در تپش این هفته، ماجرای فریب و تعرض در پوشش عرفانهای دروغین و رمالی را بررسی کردیم
ترازو
کافه پیانو در بوته نقد
سال 1387 سال خوبی برای آثار داستانی بود. هیچ کس فکر نمیکرد با آغاز این سال، موج پرفروش شدن به سراغ رمانها و مجموعه داستانها بیاید. یکی از این رمانها رمان کافه پیانو بود.
این رمان به نظر من اثر شاخصی نیست. نه این که خیلی بد باشد، اما به نظرم در حدی نیست که بتوان به آن یک متن شاخص گفت. این متن در حوزه عام جا میگیرد و از لحاظ معنایی و خلاقیت ادبی چیز جدیدی در آن دیده نمیشود.
به نظرم روشنفکران هم در عرصههای مختلف به نوعی پوپولیسم گرایش یافتهاند که این به متون ادبی ما نیز تسری یافته است دلیل استقبال از این رمان شاید همین باشد.
اسدالله امرایی، مترجم و منتقد:
به نظر من ستاره دادن در عرصه هنر و ادبیات کار خوبی نیست، رمان کافه پیانو رمان خوبی است و استقبالی که از آن صورت گرفته، نشاندهنده همین مساله است.
احمد بیگدلی، نویسنده:
کافه پیانو، رمان خوشساخت و روانی است. این اثر قطعه قطعه است، اما قطعات آن به دلیل پرسوناژهای یکسان به هم وابستگی دارند. البته این رمان مرا به یاد <صید قزلآلا در آمریکا> نوشته ریچارد براتیگان انداخت.
تازه ها
گوناگون
پیشنهاد سردبیر
گزارش «جامجم» درباره دستاوردهای زبان فارسی در گفتوگو با برخی از چهرههای ادب معاصر
فارسی، زبان گفتوگوی جهان
معاون وزیر بهداشت:
