تناقضگویی خداداد عزیزی برای فرار از محکومیت
«همانطور که برای لباس و شلوار زیپ گذاشتهاند، برای دهان هم باید زیپ گذاشت.» این جمله وقتی جالب میشود که از دهان خداداد عزیزی خارج شود. کسی که کمتر دانست کی، کجا و به چه کسی باید چه بگوید!
خداداد که در آخرین ناهنجاری رفتاریاش، با یک خبرنگار درگیر شد ، پس از درگیری، مقابل دوربینهای تلویزیونی ادعا کرد او را 10 نفره زدهاند و باید بیشتر کتک میخورده، اما حالا مدعی است که او را نزده است و فقط قصد داشته غائله را ختم به خیر کند.
او در حالی میگوید در آن درگیری حضور نداشته که پس از ضربوشتم فرد مضروب، حتی یک دکمه هم روی پیراهنش نمانده بود و این چیزی بود که خودش به میلیونها بیننده تلویزیونی نشان داد. او که چند ماه پیش و مقابل دوربین برنامه 90، خودش را «بچه پرروترین آدم روی زمین» معرفی کرده بود، بارها ثابت کرده که ابایی از پرخاشگری جلوی دوربین ندارد. البته خداداد در مواقع لزوم هم به راحتی جلوی همین دوربینهای تلویزیونی گریه میکند.
او در کمیته انضباطی زیاد اشک ریخت، اما معلوم نبود با این اشکها چه چیز را میخواهد ثابت کند. اینکه بیگناه است، مظلوم است و یا پشیمان. دورترین برداشت از اشکهای خداداد همین پشیمانی اوست. او معتقد است: برایش سناریو ساختهاند، سناریویی که معاون سازمان تربیت بدنی و مدیرعامل باشگاه مقاومت سپاسی شیراز هم اجراکنندههای آن هستند.
تمام استدلال خداداد هم برای تبرئه شدن همین یک جمله است: «اگر زده بودم میگفتم زدم»! او با لباسی پاره از یک درگیری شدید، ادعا میکند کاملا بیگناه است و البته برای اثبات این بیگناهی، 5 شاهد زنده هم دارد. شهودی که در کمیته انضباطی حاضر شدند و این در حالی است که قاسم محمدی (خبرنگار مضروب) با صراحت میگوید: هم مشت اول را خداداد به من زد و هم لگد اول را.
