یک میلیارد سرمایه‌گذاری برای سه‌میلیون درآمد

پیش به سوی تاریخ!

محمد نوری‌زاد، کارگردان فیلم پرچم‌های قلعه‌کاوه، کارگردانی را با ساخت مجموعه‌ای نمایشی برای شبکه 2 سیما با نام «پروانه‌ها می‌نویسند» آغاز کرد. این روزنامه‌نگار مدتی بعد با ساخت سریال «چهل سرباز» قدم در مسیری گذاشت که برای بسیاری از کارگردان‌های پیشکسوت سینما و تلویزیون معمولا «رویایی دست نیافتنی» است، زیرا در سینما و تلویزیون «امکانات مناسب برای فیلمسازی» معمولا در قله «فیلمسازی تاریخی» قرار دارد که رسیدن به آن در توان هر هنرمندی نیست. اگرچه نوری‌زاد این شانس را داشت که با نمایش سریال تاریخی‌اش در تلویزیون، نگرانی چندانی بابت مخاطب نداشته باشد، اما نمایش فیلم اخیر او در سینماها بار دیگر تجربه نه چندان لذت‌بخش اکران اولین فیلم بلند او با نام «انتظار» را تداعی می‌کند.  روز گذشته وقتی یکی از همکاران «جام‌جم» تصمیم گرفت برای تماشای این فیلم، در یکی از سینماهای نمایش‌دهنده «پرچم‌های قلعه کاوه» بلیت رزرو کند، با این پاسخ متصدی سینما مواجه شد که «ممکن است فیلم به دلیل به حد نصاب نرسیدن تماشاگران فیلم اکران نشود». همین یک جمله کافی بود تا کنجکاوی خبرنگاری  تحریک شود و طی صحبت با دیگر مسوولان سینما این نکته کشف شود که در مدت بیش از 2 هفته نمایش این فیلم، سئانس‌های متعددی به دلیل عدم حضور تماشاگران به تعداد انگشتان یک دست لغو شده است.

فیلم یک میلیارد تومانی تولید شده در حوزه هنری در سینماهای دیگر نیز حال و روز بهتری نداشت. مدیر داخلی سینما آزادی - متعلق به حوزه هنری -که تنها در یک سئانس این فیلم را نمایش می‌دهد، حاضر به ارائه اطلاعاتی درباره این فیلم و میزان مخاطبان آن نشد. سینما مرکزی در ضلع جنوب غربی میدان پر رفت و آمد انقلاب نیز که محل رفت و آمد سینما روهای حرفه‌ای است،  روزانه در هفت سئانس این فیلم را نمایش می‌دهد. به گفته یکی از مسوولان این سینما در سئانس‌های صبح بین 3 تا 4 تماشاگر به تماشای این فیلم می‌آیند، اما در سئانس‌های شب، حتی این تعداد مشتری هم برای فیلم وجود ندارد و به همین دلیل فیلم نمایش داده نمی‌شود!

سینما سپیده دیگر سینمای متعلق به حوزه هنری در 6 سئانس این فیلم را نمایش می‌دهد. البته فردی که در این سینما به سوال‌های خبرنگار ما درباره میزان استقبال از این فیلم پاسخ می‌دهد، با دفاع از فیلم، دلیل عدم استقبال از این اثر نمایشی را این نکته می‌داند که این روزها مخاطبان بیشتر به دنبال فیلم‌های «جوان‌پسند و طنز» هستند. این سینما حق نان و نمک حوزه هنری را مراعات می‌کند و حتی با حضور 2 تا 3 نفر تماشاگر، فیلم را نمایش می‌دهد، اما سینما شاهد در منطقه نظام آباد و سر خیابان سبلان هم در سئانس پرچم‌های قلعه کاوه را برافراشته می‌کند. سالنی با 480 صندلی در روزهایی که فیلم امکان نمایش پیدا می‌کند، بین دو تا شش نفر مخاطب دارد و در برخی سئانس‌ها نیز مخاطبی برای فیلم پیدا نمی‌شود.

حمیدرضا ناجیان، مدیر روابط عمومی سینما ایران در گفتگو با خبرنگار ما آمار دقیقی از وضعیت اکران این فیلم ارائه می‌کند. این سینما کوچک ترین سالن خود با 167 صندلی را به نمایش این فیلم اختصاص داده است و به طور متوسط بین 5 تا 6نفر هر روز در این سالن به تماشای این فیلم آمده‌اند.

ناجیان با نقل قولی از یک کارشناسان سینمایی مبنی بر این‌که «اگر یک سالن ماهانه کمتر از 20 میلیون تومان بفروشد ضرر کرده است» می‌گوید: پرچم‌های قلعه کاوه در مدت اکران خود کمتر از یک میلیون تومان فروش داشته است. طبق قانون ارشاد برای نمایش هر فیلم باید یک دهم ظرفیت سالن پر باشد، اما فیلم پرچم‌های قلعه کاوه گاه با 4 یا 5 نفر و گاه با حضور یک یا 2 نفر نیز نمایش داده شده است و در برخی سئانس‌ها حتی همان یک یا 2 نفر نیز در سالن حضور نداشته‌اند و بیشترین آمار حضور در سالن در یک روز 35 نفر بوده است. در صورتی که سینمای آزادی در یک روز با فیلم همیشه پای یک زن در میان است، 12 میلیون تومان فروش داشته است.

«پرچم‌های قلعه کاوه» یکی از مجموعه فیلم‌هایی است که به گفته سازنده آن از گذشته‌های تاریخ ایران شروع شده و به معاصر می‌رسد و با وجود این‌که اپیزودیک و چند قسمتی است، ولی روح واحدی آنها را به هم پیوند می‌دهد. آیا می‌توان امیدوار بود مسوولان مجموعه‌ای مانند حوزه هنری - که در چند سال اخیر به سمت سرمایه‌گذاری برای ساخت فیلم‌های نیم میلیاردی رفته است - در انتخاب‌های بعدی خود و برافراشتن پرچم‌های جدید، با تامل و دقت نظر بیشتری اقدام کنند؟