در تپش این هفته، ماجرای فریب و تعرض در پوشش عرفانهای دروغین و رمالی را بررسی کردیم
مخاطبان تئاتر دینی
مفاهیم دینی از امور فطری و بشری است و به قولی، ناخودآگاه قومی محسوب میشود و عناصر مذهبی ، صورت هایی ازلی هستند. از این رو، تئاتری که مرتبط به امور دینی و اخلاقیات مرتبط به دین باشد، به خودی خود برای مردم جذاب خواهد بود.
میتوان گفت عامترین بینندگان، مخاطبان تئاتری دینیاند. چرا که تئاتر دینی، به طور مستقیم با صورت ازلی ذهنی مردم ارتباط مییابد و این صُور را باززایی و بیدار میکند. اگر تئاتری به صورت فطری و طبیعی با مفاهیم دینی مواجه شود و به دور از تبلیغ مستقیم یا مقاصد فردی و نفسانی و دریک کلام، به ظاهر دینی باشد، با گستردهترین قشرها، میتواند ارتباط برقرار کند.
تئاتر دینی، تنها به قصههای دینی از انبیا و اولیاع یا نشان دادن مناسک دینی، مشروط نمیشود. که دین، جامع امور بشری است و این جهان و آن جهان را شامل میشود بنابراین، تئاتر دینی نیز همه امور انسان از واقعیات زندگی و جامعه را شامل شده و در پرتو آن تعالی همه امور و موجودات مطرح میشود.
در پرداخت به امور دینی و غیب، اگر اخلاص و صداقت نباشد و هدفی غیر از امور دینی در کار باشد، چنین تئاتری حتی با موضوعات و رویدادهای دینی، نمیتواند در حیطه دین قرار گیرد.
نمونه اینگونه تئاترهای کاذب به ظاهر دینی، بسیارند. نیز این تصور که با پرداخت و نمایش مستقیم امور دینی با هدف تبلیغ مستقیم، میتوان به حیطه تئاتر دینی رسید ، تئاتر را از وجوه خود جدا میکند و به حوزه رسانههای تبلیغی میکشاند و تأثیر پایدار و ارزشهای دینی آن تئاتر، زایل میشود و ما جز تبلیغی مقطعی، چیزی نخواهیم داشت.
برخی براین باورند که ما هنوز به تئاتر دینی نرسیدهایم و حتی در جهان نیز هنوز تئاتری دینی به وجود نیامده است اما گفتهاند خداوند محیط بر همه چیز و دین، محیط بر تمام امور بشری است. پس نمیتوان انتظار داشت یک تئاتر، تمام وجوه دینی را شامل شود بلکه هر تئاتری میتواند وجهی از دین و رفتار و زندگی فطری انسان را نشان دهد. اگر تئاتری با پرداخت به مناسک عظیم دینی، به مساله دین میپردازد، تئاتر دیگری با پرداختن به وجوهی از اخلاق فطری بشری، در واقع، دین فطری را مطرح میکند و مجموعه این نمایش هاست که فضای دینی و تئاتر دینی را به وجود میآورد.
و در پایان باید بیان داشت در جهان تئاتر، نمایشهایی با مضامین دینی و با دید دینی پرداخته شده است و نمایشگرانی در این راه گام برداشته و پیشروان هنر دینیاند. پس از انقلاب نمایشهای قابل تاملی با مضامین دینی ساخته شده است. فضای دینی پس از انقلاب، تلاشهای بسیاری را در این راه برانگیخته و ثمرات و نمونه های مهمی داشته است که نباید نادیده انگاشت. که این نادیده انگاشتن و در باب نمایش ها حکم کردن، موجب دلسردی نمایشگران صادق و دیندار ما خواهد بود.
نصرالله قادری
نمایشنامهنویس، کارگردان و رئیس انجمن نویسندگان و منتقدان تئاتر
تازه ها
گوناگون
پیشنهاد سردبیر
گزارش «جامجم» درباره دستاوردهای زبان فارسی در گفتوگو با برخی از چهرههای ادب معاصر
فارسی، زبان گفتوگوی جهان
معاون وزیر بهداشت:
