چارچوب مرحله مقدماتی جام جهانی بوده است.

کره‌ای‌ها به علت کسب عنوان سوم جام ملت‌های 2007 آسیا از حضور در مرحله مقدماتی جام ملت‌های 2011 معاف هستند. آنها در این 18 مسابقه صاحب 8 برد، 9 تساوی و تنها یک باخت آن هم در دیدار دوستانه مقابل شیلی شده‌اند و 30 گل زده و 14 گل هم دریافت کرده‌اند. بهترین نتایج آنها پیروزی 4  صفر مقابل ترکمنستان در مرحله قبل مقدماتی جام جهانی و 4 ‌ یک مقابل امارات در همین گروه فعلی بوده است، ولی نمی‌توان ارزش پیروزی 2  صفر آنها در آخرین بازی رسمی در گروه B مقدماتی جام جهانی را مقابل عربستان آن هم در ریاض نادیده گرفت. اما در نقطه مقابل تیم ملی ایران از آغاز سال 2008 میلادی 23 بازی ملی رسمی انجام داده که از این تعداد 9 بازی در مقدماتی جام جهانی، 2 بازی در مقدماتی جام ملت‌های آسیا، 4 بازی در مسابقات غرب آسیا، 2 بازی در تورنمنت عمان و 6 بازی هم دوستانه بوده است. 13 برد،8 مساوی و تنها 2‌‌باخت داشته‌ایم که هر دو باخت هم در دیدارهای دوستانه بوده، 38‌‌گل زده و 12 گل هم خورده‌‌ایم، اما اگر از آمار علی دایی می‌‌خواهید، فقط 3 مساوی را از این آمار کم کنید؛ چون پیش از سرمربیگری دایی و در زمان حضور موقت منصور ابراهیم‌زاده روی نیمکت تیم ملی در سال 2008، 3 مساوی بدون گل مقابل قطر و کاستاریکا (دوستانه)‌ و سوریه (مقدماتی جام جهانی)‌ حاصل شده بود.

بهترین پیروزی ما با نتیجه 6  صفر مقابل سنگاپور در مقدماتی جام ملت‌های آسیا و 6  یک مقابل قطر در بازی‌های غرب آسیا و بدترین نتیجه هم شکست یک  صفر در اولین بازی حضور دایی و بازی دوستانه با بحرین در منامه بوده است.

در اتاق خاطرات

اما 21 رویارویی قبلی 2 تیم ایران و کره‌جنوبی هم در نوع خود خاطرات تلخ و شیرین زیادی در بردارد، 21 مسابقه‌ای که فقط 3‌‌مسابقه از آنها دوستانه و 17 بازی دیگر در چارچوب تورنمنت‌های مختلف بوده است. در این بازی‌ها 8 بار پیروز شده‌ایم، 8 بار باختیم و 5 بار هم بازی با نتیجه مساوی به پایان رسیده است که طی 2 مسابقه منجر به تساوی به علت حذفی بودن و الزام تعیین برنده، بازی به ضربات پنالتی کشیده شده و متاسفانه هر دو مسابقه با شکست ایران در ضیافت پنالتی‌ها به پایان رسیده است. در این بخش به سراغ تنی چند از قدیمی‌های سرشناس فوتبال ایران رفتیم که در پرونده بازیگری خود سابقه حضور مقابل این حریف سنتی و چشم بادامی را دارند.

عبداللهی: حجازی نجاتمان داد

نصرالله عبداللهی، یکی از مدافعان برجسته تیم ملی در دهه 50‌‌‌ بود که در این باره می‌گوید: «قرار بود بازی در بوسان برگزار شود و از شانس بد ما روز بازی باران شدیدی بارید. همه بچه‌ها در آن هوای شرجی و زمین پر‌ آب تا آخرین نفس جنگیدند ولی اگر نباختیم و گل نخوردیم، مدیون حجازی شدیم. ناصر آن روز یکی از بهترین بازی‌های عمر خود را به نمایش گذاشت و بیشتر از 7 موقعیت مسلم گلزنی را از کره‌ای‌ها گرفت. او آنقدر خوب بود که در بازگشت لقب شیر بوسان را به خود اختصاص داد. هنوز هم اگر از قدیمی‌های کره بپرسید از نمایش ناصر حجازی در آن مسابقه با شگفتی یاد می‌کنند.

بیانی: عجب گلی زد سیروس!

شاهرخ بیانی هم از آن هافبک‌های خلاقی بود که مقابل کره‌جنوبی چه به عنوان هافبک و چه در نقش مهاجم به میدان رفته است. خاطرات شاهرخ از 2 بازی مقابل کره هم در نوع خود خالی از لطف نیست، شاهرخ بیانی خاطره خوبی از بازی با کره جنوبی دارد: «بازی‌های آسیایی 90 در مرحله نیمه‌نهایی دوباره با کره‌جنوبی افتادیم. تیم خیلی خوبی داشتیم، ولی آنها هم بسیار سرعتی و خوب بودند. تازه از جام‌جهانی برگشته بودند و با بردهای خوبی که تا نیمه‌نهایی گرفته بودند، روحیه خوبی هم داشتند. بنا به صلاحدید علی پروین که سرمربی تیم بود با شیوه‌ای تدافعی و تکیه بر ضدحمله وارد میدان شدیم.کره‌ای‌ها حملات زیادی انجام دادند که عابدزاده و پنجعلی با کمک بقیه مدافعان و هافبک‌ها همه آنها را بی‌ثمر گذاشتند. البته در ضدحملات 2 فرصت خیلی خوب نصیبمان شد که من و فرشاد پیوس نتوانستیم گل بزنیم، ولی در وقت اضافی روی یک ضربه کرنر و برگشت دادن مدافعان، مجتبی محرمی توپ خوبی به پشت دفاع انداخت. مهدی فنونی‌زاده هم با هوشیاری بیرون خط عرضی ماند تا آفسایدگیری آنها بی‌ثمر بماند، ولی کار اصلی را خدابیامرز سیروس قایقران انجام داد که در حالت نامتعادل با یک ضربه خیلی هنرمندانه گل برتری ما را زد. عجب گل زیبایی بود.

بعد هم کره‌ای‌ها مثل آپاچی‌ها روی دروازه‌ ما ریختند، ولی احمدرضا با فداکاری‌های خود قفل به دروازه زد تا آخرش پیروز شویم و به فینال برسیم. فکر می‌کنم اگر آن روز به جای 120 دقیقه، 240 دقیقه هم بازی می‌کردیم، کره‌ای‌ها نمی‌توانستند دروازه‌ ما را باز کنند.»

سعداوی: هرچه زدیم گل شد

قاطع‌ترین پیروزی ایران مقابل کره جنوبی با نتیجه 6  2 است. نعیم سعداوی پیستون راست تیم ایران در آن مسابقه می‌گوید: «‌در نیمه اول 2  یک بازنده به رختکن رفتیم. آنجا پس از صحبت‌های روحیه‌بخش محمد مایلی‌کهن (سرمربی)‌ هم‌قسم شدیم تا به هر نحو ممکن کره را ببریم و شرمنده مردم نشویم. هر چه توپ به زمین حریف بردیم گل شد و 4 گل را هم علی‌ دایی زد. ما هم از خوشحالی انگار روی ابرها پرواز می‌کردیم.»

آرش رستم‌نمدی