مبارزه‌جویی تازه بکهام‌

بکهام وقتی وارد لیگ فوتبال آمریکا شد، از لیگ‌های اروپایی دور و پس از مدتی عکس‌هایش از صفحه‌های اول روزنامه‌ها ناپدید شد. از همه مهم‌تر این که دیوید حضور در تیم ملی انگلیس را از دست داد. تازه فهمید چه کلاهی سرش رفته است. در مصاحبه‌ای گفت: ثروت و پول اصلا برایم مهم نیست. هدف و عشق من فوتبال است. باز هم تمرین می‌کنم تا به تیم ملی بازگردم. بکهام از آن دسته بازیکنانی است که وقتی بگوید تمرین می‌کند، دل و جان را به این کار می‌سپارد. او در سال‌های دور، گاهی روزانه صدها بار زدن ضربه‌های ایستگاهی را تمرین می‌کرد تا این که به یک شوتزن ایستگاهی حرفه‌ای و تمام‌عیار تبدیل شد. مگر می‌شد کسی بدون زحمت کشیدن، آن ضربه‌های دقیق و زیبا را بزند؟ خلاصه این که دیوید در لس‌آنجلس آنقدر تمرین کرد که به دوران اوجش نزدیک و دوباره درهای تیم ملی به رویش باز شد. البته حالا بازیکن محوری و اصلی تیم نبود، اما همین که می‌دید باز هم پیراهن تیم ملی را به او داده‌اند و دست‌کم می‌تواند به عنوان یار تعویضی به میدان برود، خیلی خوشحال بود.

سال جدید با پیراهن میلان‌

بکهام که زرنگی‌های خاص خود را دارد بهترین راه برای جلب حمایت کاپلو را این دیده که در یک تیم ایتالیایی مدتی را تمرین کند و اگر شد چند ماهی هم برای آن تیم به میدان برود. او موافقت مدیران باشگاه مشهور میلان را به دست آورد تا در زمستان با بازیکنان آن به تمرین بپردازد. سال گذشته این کار را در تیم آرسنال انجام داد. میلانی‌ها به درخواست بکهام جواب مثبت دادند و حتی گالیانی، نایب‌رئیس میلان عنوان کرد دوست دارد این بازیکن پیراهن تیم ایتالیایی را به تن کند. آنچلوتی، سرمربی میلان نیز از آمدن بکهام استقبال کرد. به این ترتیب خیلی زود زمینه برای پیوستن بکهام به میلان فراهم شد و از آن مهم‌تر، حضورش در تیم ملی تضمین گردید.

بکهام در ماه ژانویه 2009 (دی ماه امسال)‌ به شهر میلان خواهد رفت و به عنوان بازیکن قرضی به تیم میلان منتقل خواهد شد. باشگاه ایتالیایی این موضوع را به بی‌.بی.سی گفت. گالیانی، نایب رئیس میلان در خصوص بازیکن 33 ساله انگلیسی توضیح داد: بکهام میلان را انتخاب کرده است. او برای چند ماه به عنوان یار قرضی در میلان خواهد بود. با آمدن بکهام ترکیب میلان فوق‌العاده خواهد شد. بکهام بازیکنی متفاوت و جالب برای ماست. 2 سال پیش باشگاه میلان خواهان جذب دیوید بکهام شده بود. اما او با قراردادی پر سود به تیم گالاکسی لس‌آنجلس ملحق شد. این قرارداد بیشتر تجاری بود تا ورزشی. بکهام همچنان به تیم گالاکسی وفادار است و انتقالش به میلان که به صورت قرضی است، در زمان تعطیلی لیگ فوتبال آمریکاست.

به این ترتیب او این بخت را دارد که هم در سری A ایتالیا و هم لیگ فصل آینده آمریکا بازی کند.

خوشحالی آنچلوتی‌

به گزارش گل، کارلو آنچلوتی از پیوستن بکهام به تیم میلان ابراز رضایت و خوشحالی کرد و گفت: من خیلی خوشحالم که بکهام به سن سیرو می‌آید. او یک ورزشکار جدی و یک حرفه‌ای بزرگ است. آنچلوتی که فصل گذشته در هدایت تیم خود ناموفق بود، امسال می‌خواهد میلان را به اعتبار گذشته‌اش برگرداند. پیوستن ستاره‌های نامدار دنیای فوتبال به میلان این فرصت را برای مربی میلان فراهم خواهد کرد تا دستش در انتخاب بازیکنان باتجربه باز باشد. به علاوه حضور نامدارانی چون رونالدینیو و بکهام در تیم میلان حتی برای مدت کوتاهی سبب افزایش اعتبار آنچلوتی خواهد شد.

تاثیر کاپلو بر بکهام

دیوید بکهام بارها گفته انتخاب کاپلو به عنوان سرمربی انگلیس به این تیم اعتماد به نفس داده. بکهام که زمانی کاپیتان تیم انگلیس بود، می‌گوید: تیم ملی مدتی طولانی اعتماد به نفس نداشت و در مسابقاتش متزلزل ظاهر می‌شد. اما حالا وضع کاملا فرق کرده است. من از بازی‌های تیم لذت می‌برم و افتخار می‌کنم عضو تیم کنونی هستم. این تیم فوتبال زیبا و جالبی را ارائه می‌دهد. در هر 4 بازی نخست انگلیس در رقابت‌های مقدماتی جام جهانی، بکهام فرصت بازی پیدا کرد. البته او بازیکن تعویضی بود. اما خودش خوب می‌داند حضور حتی چند دقیقه‌ای در بازی‌های مهم بهتر از آن است که دور از تیم ملی و حوادث و هیجان‌های آن باشد.

صحبت‌های بکهام درباره کاپلو حساب شده و احتیاط‌آمیز است. او سعی می‌کند حرف‌هایی نزند که مرد ایتالیایی را خشمگین یا دلگیر سازد. او می‌گوید. تیم ملی حالا یک سرمربی دارد که می‌داند چگونه پیروز شود؛ نه فقط در ویمبلی بلکه خارج از آن و در بازی‌های دور از خانه کاپلو درباره جام جهانی هیجان و انگیزه زیادی دارد. بنابراین جای شادمانی است که در تیم او بازی می‌کنم. من یک سال در مادرید با او کار کردم و خوب می‌دانم چگونه مردی است. این را هم می‌دانم او از بازیکنان چه انتظاراتی دارد و می‌داند چگونه از آنها خوب بازی بگیرد.

با انگیزه‌تر از په له و بکن‌باوئر

دیوید بکهام تفاوت روشنی با دیگر بازیکنان بزرگی دارد که از فوتبال اروپا راهی فوتبال آمریکا شده‌اند. په‌له و بکن باوئر سال‌های آخر فوتبال خود را در آمریکا گذراندند و پس از آن کم‌کم کفش‌هایشان را آویزان کردند. هیچ یک بعد از حضور در فوتبال باشگاهی آمریکا، به تیم ملی کشورشان برنگشتند، اما بکهام این کار را کرد. او در یک سال اخیر ثابت کرد چه انگیزه‌ای برای بازی کردن در تیم ملی دارد. دشوار است بازیکنی سال‌ها در منچستر یونایتد و رئال مادرید بازی کند و بعد پیراهن یک تیم درجه 2 یا 3 آن هم در آمریکا را بپوشد و همچنان با هیجان و نشاط تمرین کند و در بازی‌های تیم ملی کشورش حضور یابد.

فاصله طولانی لس‌آنجلس تا اروپا، کار بازیکن را دشوارتر می‌کند. اما بکهام تمام موانع را از سر راه برداشت و نشان داد چقدر فوتبال را دوست دارد و اگر بخواهد هر جا که باشد ورزش مورد علاقه‌اش را در بالاترین سطح ادامه می‌دهد.

در باشگاه 100 تایی‌ها

وقتی کاپلو هدایت تیم ملی انگلیس را به عهده گرفت، امیدهای دیوید بکهام برای حضور مستمر در تیم ملی پررنگ‌تر شد. او این را می‌دانست که کاپلو از نزدیک با فوتبالش آشنایی دارد و چند صباحی در رئال مربی‌اش بوده است.

پس نیازی نبود بیخودی تقلا کند و خودی نشان دهد. کاپلو هم با نگاهی مثبت گفت: اگر بکهام خوب تمرین کند و به آمادگی آرمانی برسد، او را به تیم ملی دعوت خواهم کرد. این موضوع برای دیگر بازیکنان نیز صادق است. بکهام حرف‌های کاپلو را در هوا قاپید و کاری کرد که فابیوی سختگیر به او چراغ سبز نشان داد. دیوید در بازی‌های مقدماتی جام جهانی تا اینجا تیم ملی کشورش را همراهی کرده است.

او به آرزویش که داشتن 100 بازی ملی است، رسید و حالا تعداد بازی‌های ملی‌اش به عدد 107 رسیده است. اگر کاپلو در 2 بازی دیگر از بکهام استفاده کند رکورد 108 بازی ملی بابی ‌مور را خواهد شکست. کاپلو تاکید کرده است که تنها از بازیکنانی استفاده خواهد کرد که هم آماده و هم فعال باشند.

بکهام آماده است. اما لیگ آمریکا به پایان رسیده و او در آنجا نمی‌تواند فعال باشد. پس زنگ خطر به صدا در آمد که این بازیکن راه چاره‌ای را پیدا کند. او خیلی تمایل دارد همچنان عضو تیم ملی باشد و در جام‌جهانی 2010 نیز حضور یابد.

جهانگیر چراتی‌