فیلمساز موردنظر در دسترس نمی‌باشد

آنها همگی به اتفاق سالن را ترک کردند. براساس شنیده‌ها آقای کارگردان هم تلفن همراهش را خاموش کرد تا دست هیچکس به او نرسد. روابط عمومی جشنواره هم با پوزش از حضار محترم دلیل برگزار نشدن نشست را «عدم تمایل کارگردان» اعلام کرد. همین و تمام!

این که چه چیزی باعث شده شهبازی و گروهش چنین تصمیمی بگیرد، فقط و فقط می‌تواند بر پایه حدس و گمان‌هایی باشد که البته خیلی هم از واقعیت دور نیست.

مثلا این که همان دوستان منتقد شهبازی که هنوز فیلم را ندیده زبان به تعریف و تمجید گشوده بودند و در ملت توقع ایجاد می‌کردند ، به گوشش رسانده‌اند که جماعت آن‌طور که باید و شاید از فیلم خوششان نیامده و خلاصه اوضاع بر وفق مراد نیست.

وگرنه من خودم با چشم‌های خودم دیدم که قبل از نمایش فیلم، شهبازی با فراغ بال از پیشنهاد همکارم برای دادن تلفنش کلی استقبال کرد و طوری هم شماره‌ها را ادا کرد که خبرنگارها تا شعاع چند‌متری‌اش هم بشنوند.

از ویژگی‌های جشنواره امسال دست‌‌کم تا این جای کار، رونق نسبی نشست‌های پرسش و پاسخش بوده؛ چیزی که در جشنواره‌های گذشته از آن خبری نبود. خودمانیم، اتفاق اصلی هم همین است که یک فیلم بتواند باب گفتگو را بین مخاطبانش باز کند. اگر بعضی وقت‌ها در این جلسات آداب گفتگو بین فیلمساز و منتقد رعایت نمی‌شود، نباید کلیت ماجرا را زیر سوال برد.

دور از جان شهبازی و فیلمش، وقتی فیلمساز با هر زور و سمبه‌ای فیلمش را تبلیغ می‌کند و انتظار دارد که جماعت هم آن را ببینند، باید به این قائل باشد که آنها هم بتوانند بگویند از چی خوششان آمده یا برعکس.

هر ورزشکاری با هر اندازه از زور و توانایی و بلد بودن فوت و فن رشته‌اش، سرانجام باید جلوی حریفش و مخاطبش بایستد و با او دست و پنجه نرم کند. در غیر این صورت طبیعی است که داوران بازی را به نفع حریف اعلام می‌کنند و از دست هیچ‌کس هم کاری برنمی‌آید.

جابر تواضعی