ندود: فقط فوتبال را می‌شناسم

چرا امسال هم با یوونتوس به میدان آمده‌اید؟

فکر می‌کنم حضور یووه در جام قهرمانان باشگاه‌های اروپا بعد از 2 سال دوری از آن برایم بسیار وسوسه‌انگیز و جالب بود. اینک در یووه ترکیب خوبی از مسن‌ترها و جوانان به وجود آمده و در حالی که من و دل‌پیه‌رو و تا حدی بوفون و ترزه‌گه و کامورانزی نمونه و نماینده مسن‌ترها یا میانسالان تیم هستیم، جوان‌ترهایی مانند سباستین جیووینکو و کلودیو مارکیسیو هم در تیم ما رو آمده‌اند. برای آنها حضور در جام قهرمانان یک تجربه تازه و سخت است و اگر با نگاهی بسیط‌تر بخواهیم بگوییم، انجام دو دیدار در هر هفته برای تیم‌های بزرگ که شامل ما هم می‌شود، برای این جوانان آزاردهنده و سنگین است. شاید حضور ما به عنوان پر تجربه‌‌ترهای تیم این مشکل را تا حدی حل کند و این چنین بود که پیشنهاد یووه را برای یک سال حضور اضافی در این تیم پذیرفتم.

این هشتمین فصلی است که در تورین می‌گذرانید. شیرین‌ترین و جالب‌ترین خاطره‌تان از این ایام کدام است؟

شاید 2003 ‌- 2002 بهترین فصل برای ما بوده باشد. در آن سال  هم اسکودتو را بردیم و هم به فینال جام قهرمانان باشگاه‌های اروپا رسیدیم و در این راه در نیمه‌نهایی بر رئال مادرید چیره شدیم که خاطره ماندگاری را برای من شکل داده است. حساسیت زیادی بر آن مسابقه حاکم شده بود، اما خود من با گلزنی در آن دیدار تکلیف کار را روشن کردم.

ولی امسال هم با یووه 2 مسابقه مهم توام با پیروزی در برابر رئال را تجربه کرده‌اید.

درست می‌گویید و مدیون گل‌های زیبای دل‌پیه‌رو در این دیدارها شدیم که ما را به بردهای 1 - 2 و 2 بر صفر رهنمون ساخت، ولی دیدارهایی که گفتم، به اوج مراحل حذفی جام مربوط می‌شد و پیروزی ما باعث حذف رئال شد.

ایام بد هم داشته‌اید. سقوط به دسته دوم باشگاه‌های ایتالیا به اتهام تلاش برای تطمیع داوران را می‌گوییم. چطور شد که به رغم بروز آن مشکل در دل‌الپی ماندنی شدید و چگونه با سری B  کنار آمدید؟

شاید تطابق سختی بود، اما پس از تمام خدماتی که یوونتوس به من ارزانی داشته بود، این دین را نسبت به آنها احساس می‌کردم و باید لطفشان را پاسخ می‌گفتم. اگر از این دیدگاه به قضیه نگاه کنید، ماندن در دل الپی و ادامه حضور در یووه یک اقدام طبیعی والزامی بود. خوشبختانه پاداش این مساله را بسرعت گرفتیم و دوباره به دسته اول راه یافتیم و در پی آن به جام قهرمانان اروپا نیز بازگشتیم.

از سال‌های حضورتان در لاتزیو و خاطرات خاص‌تان در آن ایام بگویید.

آن 5 سال سرشار از اتفاقات و خاطرات خوب برای من است. یادتان باشد که تازه از چک به ایتالیا آمده بودم و در نتیجه برای اولین بار لژیونر بودن را حس می‌کردم و باید زبان می‌آموختم و با فرهنگ اینجا (ایتالیا)‌ آشنا می‌شدم. در آن دوران یک بار اسکودتو را بردم، در جام برندگان جام اروپا اول شدیم و دو بار نیز به جام حذفی ایتالیا رسیدیم. دیگر چه چیزی را می‌توانستم طلب کنم؟

آیا این علاقه را در خود ندیدید که در کشوری بجز ایتالیا هم بازی کنید؟

نظر خانواده‌ام هم در این خصوص شرط بوده است،‌ واقعیت این است که آنها همیشه از اقامت در این کشور، چه شهر رم و چه تورین راضی بوده‌اند. بچه‌هایم در همین کشور به دنیا آمده‌اند و اگر اینها را روی هم جمع کنید،‌ می‌فهمید که چرا به سایر کشورها روی خوش نشان نداده‌ام. در غیر این صورت باید متذکر شوم همیشه لیگ انگلیس و باشگاه منچستریونایتد را دوست داشته‌ام.

تا به حال دوبار با صحنه دیدارهای ملی وداع گفته و سپس بازگشته‌اید. آیا این مرتبه آخر است؟

من در 3 دوره یورو و یک جام‌جهانی حضور یافته‌ام و جا دارد که نسل جدیدتر به میدان آید و جای امثال مرا بگیرد. آنها باید هر چه بیشتر بازی کنند تا در این سطح نیز به کارایی لازم برسند. با این حساب دیگر برگشت مجددی برای من در کار نیست.

آینده فوتبال ملی چک را چطور می‌بینید؟

تیم ملی کشورم یک دوران گذر و انتقالی را طی می‌کند و جوان‌ترها جانشین مسن‌هایی مثل من شده‌اند، تعدادی از نفرات تازه وارد در اردوی ملی چک، اعضای قبلی تیم ملی جوانان کشورم هستند. آنها هنوز تجربه لازم را در این زمینه ندارند و به همین سبب تعدادی از پر تجربه‌‌های باقیمانده در تیم ملی مثل باروش،‌ یان کولوفسکی، گریگرا و اویفالوژی نقش خطیرتری می‌یابند و با آنهاست که همبازیان جوان خود را به راه اندازند و به کسب نتایج لازم در سطح ملی بزرگسالان نایل کنند. دو، سه سال صبر کنید تا این جوانان به بلوغ لازم در این سطح برسند و چیزی شوند که می‌توانند باشند و در آن صورت چک را باز در اوج خواهید دید.

آیا در پایان این فصل به درخواست یووه در این تیم می‌مانید یا به کلی بازنشسته می‌شوید؟

نمی‌دانم. خودم نیز به شک افتاده‌ام. در سن و سال من فقط می‌توان روز به روز پیش رفت و سپس تصمیم‌گیری کرد. من از حالا نمی‌دانم وضعیتم در پایان فصل چه خواهد بود و در نتیجه هر تصمیمی که حالا بگیرم، شاید در آن موقع قابل اجرا نباشد. من فقط می‌دانم یووه اصرار بر ماندن برای یک فصل اضافی دارد.

آیا برای ایام بازنشستگی‌تان فکری کرده‌اید؟

خیر. آنقدر در این 20 سال به فوتبال و دنیای آن فکر و در این عرصه کار کرده‌ام که نمی‌دانم اگر این ورزش نباشد، چه باید انجام بدهم. به واقع من فقط فوتبال را می‌شناسم. این را می‌دانم که وقتی فوتبال قهرمانی برای من تمام شود، مثل یک غریبه کامل باید سایر چیزها و موارد موجود در دنیا را یاد بگیرم.

آیا به مربی شدن هم فکر کرده‌اید؟

این طور نیست که بتوانید یک‌شبه و بدون پیشینه و تلاش و تحقیق لازم مربی شوید یا اگر شوید، بدون این سابقه به موفقیت برسید. بهتر است ابتدا در سطحی پایین‌تر و در جمع جوانان و تیم‌های ب مربیگری و کسب تجربه کنید و سپس مربی تیم‌های اصلی و مطرح شوید. پیش از همه اینها باید درس مربیگری را هم بخوانید و به کلاس‌های مربوط بروید. این که گفتم به معنای باارزش نشمردن تلاش و کارنامه مربیان نامداری نیست که به طور خلق‌الساعه وارد این حرفه شده و به موفقیت هم رسیده‌اند.

شما با مربیان خوب زیادی کار کرده‌اید. کدام یک بیشتر بر شما تاثیر مثبت نهاده‌اند؟

می‌توانم از زوف، اریکسون، رانیه‌ری و دشان در این خصوص نام ببرم، اما بهترین از نظر من مارچلو لیپی بوده است. زیرا او بود که در یوونتوس مرا پشت هر مهاجم اصلی تیم کاشت و به هافبک تهاجمی آزاد تیم و بازیکنی تبدیل کرد که می‌بینید.

چه کسی بهتر از سایرین می‌تواند جای شما را بگیرد؟

نمی‌دانم. پرسش سختی است. شاید پسرم بتواند (با خنده)‌ به شرطی که به فوتبال حرفه‌ای بپردازد!

مترجم: وصال روحانی
منبع: Daily Mail / چهاردهم نوامبر