جوانی با انگیزه به نام جو کار

در تاریخ حضور کشتی‌گیران آزادکار ایرانی در بازی‌‌های المپیک، بهترین نتیجه‌ای که نصیب ملی‌پوشان کشورمان در وزن 74 کیلو شد، توسط منصور برزگر در المپیک 1976 مونترال به دست آمد که با اقتدار به فینال راه یافت؛ اما در دیدار نهایی در عین ناباوری مقابل جوشیرو داته ژاپنی  که همواره در مسابقه‌های قبلی بازنده قهرمان ایرانی بود  نتیجه را واگذار و به نقره قناعت کرد.

آخرین مدالی که کشتی آزاد ایران در این وزن و در بازی‌های المپیک تصاحب کرد به 16 سال پیش و المپیک 1992 بارسلون بازمی‌گردد که امیررضا خادم به مدال برنز دست یافت. در دور قبل مهدی حاجی‌زاده با یک پیروزی بر حریف گرجستانی و شکست مقابل جو ویلیامز آمریکایی نتوانست از گروه خود صعود کند و عنوانی بهتر از شانزدهمی کسب نکرد.

برخلاف دوره قبل که حاجی‌زاده اشباع شده و بدون انگیزه راهی المپیک شد و دستاورد ناامیدکننده‌ای هم داشت، این بار یک‌‌‌جوان پر قدرت و باانگیزه ملایری صاحب پیراهن تیم ملی شده است. در حقیقت او سنت‌شکنی کرد و پس از سال‌ها پیراهن ملی این وزن را از تن کشتی‌گیران مازنی خارج کرد.

میثم به لحاظ قدرت و استقامت بدنی از وضعیت خوبی برخوردار است و با فنون بالا تنه و پرتابی آشنایی دارد.
میثم باید تفکر خود را در حرکت رو به جلو و تاکتیک هجومی در هنگام مسابقه متمرکز کند تا بتواند در زیرگیری و تبدیل آن به دوخم موفق عمل کند.

ملی‌پوش 74 کیلوی ما می‌تواند با جنگندگی بیشتر و قوس کردن حریفان به گونه‌ای عمل کند که ابتکار عمل در میدان مسابقه را از آن خود کند و پیش از حریف به امتیاز برسد.

چه تفاوتی بین مسابقه‌های جهانی و المپیک قائل هستی؟

اصلا ارزش‌ مدال‌های المپیک با جهانی قابل قیاس نیست، یک مدال برنز المپیک به چند مدال جهانی می‌ارزد. به قول جان اسمیت، قهرمان مشهورآمریکایی در مسابقه‌های جهانی مدعیان می‌آیند ببرند؛ اما در مسابقه‌های المپیک حریفان می‌آیند بکشند.

از حریفانت چه شناختی داری؟

با بیشتر آنها کشتی گرفته‌ام و روی کشتی‌گیر خاصی حساس نیستم. گرچه برای هر 19 حریفم برنامه دارم، ولی از شانس و قرعه هم نباید غافل ماند که خیلی می‌تواند راه را برای رسیدن به قهرمانی و مدال هموار کند. البته باید بگویم حضور در مسابقه‌های بین‌المللی متعدد باعث شده تا استرس من کم شود و با روحیه و اعتماد به نفس بهتری آماده مبارزات المپیک شوم.