در روز 6 بهمن 1341 و در حالیکه رعب و وحشتی مثالزدنی بر فضای سیاسی اجتماعی کشور سایه افکنده بود و در میان تدابیر شدید امنیتی و پلیسی، همهپرسی فرمایشی با تقلبهای گسترده حکومت به اجرا درآمد و طبق آنچه پیشبینی میشد، رژیم اعلام کرد که اصول ششگانه با 5 میلیون و 600 هزار رای موافق در مقابل 4 هزار و 150 رای مخالف! به تصویب رسید.
حکومت که در آستانه برگزاری رفراندوم، شمار زیادی از مخالفان را دستگیر کرده بود، بزودی با مخالفتهای گستردهتری روبه رو شد بویژه علما و روحانیون که از ماهها قبل، مخالفت خود را با اصلاحات آمریکایی اعلام کرده بودند، در راس مخالفان قرار گرفته و از ماههای پایانی سال 1341 تحرکات سیاسی دامنهداری را بر ضد حکومت سامان دادند. که نهایتا در جریان قیام 15 خرداد 1342 به اوج خود رسید و به عنوان نقطه عطفی در تاریخ مبارزات مردم با رژیم پهلوی، مقدمه حرکت مستمر و پایان ناپذیری شد که تا سقوط نهایی رژیم پهلوی در بهمن 1357 ادامه یافت.
منابع:
محمدعلی سفری، قلم و سیاست، تهران، نامک 1373، 2 / 334 488 و غلامرضا نجاتی، تاریخ سیاسی بیست و پنجساله ایران، تهران، رسا، 1371، 1 / 217 240