برادر کوچک‌تر یقه بزرگ‌تر را می‌گیرد؟

 اگر تا 20 سال قبل تعداد جشنواره‌های سینمایی مهم دنیا از تعداد انگشتان یک دست فراتر نمی‌رفت؛ حالا حداقل باید یک فهرست 30 یا 40 تایی از این فستیوال‌های سینمایی معتبر که حتی تخصصی هم شده‌اند ارائه کرد. حجم فزاینده ساخت و سازهای سینمایی (فقط کمیت وگرنه کیفیت و سینمای حقیقی بودن که همواره چالش بین سازندگان و منتقدان بوده، هست و خواهد بود)‌ نیز رقابت فستیوال‌ها را بیشتر هم کرده و از سویی باعث شده که هرازگاهی یک جشنواره جدید چه عمومی و چه به طور تخصصی اعلام موجودیت کند.

با این حال اشراف داشتن به جشنواره‌‌های تلویزیونی یا جشنواره‌های رادیویی و هم‌چنین فستیوال‌های رادیویی، تلویزیونی و موسیقی آنچنان بین علاقه‌مندان سینما عمومیت ندارد. البته داستان «امی» جداست. چرا که بالاخره و حداقل مردم با نام آن آشنا هستند و حتی ممکن است جشنواره‌ «فیپا» هم کم‌کم نام آشنایی به ذهن برسد با این همه عمده علاقه‌مندان به سینما؛ فستیوال‌‌ها تلویزیونی را جدی نمی‌گیرند. حتی آمریکایی جماعت نیز این‌گونه‌اند. آمریکایی‌هایی که به طور متوسط 5 ساعت در روز تلویزیون می‌بینند جشنواره‌ها‌ی سینمایی برایشان جدی‌‌تر از فستیوال‌های تلویزیونی است.

با این حال چندین جشنواره تلویزیونی را می‌توان نام برد که کیفیت کارشان استانداردهای بالایی دارد و همین روند باعث شده که طی سال‌های 1991 تاکنون درصد استقبال‌کنندگان از این فستیوال‌ها بسیار زیاد شود. هر چه باشد درست است که سینما ریش سفیدتری‌ نسبت به تلویزیون دارد و حدود 35 سالی از «جعبه جادویی» سنش بیشتر است اما به هر حال تلویزیون نیز دیگر دارد به یک قرن موجودیت نزدیک می‌شود و طبیعی است که فستیوال‌های مربوط به آن بیش از پیش به چشم بیایند و جدی گرفته شوند. در تمام تلویزیون‌‌های دنیا در یک کنداکتور کلان و کلی، سالی حداقل 5 سریال گردن‌کلفت و گران‌قیمت ساخته می‌شود، از این رو تنها در ایالات متحده آمریکا با تعدد شبکه‌های تلویزیونی دولتی و خصوصی‌اش سالانه حداقل 15 سریال از این نوع تولید و همچنین به اینها تله‌فیلم‌ها را هم اضافه کنید. در اروپا نیز این گونه است. کثرت شبکه‌های ماهواره‌ای طی 5 سال اخیر این شائبه را به وجود آورد که احتمالا تعداد تولیدات اگر بالاتر هم نرود به هر حال تعداد پخش برنامه‌ها و فیلم‌های تلویزیونی و سریال‌های تلویزیونی بیشتر خواهد شد. تمامی این اتفاقات باعث شدند که کارهای باکیفیت تلویزیونی دیده شوند و سرانجام این مهم به دست آید که: همین بینندگان پیگیر سرنوشت سریال‌های محبوب و دوست‌داشتنی خود شوند و این پیگیری به دست نمی‌آید بجز این که فستیوال‌های تلویزیونی را بشناسند و از کم و کیف سرانجام سریال یا تله‌فیلم مورد علاقه خود باخبر شوند. روندی که سال‌های سال و حتی دهه‌هاست که در سینما وجود دارد.

مهدی تهرانی