مسوولیت فراموش شده دادگاه لاهه‌

میلوسویچ نیز که پس از سقوط از قدرت در صربستان کنار زده شد در میان بدترین‌های جهان هنوز هم فراموش نشده است.

برخی‌ها معتقدند چنین احکامی سرکوبگری چارلز تیلور را طولانی‌تر کرد و اکنون نیز فرصت برقراری صلح با وجود ارتش جنایتکار در لیبریا را مسدود کرده است. چشم‌انداز تحمل نادیده انگاشتن عدالت دشوار است. پس از دوره محاکمه‌ها در دادگاه نورنبرگ پس از جنگ جهانی دوم امید این بوده که اگر روسای دولت‌ها و معاونان آنان بدانند که حتی آنها نیز فراتر از قانون نیستند، ترس از مجازات روزی مانع از ارتکاب جنایات از سوی قدرتمندان می‌شود.

محاکمه رهبرانی مانند تیلور، میلوسویچ و احتمالا رئیس‌جمهور سودان ممکن است مانع از شکل‌گیری جرائم جنگی در آینده باشد اما حقوق بین‌المللی همچون حقوق داخلی نیست. اگر دادگاه لاهه به فکر اجرای قوانین حقوق بشر است پس چرا نامی از صدور حکم علیه اولمرت و وارد کردن اتهامات علیه وی به خاطر کشتار مردم بی‌دفاع فلسطین وجود ندارد؟ چرا حاکمان شورای نظامی میانمار در دادگاه لاهه محاکمه نشده‌اند؟

آنچه مسلم است این که دادگاه لاهه در ظاهر داعیه دفاع از حقوق بشر را سر داده اما این کار را به طور ناقص انجام داده است. این دادگاه اگر قصد دارد به طور کامل عدالت و حقوق بشر را رعایت کند باید رهبرانی همچون بوش، بلر و اولمرت را به اتهام جنایات علیه بشریت به دادگاه بکشاند.

به روشنی پیداست که هدف اوکامپو یک انگیزه سیاسی تحت نفوذ آمریکا و انگلیس بوده است چون اگر دادگاه لاهه فقط در راستای اجرای عدالت گام برمی‌داشت مطمئنا دیگر نباید شاهد جرائم جنگی در جهان می‌بودیم.

قاضی ارشد دادگاه لاهه در حالی حکم دستگیری بشیر را صادر کرده که درک درستی از شرایط حساس دارفور نداشته است. این حکم مطمئنا به روند مذاکرات لطمه می‌زند و شرایط حساس منطقه دارفور را وخیم‌تر می‌کند.

منبع: گلف‌نیوز