پیشگامان پرواز برفراز ابرها

هواپیماهای تک‌بال، هواپیماهایی هستند که در هر طرف بدنه آنها تنها یک بال وجود دارد. یکی از مهم‌ترین معایب طرح اولیه این هواپیماها که اغلب بدنه‌ای چوبی داشتند، این بود که بال‌های آنها بسیار ضعیف بودند و می‌بایست آنها را با استفاده از مفتول‌های سیمی بسیار محکم به پایه عمودی نصب شده روی سطح فوقانی و تحتانی بدنه هواپیما متصل می‌کردند.

کد خبر: ۲۱۸۳۹۷

با وجود معایب و مشکلاتی که در طراحی اولیه این نوع هواپیماها وجود داشت، در مقایسه با هواپیماهای دوبال و چندبال از مزایایی نیز برخوردار بودند. از آنجا که در هواپیماهای تک‌بال، اصطکاک ناشی از برخورد مولکول‌های هوا با بال‌ها به میزان قابل توجهی کاهش می‌یافت، این نوع هواپیما در مقایسه با هواپیماهایی که چندین بال داشتند، سرعت بیشتری داشـت. در هـواپیماهای اولیه خلبان از طریق چرخش بال‌ها چگونگی حرکت هواپیما در مسیر را تحت کنترل قرار می‌داد. با توجه به این که چرخش بال‌ها در هواپیماهای تک‌بال در مقایسه با هواپیماهای دوبال به مراتب راحت‌تر انجام می‌شد، بنابراین می‌توان گفت هواپیماهای تک‌بال قابلیت‌های مناسب‌تری برای انجام تمرینات نظامی و حرکت‌های جنگی داشتند. امروزه به دنبال تغییرات ایجاد شده در طرح اولیه هواپیماهای تک‌بال و اصلاحات انجام شده در بخش‌های مختلف آن به منظور از میان برداشتن معایب و مشکلات موجود در طرح اولیه، با توجه به این که در این نوع هواپیماها تداخل جریان هوا بین بال‌های مجاور به میزان قابل توجهی کاهش می‌یابد، استفاده عمومی و فراگیر از آن در صنایع هوایی کشورهای مختلف در سطح جهان مورد توجه قرار گرفته است. نخستین هواپیمای تک‌بال توسط تریجان وویا از اهالی رومانی ساخته شد و اولین پرواز این هواپیما در 18 مارس 1906 با موفقیت در ارتفاع 12‌متری انجام شد. در سال 1912 لوئیس بلریوت فرانسوی، پرواز بر فراز دریای مانش را با هواپیمای تک‌بالی که ساخته بود تجربه کرد. در جریان جنگ جهانی دوم کارآمدی این هواپیما مورد تایید همگان قرار گرفت و از آن زمان تاکنون به جز بـعـضـی مـوارد خـاص ایـن نـوع هواپیما جایگزین دیگر انواع هواپیماهای اولیه شده است. با توجه به پروازهای ناموفق ناشی از شکسته شدن بال‌های هواپیما هنگام حرکت، بسیاری از کشورها از ساخت و تولید این نوع هواپیما دلسرد و ناامید شدند و تنها آلـمـانی‌ها بودند که با پشتکار فراوان در سال 1917 نخستین هواپیماهای تک‌بال تمام‌فلزی را تولید کردند، اما با وجود این که بال‌های هواپیماهای تک‌بال فلزی بسیار محکم بوده و نیازی به اتصال به پایه‌های نگهدارنده و مفتول‌های سیمی نداشتند، این هواپیماها تا دهه 1930 میلادی چندان مورد توجه نبودند.