خرمشهر یا خونین شهر

منازلی که 20 سال پس از جنگ تحمیلی هنوز به صورت مخروبه رها شده (حتی منازلی که در وسط شهر بخصوص در کنار مسجد جامع خرمشهر، یعنی نماد مقاومت ایران و آزادسازی این مرزوبوم از دست اجانب)، سندی غیرقابل انکار از ناموفق بودن بازسازی خرمشهر است.

شهر خرمشهر (که زمانی بزرگ‌ترین بندر ایران و حتی خاورمیانه بود) با این اتفاقات برای کسی که برای اولین بار قدم به این شهر می‌گذارد باور این مساله را که خرمشهر قبل از جنگ تحمیلی از چه رونق و عظمت باشکوهی برخوردار بود و حال چگونه است، سخت و مشکل می‌کند. سال 1359 و قبل از آغاز جنگ در خرمشهر 220 هزار نفر با رفاه زندگی می‌کردند، در حالی که بر اساس سرشماری 1385 هم‌اکنون 155 هزار نفر با انواع مشکلات و تنگناها از قبیل نبود امکانات شهری و نرخ بالای بیکاری، ساکن این شهرند.

سال گذشته توسط مرکز پژوهش‌های مجلس شورای اسلامی‌ اطلاعاتی منتشر شدکه وجود 6500 دستگاه ساختمان مخروبه و بلاتکلیف و همچنین 216 دستگاه ساختمان نیمه‌کاره در شهرستان‌های آبادان و خرمشهر در‌آن گزارش شده است.

فرماندار خرمشهر در این خصوص گفت: متاسفانه اعتبارات بازسازی برای شهر خرمشهر از سال 1386 قطع شد. اگر چه قرار است از سال آینده اعتبارات بازسازی برای خرمشهر مجددا آغاز شود.

فرمانداز خرمشهر تصریح کرد: آمار دقیقی [پس از این همه سال] از میزان خانه‌های مخروبه در سطح شهر وجود ندارد!

به هر حال خرمشهر با وجود گذشت 20 سال از پایان جنگ تحمیلی، هنوز چهره یک شهر جنگی را حفظ کرده و آثار جنگ و شهادت در جای جای این شهر بخصوص در کنار مسجد جامع بوضوح قابل رویت است ولی آیا مردم خرمشهر که در آغاز جنگ با جهاد و مقاومت مردمی‌،‌ خیال خام دشمن را برای اشغال چند روزه کشور به یاس تبدیل کردند، استحقاق بهره‌مندی از محیطی توسعه یافته و دارای حداقل امکانات شهری برای یک زندگی معمولی را ندارند؟