خداحافظ استاد

او در این سال و در کنکور دانشگاه تهران رتبه پنجم را کسب کرد و به این ترتیب، راهی دانشگاه شد.

او که 19 سال داشت، در دانشگاه شیفته اخلاق، تقوا و شخصیت دکتر قریب شد و به همین دلیل رشته تخصصی اطفال را انتخاب کرد. سیادتی ابتدا در بیمارستان هزار تختخوابی مشغول به کار شد و پس از آن به مرکز طبی کودکان رفت و در بخش عفونی کارش را آغاز کرد.

سال 1360 بود که دکتر سیادتی به ریاست بخش عفونی مرکز طبی کودکان رسید و 5 سال بعد (1365)‌ راهی آمریکا شد تا در دانشگاه تگزاس به تحقیقات ویروس‌شناسی درباره سرخک و آبله‌مرغان بپردازد.  بررسی سریع و با مقدار بسیار کمreagent  برای تشخیص آنتی‌با‌دی ویروس «واریسلازوستر» یکی از روش‌های جدیدی بود که این استاد فرهیخته به آن دست یافت.  پروفسور برونول که این تحقیق زیر نظر او شکل گرفته بود، در نامه‌ای دکتر سیادتی را این‌گونه توصیف کرده است: «او یکی از سختکوش‌ترین افرادی است که تاکنون شناخته‌ام.»

او پس از این که درجه استادی دانشگاه تهران را در سال 1367 به دست آورد، با کمک وزیر وقت (مرندی)‌ 9 رشته فوق‌تخصصی بیماری‌های کودکان را پایه‌گذاری کرد.  کلاس‌های درس دکتر سیادتی همیشه مورد توجه دانشجویان بود؛ او البته علاوه بر تدریس 31 تحقیق، چندین مقاله و 18 کتاب نیز تالیف کرده است.  او که عضو آکادمی اطفال آمریکا بود، در 85 کنگره داخلی و خارجی به عنوان سخنران حضور یافت.  دکتر سیادتی در بین عموم مردم نیز جایگاه خاصی داشت و همیشه یکی از پزشکانی بود که اگر سراغ پزشک حاذق کودکان را از افراد مسن فامیل می‌گرفتی، او را توصیه می‌کردند. روحش شاد.