بچه ها حق دارند از تاریکی بترسند

بیشتر کودکان از تاریکی می ترسند؛ البته بعضی از بزرگترها هم این ترس را دارند؛ اما گروهی از محققان بتازگی به این نتیجه رسیده اند کودکانی که از تاریکی می ترسند، فقط بهانه گیری نمی کنند که هر شب را نزد پدر و مادرشان بخوابند.

کد خبر: ۲۰۱۰۷

بعضی از کودکان واقعا حق دارند که از تاریکی بترسند، چرا که ممکن است به نوعی شب کوری مبتلا باشند. پژوهشگران انگلیسی این نکته را کشف کرده اند. آنها 2کودک را که بشدت از تاریکی می ترسیدند، مورد بررسی قرار دادند و خیلی زود متوجه شدند که این دو کودک به نوعی شب کوری ارثی مبتلا هستند و به همین دلیل هنگامی که در تاریکی قرار می گرفتند احساس می کردند که کور شده اند و دیگر هیچ چیزی را نمی بینند.البته چشم پزشکان بیمارستان گلاسکو که این مورد را گزارش کرده اند، توضیح داده اند که این نوع از شب کوری ، بیماری نادری است ، یعنی اگر کودک شما هم از تاریکی می ترسد، نباید فکر کنید که حتما به این بیماری مبتلاست ؛ اما به هر حال این نکته اهمیت دارد که برای اولین بار معلوم شده است ترس کودکان از شب می تواند یک علت واقعی مثل شب کوری داشته باشد. کودکانی که به این نوع شب کوری مبتلا هستند، نمی توانند دید خود را در شب تنظیم کنند. این تجربه را حتما خود شما هم داشته اید؛ وقتی ناگهان اتاق تاریک می شود برای چند لحظه واقعا کور می شوید، یعنی نمی توانید چیزی ببینید و البته چشم شما اگر سالم باشد خیلی زود خودش را با این وضعیت تطبیق می دهد و بعد از مدت کوتاهی دوباره می توانید اشیای اطرافتان را ببینید. این همان توانایی است که در یک چشم سالم باید وجود داشته باشد ؛ اما در کودکان مبتلا به این شب کوری وجود ندارد. در آخرین شماره نشریه معتبر پزشکی BMJ (بیست وپنج ژانویه 2003) دکتر داتون و همکارانش در مقاله ای این دو مورد از بیماری شب کوری را که تنها علامتش در این کودکان ، ترس از شب بوده است ، معرفی کرده اند. یکی از آنها یک دختر 3ساله است که هیچ وقت نمی خواسته شبها به اتاقش برود؛ البته پدر و مادر او برای رفع این مشکل او را نزد پزشک نبرده اند؛ بلکه آنها زمانی که خواهر کوچکتر او را که مشکل بینایی داشت نزد چشم پزشک برده بودند با توصیه چشم پزشک خواهر بزرگتر هم معاینه می شود و طی همین معاینه بوده که مشکل کشف شده است . مورد دوم هم یک دختر 2ساله است که هنگام راه رفتن در مکانهای تاریک مرتب به این طرف و آن طرف می خورده و وقتی هم که شبها از خواب می پریده ، ناگهان از ترس شروع به فریاد کشیدن و گریه کردن ، می کرده است . در معاینات چشم پزشکی معلوم شده است که او هم مبتلا به این نوع شب کوری است . دکتر داتون که مشاور چشم پزشکی بیمارستان عمومی گلاسکو در اسکاتلند است ، ضمن این که تاکید می کند این نوع شب کوری یک بیماری وراثتی است ، می گوید: این بیماری بیشتر اوقات خیلی زود در کودکان تشخیص داده می شود. حرکات چشم در کودکانی که به این بیماری مبتلا هستند، شکل خاصی است که پدر و مادر را به شک می اندازد. پس از مراجعه به پزشک بیماری تشخیص داده می شود، اما در موارد نادری مثل همین 2کودک ، هیچ کدام از علایم هشداردهنده وجود نداشتند. پزشکان ، این بیماری را شب کوری ارثی ایستا می نامند و کلمه ایستا را به این دلیل به کار می برند که این بیماری به مرور زمان بدتر نمی شود و پیشرفت نمی کند. دکتر داتون توصیه هایی برای پدر و مادرهایی که فرزندانشان به شب کوری مبتلا هستند، دارد. مثلا توصیه می کند که پیش از خاموش کردن چراغها، پرده های اتاقها را بکشند تا کودک نتواند فضای بیرون از پنجره را نگاه کند و از فضای تاریکی که آن سوی پنجره است نترسد. یکی دیگر از توصیه ها این است که به چنین کودکانی اجازه داده شود که روشنایی اتاقشان را خودشان کنترل کنند. مثلا در کنار تختشان چراغی باشد که هر وقت خواستند بتوانند آن را روشن کنند. روشن کردن چراغ برای این کودکان یعنی بازگشت دوباره بینایی و بنابراین اگر این بچه ها حس کنند که هر وقت بخواهند می توانند ببینند، آن وقت دیگر از تاریکی ترسی نخواهند داشت . به هر حال مشکل کودکانی که به این دلیل از تاریکی می ترسند، شاید به این گونه حل شود؛ اما محققان باید خیلی تلاش کنند که راه حلی برای بقیه کودکانی که از تاریکی می ترسند و همین طور برای بزرگترها پیدا کنند!