دوگانگی و تناقض در تصمیمات مسوولان فدراسیون و کادر فنی از عوامل اصلی سردرگمیهای موجود در ورزش اول است؛ به گونهای که برنامههای تدارکاتی و آمادهسازی ملیپوشان المپیکی را مختل و یا کماثر ساخت.
به جز روند انتقادآمیزی که کشتی آزاد طی 9 ماه گذشته پشت سر گذاشت و فرصتهای طلایی و حضور در میادین معتبر بینالمللی را در راه خودشناسی و ارزیابی چهرههای شاخص و نامی از دست داد، در این مدت هیچگاه برای گزینش ملیپوشان نسخه شفابخشی ننوشت و مسیر مشخص و حساب شدهای را در دستور کار قرار نداد تا جماعت کشتی و مدعیان تیم ملی را از بلاتکلیفی و سردرگمی رها و فضای المپیکی را در مجموعه کشتی حاکم کند.
پس از انتخاب پرحرف و حدیث ملیپوشان که بدون مسابقه انتخابی صورت گرفت و کادر فنی در نهایت مجبور به نوعی «سرهمبندی» شد تا نفرات مورد نظر خود را در ترکیب مسافران پکن قرار دهد، اکنون نیز این کادر با آن که از تب و تاب گزینش ملیپوشان فارغ شده، اما برای بالا بردن قابلیتهای فنی، جسمانی، روحی و روانی با تردیدها و تعللهایی مواجه شده است که نتیجهای جز از دست رفتن فرصتهای طلایی و سرنوشتساز عایدمان نمیشود.
تیم ملی کشتی آزاد که فقط 40 روز تا المپیک فرصت دارد، به دلیل حضور چند چهره جوان و تازهوارد همچون عباس دباغی، مهدی تقوی، میثم مصطفیجوکار و... نیاز مبرم به تماسهای خارجی و شرکت در تورنمنتهای بینالمللی دارد.
تورنمنت بینالمللی و معتبر جام زیلکوفسکی گرچه به عنوان آخرین میدان تدارکاتی ملیپوشان المپیکی مدنظر کادر فنی بود، اما تصمیمات چندگانه و تردیدهایی که در اعزام نفرات المپیکی بروز کرد، در نهایت تیم 9 نفرهای که مورد تایید کادر فنی قرار گرفت، در چند مرحله دستخوش تعدیل و تغییر شد تا در آخر کار به جایی رسید که از7 المپیکی، 2 کشتیگیر به نامهای دباغی و ابراهیمی در فهرست مسافران تهران لودز گنجانده شد.
این در حالی است که اکثر تیمهای صاحبنام کشتی جهان از جمله روسیه، آمریکا، کوبا، اکراین، کرهجنوبی و... قبل از المپیک تمام نفرات اصلی خود را در جام زیلکوفسکی به میدان خواهند فرستاد تا بدون کوچکترین فشاری، گام روی تشکهای المپیک بگذارند. تفاوت بین روند آمادهسازی کشتی ایران و حریفان صاحبنام در همین روند و برنامهریزیها مشهود و قابل رویت است.
سعید میرزاشفیع