درمانی‌ برای‌ تنگی‌ ‌رگ‌های ‌قلب‌

گاهی به دلیل رسوب کلسترول در رگ‌های خونرسان قلب که به عروق کرونر مشهورند، این رگ‌ها تنگ شده و بیماری آترواسکلروز یا همان تنگی عروق قلب به وجود می‌آید که در نتیجه آن خونرسانی به سلول‌های بافت قلب کاهش پیدا کرده و منجر به دردهای قلبی و حتی سکته قلبی می‌شود.

کد خبر: ۱۸۶۲۶۳

قبل از این که روشی به نام آنژیوپلاستی به وجود بیاید، جراحان برای حل این مشکل از روش جراحی بای پس(Bypass) قلب برای رفع این مشکل استفاده می‌کردند که نیاز به بیهوش کردن عمومی بیمار در حین جراحی و دردسر‌های یک جراحی بزرگ را داشت. به همین دلیل با پیشرفت علم رادیولوژی و مهندسی پزشکی اولین مورد گشادسازی عروق کرونر قلب به وسیله کاتتر و بدون عمل جراحی در سال 1977 انجام شد.

در روش آنژیوپلاستی در واقع عروق کرونر به روش مکانیکی باز می‌شوند. ابتدا بیمار را با یک مسکن داخل وریدی خواب‌آلود و سپس از طریق سرخرگ ران، یک کاتتر (لوله بلند و بسیار ظریف و توخالی) را به سمت عروق کرونر قلب هدایت می‌کنند. برای این کار حتی یک برش کوچک نیز لازم نیست و این کار به وسیله یک سر سوزن مخصوص انجام می‌شود. تحت هدایت تصویربرداری اشعه‌ایکس، هنگامی که نوک کاتتر به محل دقیق تنگی رسید، بالونی که در نوک آن قرار دارد باد می‌شود و به مدت چند ثانیه تا چند دقیقه در آن وضعیت می‌ماند تا توده کلسترولی تنگ‌کننده رگ به دیواره رگ فشرده شود و همچنین دیواره رگ کمی گشاد و مسیر عبور خون باز شود.

برای مطمئن شدن از این‌که مسیر رگ باز شده است یا نه، بار دیگر از مسیر رگ به وسیله تزریق ماده حاجب و اشعه‌ایکس تصویربرداری می‌شود که این روش تصویربرداری از عروق کرونر قلب، آنژیوگرافی نام دارد. بعد از اتمام این اعمال کاتتر و بالون از رگ خارج می‌شوند.

گاهی نیز در صورت لزوم با قرار دادن لوله‌های فلزی ظریفی به نام استنت و به‌جاگذاشتن آن در رگ، از احتمال تنگ شدن مجدد دیواره رگ جلوگیری می‌شود.

آنژیوپلاستی در 90 درصد اوقات عمل موفقی است و دوره نقاهت کوتاهی دارد و بعد از انجام آن باید مدتی داروی ضد انعقاد مصرف شود.