راه دراز استقلال باشگاه‌ها

در نظر بگیرید که با احتساب قرارداد بسته شده، سازمان صدا و سیما سالانه مبلغ 10 میلیارد تومان به حساب فدراسیون فوتبال خواهد ریخت که از این مبلغ 2 میلیارد تومان سهم فدراسیون، سازمان لیگ و ... می شودو 8 میلیارد باقیمانده بین تیم‌های حاضر در لیگ برتر تقسیم خواهد شد. البته 4 میلیارد به تساوی بین باشگاه‌ها تقسیم می‌شود و 4 میلیارد بقیه براساس رتبه و جایگاه باشگاه‌ها درجدول لیگ برتر و همین طور تعداد بازی‌های روی آنتن رفته‌شان توزیع خواهد شد. به هر حال اگر فرض را بر تقسیم مساوی 8 میلیارد تومان بین 18 تیم حاضر در لیگ برتر بگیریم، به هر یک از آنها  رقم 444 میلیون تومان و خورده‌ای تعلق خواهد گرفت که اگر شق دوم را نیز در نظر بگیریم، رقمی بین 200 تا 600 میلیون تومان شامل حال باشگاه‌های فوتبالی ما می‌شود.

این در شرایطی است که یک حساب سرانگشتی با حداقل هزینه‌ها و محاسبه‌ها هزینه یک فصل حضور در لیگ برتر برای یک باشگاه را به رقمی بین 2 میلیارد تومان می‌رساند.

خب، همه چیز روشن است و نیازی به توضیح ندارد که این موضوع حق پخش تلویزیونی که این همه روی آن از سوی مسوولان فدراسیون مانور شد، تنها نقش مرهم را برای هزینه‌های سرسام‌آور فوتبالی ما خواهد داشت و نمی‌تواند نظام باشگاهی ما را به استقلال مالی برساند. حتی اگر فرض را بر این بگیریم که به جای 10 میلیارد، 30 میلیارد برای یک فصل نیز پرداخت شود، سهم هر باشگاه در شرایط خوش‌بینانه ، 5/1 میلیارد تومان می‌شود تا در وضع موجود، باشگاه‌ها روی پای خود ایستاده و زمین نخورند.

آنچه مسلم است باید برای پویایی نظام باشگاهداری فوتبال ایران طرحی نو درانداخت و همه چیز را مصرفی نگاه نکرد. بی‌شک اگر نظامی را تعریف نکنیم که باشگاه‌ها به درآمدسازی برسند، هرچقدر هم که خواسته شود پول به باشگاه‌ها ترزیق شود، آنان را در وضعیت موجود حفظ خواهد کرد تا همچنان نیز عمده فشار روی دولت باشد و بس.

به هر حال باشگاه‌های ما بایستی دارای زمین‌ها و ورزشگاه‌های اختصاصی باشند تا بتوانند روی همه شرایط درآمدسازی و به استقلال مالی رسیدن فکر و اندیشه کنند، چه در غیر این صورت همیشه یکشان گرو دوشان خواهد بود.

حجت‌الله اکبر‌آبادی