پنجره‌ای‌ به‌ سوی‌ فضا

تصاویری که از تلسکوپ‌ها در سطح زمین قابل دستیابی است،‌ اغلب به علت تاثیر جو زمین و جذب یا تغییر مسیر امواج، وضوح کمتری دارند. برای طول موج‌های مختلف طیف نور، تلسکوپ‌های فضایی گوناگونی طراحی شده است. تلسکوپ فضایی‌ هابل به‌گونه‌ای طراحی شده است که می‌تواند امواج فروسرخ، فرابنفش و همچنین نور مرئی را دریافت کند. تلسکوپ فضایی هابل در سال 1990 میلادی به مدار زمین پرتاب شد و با ارسال تصاویری شفاف و دقیق، تحول عظیمی را در علم ستاره‌شناسی به وجود آورد. این تلسکوپ که در ارتفاع 575 کیلومتری از سطح زمین قرار گرفته است هر 97 دقیقه یکبار به دور آن می‌چرخد.

طول تقریبی تلسکوپ فضایی هابل 13 متر و عرض آن 5 متر است. همچنین وزن این تلسکوپ نیز حدود 11000 کیلوگرم است. نوری که لوله تلسکوپ را طی می‌کند به آینه اصلی برخورد کرده و بازتابیده می‌شود و سپس به آینه کوچک دومی که در مرکز لوله قرار گرفته است برخورد خواهد کرد.

این آینه نور را به طرف آینه اصلی تلسکوپ برمی‌گرداند و از سوراخی که در مرکز آن قرار گرفته است عبور می‌دهد.
در پشت این آینه چهار ابزار سنجش علمی که شامل دو دوربین عکاسی و دو طیف‌نگار است قرار گرفته‌اند.

تلسکوپ باید این توانایی را داشته باشد که با کنترل‌کننده‌هایی که در سطح زمین قرار دارند ارتباط برقرار کند تا بتواند اطلاعات گرفته شده از جرم رصد شده را بفرستد و فرمان‌هایی را برای هدف بعدی دریافت کند. به همین علت تلسکوپ‌های فضایی، مجهز به ماهواره‌های ارتباطی هستند و این سیستم شبیه به سیستمی است که ایستگاه بین‌المللی فضایی برای ایجاد ارتباط با زمین از آن استفاده می‌کند. محققان در تلاش هستند تا در آینده‌ای نه‌چندان دور تلسکوپ‌هایی را به مدار زمین پرتاب کنند که در مقایسه با تلسکوپ‌ فضایی هابل قطر دهانه آن بزرگ‌تر باشد و تصاویر بهتری از عالم فضا را در اختیار محققان و دانشمندان قرار دهند.