معمای پله برقی‌ها و اتوبوس جهانگردی‌

در گوشه گوشه شهرمان  به وفور می‌بینیم که در یک خیابان 10  متری یا حداکثر 15 متری که سالی یکبار نیز  اتوبوس جهانگردی از آن عبور نمی‌کند،  پلی روگذر برای تردد عابر پیاده نصب شده و در مقابل،  اتوبان‌ها و خیابان‌های عریض و طویلی که نیاز به پل عابر پیاده برای تردد روی آنها نیاز اصلی به شمار می‌رود، از این موهبت زندگی مدرن انسانی بی بهره‌اند.

این روزها نمی‌دانیم تار عنکبوت‌های بسته شده روی پل‌های عابر خیابان‌های 15 متری را باید به دیده اغماض بنگریم یا آمار بالای تصادف‌‌های خودرو با عابر پیاده در خیابان‌های پرتردد را.

باور کنید وقتی  معضل عبور و تردد از روی پل‌های عابر پیاده به میان می‌آید مقصر اصلی در بسته شدن تارهای عنکبوت روی این نماد‌های زندگی شلوغ شهری، عابران پیاده معرفی می‌شوند و صدالبته فرهنگ شهرنشینی که در میان ایشان وجود ندارد و در این میان، هیچ کس به این موضوع فکر نمی‌کند که چرا برای یک خیابان 10 متری پله برقی تعبیه شده و اتوبان‌هایی که هر از گاه مسافری را به سوی مرگ بدرقه می‌کنند، از یک پلکان غیر برقی حتی بی‌بهره‌اند.

شاید علت آن باشد که هنوز کاربرد پل هوایی را نمی‌شناسیم یا یک روز همراه زن و کودک مان به واسطه نبود یک پل هوایی، هراسان  از یک اتوبان درون شهری عبور نکرده‌ایم.