یک عمر کار بعد از بازنشستگی‌

 معصومه الماسی ماشک در پایان‌نامه خود در مورد علل اشتغال به کار بازنشستگان پس از بازنشستگی تحقیق کرده است.

نتایج این تحقیق نشان می‌دهد اکثریت افراد به دلایل ارضای روانی و نیاز اقتصادی به اشتغال مجدد روی آورده‌اند.

کار به دلیل نیاز مالی‌

عده‌ای از بازنشستگان در کاری سطح پایین و غیرتخصصی کار می‌کنند چون مشاغل قبلی آنها به گونه‌ای است که یا امکان انجام آن در سن بالا را ندارند (رانندگی  اتوبوس و آشپز و...) یا این‌که شغل قبلی‌شان به گونه‌ای نبود آنان که بخواهند به صورت کار بعد از بازنشستگی در آن ادامه به فعالیت بپردازند. (مانند آنچه در مورد معلمان وجود دارد، کار در مدارس با وجود بازنشستگی.)

این گروه ناچار می‌شوند شغلی پیدا کنند که با شرایط  با وضعیت جسمانی آنها مطابقت دارد: به دلیل انواع بیماری‌هایی که دارند نمی‌توانند تحرک و فعالیت سابق را داشته باشند و نیاز به  کار در مکانی ثابت دارند. مثل شغل بلیت فروشی.

گریز از بیکاری: بسیاری از آنان گذراندن زمان زیادی از اوقات زندگیشان را درفضای خانه بسیار دشوار می‌دانستند و به همین دلیل به دنبال فضایی بودند تا از این وضعیت خارج بشوند.

خیلی از آنها که سرمایه یاقدرت ریسک ورود به بازار را ندارند  به مشاغلی که نیاز به سرمایه‌گذاری کمی ‌دارد رجوع می‌کنند.

رفع هزینه‌های زندگی و تامین هزینه مسکن و... دلیل قانع‌کننده‌ای برای اشتغال مجدد سالمندان است. اگر به خوبی به دلایل آنها نگاه کنیم متوجه خواهیم شد که «عامل اقتصادی» دلیل اصلی بسیاری از این عده است.
کسانی که براحتی جذب آگهی‌های فریبنده «فقط بازنشسته‌ها» می‌شوند تا در ازای گاه مبلغی زیر 100 هزار تومان در ماه یک شیفت کاری کامل در روز کار کنند فقط به این جرم که بازنشسته‌اند. 

نیازهای روحی‌

نیاز به تفریح چیزی است که اغلب آنان برآورده نمی‌سازند. این نیاز که  در ارتباط ویژه‌ای با مسأله اقتصادی قرار دارد در میان بازنشستگان گاه فراموش می‌شود و جای خود را به رفاه فرزندان می‌دهد. برخی از سالمندان شاغل به دنبال پس‌اندازی هستند تا پس از همه نیازها به زیارتی بروند و استخوانی سبک کنند.

تداوم مشارکت اجتماعی: شاید احساس تنهایی خاصی که در این دوره سالمندان را در بر می‌گیرد و نیاز به  مشارکت در فضاهای اجتماعی سالمندان بخصوص سالمندان مذکر را به اجتماعات شغلی بعد از بازنشستگی دوباره جلب می‌کند. «افسردگی بیشتر در میان سالمندانی وجود دارد که تنها زندگی می‌کنند و علاوه بر آن دچار ناراحتی‌های جسمانی نیز هستند. بعضی از آنها بیش از یک  بار در ماه  تماس دیگری با فرزندان خود ندارند.
سالمندانی که با وجود سن بالا در فعالیت‌های اجتماعی حضور دارند و از روابط اجتماعی نسبتا خوبی برخوردارند، کمتر به بیماری‌های مختلف بویژه بیماری‌های روانی دچار می‌شوند.

سالمندان از احساس بطالت، بیکاری و برکنار ماندن از زندگی اجتماعی رنج می‌برند. برای رفع این احساسات باید برنامه‌های جمعی برای سالمندان در نظر گرفت، مثلاً سالمندان با هم به مطالعه روزنامه و مجله بپردازند، به گردش‌ها و سفرهای کوتاه دسته جمعی بروند و مورد مشورت قرار گیرند.

مفید بودن: این تعبیر دیگری از چگونگی گذراندن وقت است. کار سَبُک بهترین وسیله برای گذراندن عمر در کهنسالی می‌باشد. کار نه تنها پاسخگویی به یک نیاز واقعی در ارتباط با سالمندان است بلکه با مدیریت صحیح، نتایج کار سالمندان می‌تواند پاسخگوی قسمت‌های زیادی از نیازهای جامعه باشد.»

یک شخص 70 ساله ممکن است توانایی و تمایل به ایفای نقش‌های مختلفی را که می‌توانست قبلا  انجام دهد را نداشته باشد، اما با این حال سالمندان اساسا به همان میزان افراد میانسال، تمایل به برقراری روابط متقابل اجتماعی دارند.

اشتغال یعنی امنیت: کار کردن در ذهن خیلی از سالمندان، عین وجود داشتن است. این فعالیت به آنها احساس کنترل و امنیت می‌دهد. سالمند باید مطمئن گردد که در موقع ضرورت  به کمکش خواهند شتافت و یا در  موقع  بیماری  سریع  معالجه خواهد شد  و در فضایی که پا می‌گذارد آرامش دارد  و مورد  آزار قرار نخواهد گرفت.

بازنشستگان وقتی حس می‌کنند بدون این‌که در جامعه شاغل حضور داشته باشند این امنیت تامین نخواهد شد حاضر می‌شوند با تن خسته و فرسوده نیز تا سر حد توان کار کنند.