محکومیت ‌موگابه‌، ‌مصونیت‌ دیگر ‌دیکتاتورهای‌ آفریقایی‌

با وجود دولت‌های فاسد و خود مختاری که به این هنجار (دیکتاتوری) در این قاره نزدیک هستند شگفت‌انگیز نیست که ببینیم رهبران آفریقایی به درخواست‌های غربی برای محکوم کردن رییس‌جمهور زیمبابوه در نشست سران کشورهای اتحادیه‌‌آفریقا بی‌توجهی کردند و یا بعضی از آن‌ها حتی بسیار گرم موگابه را در آغوش گرفتند.

همان‌طور که خود موگابه پرسیده است: چند رهبر آفریقایی می‌تواند با یک انگشت تمیز به من اشاره کند؟ چند تن از آن‌ها انتخاباتی بهتر از دور دوم انتخابات یک کاندیدایی ریاست جمهوری خود او برگزار کرده‌اند که علیه دشمنانش موجی از خشونت‌ را به راه انداخته‌ و باعث شد رهبر اپوزیسیون خود را از شرکت در آن کنار بکشد؟

در حالی که بعضی از رهبران آفریقایی موگابه را محکوم کرده‌اند بسیاری نیز او را به خاطر ایستادن در برابر غرب و اشاره کردن به ریاکارهای آن مانند این که دولت بوش درخواست حفظ حقوق بشر در زیمبابوه کرده است در حالی که بر سر زندان گوانتانامو از وی انتقاد شده است، می‌ستایند.

یحیا جامه، رییس جمهور گامبیا در ستایش انتخابات زیمبابوه و ششمین دوره‌ ریاست جمهوری متوالی موگابه گفت: ما آفریقایی‌ها باید از او درس بیاموزیم! جامه که کلنل سابق ارتش بوده و طی کودتایی در سال 1994 قدرت را دست گرفت، افزود: آن‌ها (غرب) فکر می‌کنند می‌توانند به ما دیکته کنند اما این قابل پذیرش نیست. آفریقایی‌ها باید از زیمبابوه حمایت کنند و در آخر این که غرب برای آفریقا چه کاری انجام داد؟

تنها یک دهه پیش بیشتر آفریقا به موجی از دموکراسی که سراسر این قاره را در بر گرفت، امیدوار شد. این موج با صحنه‌ غیر عادی تظاهرکنندگان در کشور بنین در غرب آفریقا که با چکش به مجسمه لنین حمله کرده بودند، آغاز شد. ظرف سه سال 26 کشور در قاره‌ای که به حاکمیت تک نفره مشهور بود انتخابات چند حزبی ریاست‌جمهوری
برگزار کردند.

هنگامی که انتخابات در آفریقای‌جنوبی با حاکمیت اقلیت در سال 1994 تمام شد در کشورهای مرکزی و جنوب آفریقا حتی یک کشور که تنها یک حزب در آن وجود داشته باشد وجود نداشت. کشورهای غربی به برگزاری انتخابات آزاد کمک کردند و روابط خود را با دیکتاتورهایی که به نام جنگ سرد با کمونیسم کار می‌کردند، قطع کردند.

اما این خوش بینی با اعتقاد به این که باز کردن درهای اقتصاد‌های سوسیالیستی به اقتصاد بازار آزاد به بیرون کشاندن آفریقا از فقر کمک خواهد کرد، محو شده ‌ و جنبش دموکراسی متوقف شده است.

امروزه تنها 21 کشور از جمله بوتسوانا و آفریقای جنوبی انتخابات نسبتا آزاد برگزار می کنند. بسیاری از 31 کشور باقی مانده توسط دیکتاتور‌هایی اداره می‌شوند که بسیاری از آن‌ها نشان می‌دهند که دموکراسی به سبک موگابه دارند.

دیگر تولید کنندگان نفت که توانسته‌اند از محکومیت بین‌المللی جلوگیری کنند شامل آنگولا و گابون هستند. آنگولا از سال 1992 تاکنون انتخابات ریاست جمهوری نداشته است و گابون نیز عمر بنگو، رییس جمهور آن در کودتای سال 1967 قدرت را به دست گرفت و هم اکنون دیرپاترین رهبر آفریقا بر سر قدرت است.

موگابه سیاست‌های جنبش چریکی خود موسوم به سوسیالیسم علمی را که خواستار ملی کردن صنایع و زمین بود رها کرد و در عوض از یک اقتصاد تقریبا آزاد که رشد داشت و به وی اجازه داد تا در آموزش و مراقبت بهداشتی سرمایه‌گذاری کند، حمایت کرد.

زیمبابوه شکوفا شد و گل سرسبد قاره‌ آفریقا بود و به عنوان یک نمونه‌ موفقیت اقتصادی و چند نژادی برای حاکمیت بود اما امید‌های جهانی دیری نپایید.

موگابه در سال 2000 وفاداران خود را فرستاد تا با خشونت‌ زمین‌های کشاورزان سیاه پوست را در انتقام خودداری آن‌ها از حمایت از یک رفراندوم برای تقویت قدرتش پس بگیرند. این به فروپاشی بخش کشاورزی تجاری در حال رشد زیمبابوه منجر شد که به کشورهای همسایه‌ این کشور مواد غذایی صادر می‌کرد.

وضعیت بحران اقتصادی، یک سوم مردم زیمبابوه را گرسنه باقی گذاشته است و باعث شده است تورم به آمار گیج کننده چهار میلیون درصدی برسد. گفته می‌شود در حدود پنج میلیون شهروند زیمبابوه از کل جمعیت 12 میلیونی این کشور به کشورهای دیگر فرار کرده باشند. اگر چه موگابه مسوول این فاجعه است اما او هنوز بسیاری از آفریقایی‌ها را مسحور کرده است. هزاران هوادار موگابه در هراره، پایتخت زیمبابوه، جمع شدند تا از وی هنگام بازگشت از نشست سران کشورهای اتحادیه‌ آفریقا در شرم‌الشیخ مصر استقبال کنند.

منبع‌:‌تایمز