کشتار غزه؛ نوبلی‌ها چرا ساکت‌اند؟

مردم جهان با دیدن تصاویر دلخراش نقض حـقـوق انـسـان‌هـا، کـشتار برنامه‌ریزی شده کودکان و زنان و استفاده گسترده از سلاح‌های غـیـرمـتـعـارف چـون بـمـب‌هـای فـسـفـری بـه خیابان‌ها ریخته‌اند و از سکوت سردمداران جهان به خشم آمده‌اند.

ایـن روزهـا نـه‌تـنـهـا شـهـرهای کشورهای اسلامی بلکه پـایـتـخـت‌هـای اروپـایـی و آمـریـکـایـی شـاهـد راهـپـیـمایی‌ها، اعتراض‌ها و فریادهای حق‌طلبانه مردمی است که از سکوت حمایت‌آمیز سازمان ملل متحد، اتحادیه اروپایی و ایالات متحده از این قتل‌عام بی‌پایان و بی‌حد و مرز به خشم آمده‌اند.

نکته مهم در این میان، این است که چهره‌های نامدار ادبیات، فرهنگ و هنر جهان نیز همسو با حاکمان سرمایه سالار کشورهایشان سکوت و تماشا را در برابر این جنایت‌ها پیشه کرده‌اند.

به یاد داریم که طی سال‌های اخیر، بزرگانی از ادبیات جهان در برابر زیاده‌خواهی سردمداران جهان مدرن و قتل و کشتار مـردم بـی‌گـنـاه مـوضـعـگـیـری‌هـای شـجـاعـانـه‌ای کـردنـد که نمونه‌هایی از آن، سخنرانی خطابه نوبل‌ هارولد پینتر فقید و شعرها و بیانیه‌ها و موضعگیری محمود درویش است.

امروز جهان از صدای بزرگانی چون این دوخالی است، اما همچنان فرهنگ، اندیشه و هنر به وجود بزرگانی متکی است که وجود و حضورشان برای ادبیات و هنر جهان مغتنم است.

در این میان، برندگان جایزه ادبیات نوبل، وظیفه‌ای سنگین‌تر از دیگر هنرمندان بر دوش دارند چرا که خواه ناخواه، توجه و اعتباری که این جایزه به هنرمندان می‌بخشد، باعث می‌شود که هر نوع موضعگیری آنها باعث توجه افکار عمومی جهان شود.

سوال اینجاست که آقای اورهان پاموک ترکیه‌ای، خشم مردم کشورش را در برابر جنایت‌های صهیونیست‌ها نمی‌بیند؟  خانم لسینگ که گرایش ضد امپریالیستی او زبانزد عام و خاص است؛ اخبار قتل‌عام کودکان غزه را نشنیده است؟‌برای آقای لوکلزیو سرنوشت انسان‌های بی‌گناه به اندازه محیط زیست و رابطه انسان و طبیعت قابل اهمیت نیست؟ امروز نام هر هنرمندی که به وجدان خود و جامعه بشری در محکوم کردن جنایت‌های جنگی دولت صهیونیستی پاسخ گوید و در صف منتقدان این رژیم قرار گیرد؛ در حافظه بشری و آزادگان جهان ماندگار ثبت خواهد شد و آنان که خود را به هر دلیل از موضعگیری برکنار نگه می‌دارند باید پاسخگوی تاریخ باشند؛تاریخی که از محاکمه هیچ‌کس چشم نخواهد پوشید.