در تپش این هفته، ماجرای فریب و تعرض در پوشش عرفانهای دروغین و رمالی را بررسی کردیم
با بابک رضایی، مدیر اجرایی جشنواره موسیقی فجر
سایه روشنهای یک جشنواره
امروز، بیست و چهارمین جشنواره بینالمللی موسیقی فجر با نواختن نت پایانی، آخرین گام خود را در مراسم اختتامیه تجربه میکند. دیروز، هفتمین روزی بود که گروههای موسیقی در بخشهای رقابتی، ویژه، جنبی و بینالملل روی صحنه رفتند و جشنواره موسیقی فجر به طور غیررسمی به کار خود پایان داد.
جشنواره موسیقی فجر امسال چه از نظر کیفی و هنری و چه از لحاظ کمی و اجرایی دارای نقاط ضعف و قوتی بود که بهتر است تا پرونده آن بسته نشده، مورد بررسی و ارزیابی قرارگیرد. از همین رو سراغ بابک رضایی، مدیر اجرایی جشنواره بیست و چهارم رفتیم و با او درباره کاستیها و نقایص برگزاری این جشن هنری گفتگو کردیم.
جشنواره بیست و چهارم مثل دورههای قبلی دارای نقاط تاریک و روشن در عرصه اجرا و برگزاری بود. ترجیح میدهید ابتدا به سراغ ویژگیهای مثبت این رویداد برویم یا از ضعفها و کاستیها سخن بگوییم؟
از منظر یک خبرنگار به طور حتم آنچه به عنوان ضعف محسوب میشود، اهمیت بیشتری دارد. پس آمادهام انتقادات را بشنوم.
از بخش ویژه جشنواره و اجراهای گروههای پاپ شروع میکنیم. چرا کنسرتهای رضا صادقی و خواجهامیری چند بار تایید و تکذیب شد و عاقبت تنها چند روز مانده به آغاز جشنواره، نام آنان وارد جدول برنامهها شد؟
ما امسال از همان ابتدا تصمیم گرفتیم با شخص هنرمند وارد مذاکره شویم و به سراغ واسطهها، تهیهکنندگان و مدیران گروههای موسیقی پاپ نرویم. در این 2 مورد که شما ذکر کردید، در مرحله اول با خود هنرمندان برای حضور در جشنواره به توافق رسیدیم، اما در ادامه گویا آنان با تهیهکنندگان خود دچار مشکل شدند و مسائلی بروز کرد که ما تصمیم گرفتیم قید همکاری با این 2 گروه را بزنیم. برای همین در جدول ابتدایی برنامهها، جایی برای اجرای آنان در نظر نگرفتیم.
اما شنیده میشد که مشکل رضا صادقی به این موضوع بازمیگردد که او 2 سال است نتوانسته مجوز برگزاری کنسرت بگیرد و نظر چندان موافقی از سوی دفتر موسیقی وزارت ارشاد برای اجرایش وجود ندارد.
زمانی که ما با این هنرمند وارد مذاکره شدیم، به هیچوجه چنین ممنوعیتی وجود نداشت و این بحث پیش نیامد. اگر چنین مسالهای هم وجود داشته است، به زمان گذشته بازمیگردد و در چند ماه اخیر که ما کارمان را شروع کردیم، با هیچ مانعی در صدور مجوز برگزاری کنسرت روبهرو نشدیم.
امسال کیفیت فنی کنسرتهای پاپ به نسبت سال گذشته افت پیدا کرده بود. چرا؟
به زعم شما از چه منظری و در چه زمینهای دچار افت شده بود؟
از نظر صدابرداری، نور سالن، کیفیت پایین هنری و بینظمی در اجراها.
من شکایت و گلهای در این زمینه نشنیدهام.
اما برای مثال، علی لهراسبی چند بار در جریان کنسرت خود نسبت به کیفیت صدابرداری اعتراض کرد.
در آن اجرا خود خواننده از گوشیهایی استفاده کرد که با سامانه صدابرداری سازگاری نداشت و مشکلاتی را به وجود آورد و این ربطی به تجهیزات فنی سالن نداشت.
البته در شیوه برگزاری این کنسرتها بویژه در نور بیش از حد سالن و موارد دیگر نیز به نسبت پارسال سختگیریهای بیشتری میشد.
این موارد را که اشاره میکنید، اصولا با قصد قبلی برنامهریزی شدند. ما اجراهای پاپ را در دل جشنواره فجر قرار دادهایم تا فضای گسترش این نوع از موسیقی را آماده کنیم. حال اگر شرایط به گونهای دیگر جلو برود که حساسیتها نسبت به موسیقی پاپ بیشتر شود و محدودیتهایی سر راه این کنسرتها پدید بیاید، در واقع نقض غرض کردهایم. ما در جشنواره امسال به دنبال آن بودهایم الگویی را ارائه کنیم که کنسرتهای موسیقی پاپ در طول سال هم بتوانند آن را سرمشق خود قرار دهند و براساس ویژگیها و معیارهای تعریف شده به روی صحنه بروند.
دیگر مشکل اجرایی جشنواره موسیقی فجر امسال به شیوه برخورد با خبرنگاران مربوط میشود. متاسفانه تسهیلات مناسبی در اختیار روزنامهنگاران و اصحاب رسانه قرار نگرفت. برای مثال میتوانم به تاخیر صدور کارتهای خبرنگاری اشاره کنم که تقریبا در روز دوم آماده شد.
در این باره متاسفانه به دلیل آن که واحد صدور کارت بر خلاف سنوات گذشته در دبیرخانه جشنواره مستقر نشد، انجام امور سرعت لازم را نداشت. در این دوره قرار شد عکس و مشخصات خبرنگاران را ما تهیه کنیم و به واحد صدور کارت بدهیم که همین روند و البته ناقص بودن اطلاعات افراد باعث تاخیر در صدور کارتهای خبرنگاری شد.
اما همین کارتها هم کارایی چندان نداشت و خبرنگاران نمیتوانستند با اتکا به آن وارد سالنهای مختلف شوند و از برنامهها استفاده کنند.
این برمیگردد به کمبود جا در سالنها و محدودیتهای ما.
یعنی در یک تالار بزرگ مثل کشور هم که گنجایش 3 هزار نفر را دارد، باز دچار کمبود جا و گنجایش بودید؟
در بسیاری از بخشهای جشنواره و از جمله اجراهای پاپ در تالار کشور، اطلاعرسانی بموقع و فراگیر ما باعث شد که همه بلیتها فروخته شود و جای خالی چندان زیادی برای مهمانان و خبرنگاران باقینماند. با این حال ما جایگاهJ در بالکن را به خبرنگاران اختصاص دادیم.
که به هیچوجه جای مناسبی نیست.
چرا اتفاقا به دلیل تسلط دید به صحنه و سالن، جای خوبی برای استقرار خبرنگاران بود.
بهترین صندلیهای تالار کشور در طبقه همکف و در جایگاههای A ،B ،C ،E و F قرار دارند که سال گذشته هم در هر شب 60 صندلی آن به خبرنگاران اختصاص داشت، نه فضای بالکن.
البته امسال هم ما تعدادی بلیت اضافی در اختیار خبرنگاران قرار میدادیم.
این بلیتها با شرایط بسیار بدی توزیع میشد و به صورت قطرهچکانی و روزانه به دست خبرنگاران میرسید، در حالی که میتوانستید آنها را در روز اول در اختیار مطبوعات قرار دهید.
در تالار وحدت، جایگاه ویژه را به خبرنگاران اختصاص داده بودیم که 40 نفر ظرفیت داشت.
این جایگاه هم تنها نامش ویژه است. در فضایی تنگ، 40 صندلی متحرک و چوبی در کنار هم چیده شدهاند که به هیچوجه راحتی صندلیهای ثابت طبقه همکف تالار وحدت را ندارند. علاوه بر این در تالار رودکی هم که تعداد اندکی صندلی را به خبرنگاران اختصاص داده بودید.
در این سالن کوچک گاهی ارکستر بزرگی به اجرای برنامه میپرداخت که اگر تنها یکی از وابستگان هر عضو گروه میخواست در تالار بنشیند، تمام صندلیها پر میشد. با این حال ما 10 صندلی را به خبرنگاران اختصاص داده بودیم.
که البته خبرنگار برای گرفتن بلیت همین صندلیها هم مجبور بود هر روز به دبیرخانه جشنواره مراجعه کند که وقت زیادی را از او تلف میکرد. برای پایان دادن به این بحث باید بگویم که شما تاکید کردید اطلاعرسانی فراگیر باعث شد تا بلیتهای جشنواره امسال بسیار خوب به فروش برسند، اما روزنامهها و رسانهها که عامل اصلی این خبررسانی بودند، متاسفانه مورد بیمهری قرار گرفتند.
در این باره باید در آینده نزدیک و سرفرصت بنشینیم و با آمار دقیق بررسی کنیم که چنین مشکلاتی از کجا ناشی شدهاند. با این حال فکر میکنم ما تمام سعی و تلاش خودمان را برای خدمترسانی به خبرنگاران انجام دادهایم و البته کمبودها و کاستیها را هم میپذیریم.
یکی از نقاط قوت جشنواره بیست و چهارم، کیفیت بهتر برنامههای بخش بینالملل بود که برخلاف دورههای گذشته با استقبال گرم علاقهمندان روبهرو شد. در این باره توضیح دهید.
موفقیت بخش بینالملل به 3 عامل برمیگردد. در مرحله اول ما گروههای خارجی مطرحی را انتخاب کردیم و با مذاکرات فشرده توانستیم با آنها درباره محتوای برنامههایشان به تفاهم برسیم. در ادامه نیز توانستیم با اطلاعرسانی خوبی که در این حوزه داشتیم، علاقهمندان را با این گروهها آشنا کنیم. سومین عاملی هم که باعث شد تا اجراهای بخش بینالملل با تالارهای پر از تماشاگر مواجه شوند، پیشفروش بموقع بلیتها بود.
در این شلوغی و عدم تجانس در برنامههای گوناگون، تعدادی از اجراها آن طور که باید و شاید مورد توجه قرار نمیگیرند. برای مثال فکر میکنم کنسرت گروه شیدا به رهبری محمدرضا لطفی در کنار اجراهای پاپ در تالار کشور، بخوبی دیده نمیشود؛ کنسرتی که یکی دیگر از نقاط قوت جشنواره امسال است.
برای همین اجرای گروه شیدا، حدود یک سال است که داریم برنامهریزی میکنیم و دنبال آن بودهایم.
هرچند درباره چند و چون اجرای این کنسرت هم شفافسازی صورت نگرفته است.
از چه نظر؟
از بابت قرارداد و مبلغ آن. شنیده میشود که کنسرتهای چاووش 6 و 8 در سایه یک قرارداد نجومی بین گروه شیدا و مسوولان جشنواره برگزار میشود.
اینها همهاش شایعه است. برای برگزاری این کنسرت که یادآور کارهای ماندگار سالهای پایانی دهه 50 خورشیدی است، مبلغی از سوی جشنواره پرداخت نشده است. در این باره استاد لطفی تنها با نیتی هنری پا جلو گذاشتهاند و هزینهها از محل بلیتفروشی تامین میشود.
مهدی یاورمنش
تازه ها
گوناگون
پیشنهاد سردبیر
گزارش «جامجم» درباره دستاوردهای زبان فارسی در گفتوگو با برخی از چهرههای ادب معاصر
فارسی، زبان گفتوگوی جهان
معاون وزیر بهداشت:
