گنجینه‌ای ‌آتشین‌ در ‌اعماق‌ زمین‌

آتشفشان‌ها براساس شدت و فراوانی انفجارهای درونی و خروج مواد مذاب از اعماق به سطح زمین در گروه‌های مختلفی طبقه‌بندی می‌شوند. در مناطقی که صفحات تشکیل‌دهنده سطح زمین به قطعات مختلفی تقسیم می‌شوند خروج ماگما یا مواد مذاب آلی و معدنی از اعماق زمین اغلب با وقوع انفجار همراه نخواهد بود و به همین علت به این گروه از آتشفشان‌‌ها، غیرانفجاری گفته می‌شود. در اثر وقوع آتشفشان‌ در این مناطق، گدازه‌های بازالتی (سیاه‌سنگی)‌ به سطح زمین راه خواهد یافت که به سرعت در منطقه نسبتا وسیعی گسترده شده و سازه‌های مخروطی‌شکل نسبتا مسطحی را به وجود می‌آورد. در حالی که در محل برخورد صفحات تشکیل‌دهنده سطح زمین معمولا شاهد وقوع شدیدترین آتشفشان‌‌ها هستیم. در نتیجه وقوع آتشفشان‌ در این بخش از سطح زمین، گدازه‌های نسبتا ضخیمی از نوعی سنگ آتشفشانی دانه‌ریز به نام گدازه‌های ریولیتی از اعماق زمین خارج خواهد شد که ممکن است ابرهای غبارآلودی از ذرات و قطعات بسیار ریز از مواد مذاب آتشفشانی را در سطح آن منطقه گسترش دهد. از آن‌جایی‌که گدازه‌های آتشفشانی خارج شده از دهانه کوه‌های آتشفشانی در این مناطق، پیش از کاش دما و سرد شدن مسافت نسبتا کوتاهی را طی می‌کنند، سازه‌های مخروطی شکل شیب‌داری را در نزدیکی دهانه آتشفشان به وجود می‌آورند. در برخی از دیگر انواع آتشفشان‌ها، انفجار آتشفشان‌ با خروج مواد مذاب و خاکستر همراه خواهد بود که دراین حالت صخره‌های آتشفشانی که ترکیبی از گدازه‌ها و خاکستر هستند در محل وقوع آتشفشان تشکیل خواهد شد. آتشفشان‌هایی که در آنها به دفعات شاهد خروج گدازه و مواد مذاب بوده‌ایم آتشفشان‌های فعال هستند و در صورتی که اگر در یک آتشفشان به ندرت شاهد فعالیت‌های آتشفشانی باشیم آن را در گروه آتشفشان‌های خاموش طبقه‌بندی می‌کنیم.

به طور کلی اگرفعالیت آتشفشانی در یک آتشفشان به طور کامل و برای همیشه پایان یافته باشد به آن آتشفشان مرده یا غیر فعال گفته می‌شود . تشکیل آبفشان‌ها یا چشمه‌های جوشان آب‌گرم، چشمه‌های آب‌معدنی و شکاف‌های آتشفشانی که از آن بخار و گازهای گوگردی خارجی می‌شود از دیگر نمایه‌های وقوع آتشفشان در یک منطقه هستند که هر یک در بردارنده اطلاعاتی درباره ویژگی‌ها  و خصوصیات یک منطقه بخصوص خواهد بود.

منبع: visual basic