عمو پورنگ زنگ اختتامیه جشنواره فیلم‌ کودک را به صدا در می‌آورد

دیروز شاپور قریب که با فیلم «هفت تیرهای چوبی» از پیشگامان سینمای کودک در ایران به شمار می‌رود، به  تالار ابن سینا آمد تا به سوالات خبرنگاران درباره فیلم بچه‌های کوچه دوازدهم پاسخ دهد.

حضور او که اکنون کهنسال‌ترین فیلمساز ژانر سینمای کودک ایران است غنیمتی است. او همچنان با انرژی فیلم می‌سازد و احساس بازنشستگی نمی‌کند.

شاپور قریب در جلسه پرسش و پاسخ فیلم بچه‌های کوچه دوازدهم با ذکر این نکته که فیلم مدت 14 روز در کوچه‌های شهر تصویربرداری شده، گفت: بهتر است تهیه‌کنندگان به کارگردانان فرصت بیشتری برای کار بدهند و برای به پایان رساندن زمان تولید فیلم، زیاد عجله نکنند.

فرزاد موتمن هم دیروز به تالار ابن سینا آمد تا درباره فیلم جعبه موسیقی که از تولیدات سیما فیلم است و در 3 رشته نامزد دریافت پروانه زرین  شده، صحبت کند. جالب اینجاست، آنهایی که فیلم جعبه موسیقی را در جشنواره فیلم فجر دیده بودند ، اعتقاد داشتند این فیلم برای کودکان یا درباره کودکان نیست و موتمن نیز دیروز خودش به این نکته اشاره کرد که فیلمش اصلا برای کودکان مناسب نیست و چون فیلم درباره مرگ است و موضوعات پیچیده‌ای در آن مطرح می‌شود، بهتر است نوجوانان بالای 13 سال به تماشای آن بنشینند.

زمانی برای دوست داشتن سینما

هر جشنواره‌ای یک یا چند فیلم دارد که مخاطبان جشنواره را راضی می‌کند و فیلم‌های‌ مانا و زمانی برای دوست داشتن 2 فیلمی هستند که مخاطبان جشنواره امسال را به این نکته امیدوار می‌کردند که هنوز هستند کسانی که دور از شاخصه‌های گیشه، برای سینما فیلمهای ارزشمند می‌سازند.

فیلم مانا را علیرضا رزازی‌فر کارگردانی کرده است.این فیلم را نمی‌توان به صورت مطلق در ژانر سینمای کودک گنجاند، هرچند یکی از شخصیتهای آن دختر بچه‌ای دبستانی که مبتلا به ایدز است و خانواده او در تلاش هستند دختر بچه آنها در مدرسه و در کنار کودکان دیگر درس بخواند.

محور فیلم درباره راه‌های آلودگی به ویروس ایدز و روش‌هایی است که افراد آلوده باید از آنها استفاده کنند تا در جامعه راحت‌تر زندگی کنند و به دیگران آسیب نرسانند. مانا که محصول مرکز سینمای مستند و تجربی است از فیلم‌هایی است که بهتر است دولت هرچه زودتر آن را اکران کند یا برای استفاده عموم مردم از این فیلم تاثیرگذار آن را برای نمایش در اختیار تلویزیون قرار دهد و لوح فشرده آن را  میان تمام دانش‌آموزان مدارس و خانواده‌های آنها توزیع کند.

امشب به احتمال زیاد علی شادمان، بازیگر فیلم زمانی برای دوست داشتن روی سن می‌رود تا پروانه زرین بهترین بازیگر را از آن خود کند. شادمان که با بازی در فیلم میم مثل مادر به عنوان کودکی مستعد معرفی شد، در فیلم زمانی برای دوست داشتن به کارگردانی ابراهیم فروزش نقش یک کودک معلول را بازی می‌کند.

شادمان آنقدر این نقش را خوب ایفا کرده که یکی از مهمانان خارجی جشنواره با دیدن فیلم پرسید آیا این کودک واقعا معلول است و زمانی که پاسخ منفی شنید، از توانایی شادمان در نقش کودک معلول متعجب شد.

زمانی برای دوست داشتن از آن دست فیلم‌هایی است که ترویج مهربانی می‌کند؛ فیلمی که به پدر و مادرها آموزش می‌دهد اگر کودک معلولی در خانه دارند با او چگونه رفتار کنند و به معلم‌ها می‌آموزد مهربانی بهترین روش کار است و در پایان فیلم بابک، کودک معلول فیلم به همه می‌آموزد که برای ادامه بهتر زندگی، بهترین روش مهربانی و فداکاری است. فیلم‌هایی مثل زمانی برای دوست داشتن، می‌گوید، چقدر خوب است که مدیران فرهنگی بخصوص مدیران آموزش و پرورش، نمایش فیلم‌هایی مثل زمانی برای دوست داشتن را از کودکان و نوجوانان دریغ نکنند.

سینمای کودک شوخی گرفته شده است‌

وحید نیکخواه‌آزاد، یکی از فیلمسازان کوتاه در سومین نشست تخصصی جشنواره کودکان و نوجوانان با عنوان جایگاه نوجوان در سینمای ایران با بیان این‌که <چیزی از سینمای کودک باقی نمانده که به دنبال نقش نوجوان آن باشیم> تصریح کرد: عزمی از سوی مسوولان برای کمک به سینمای کودک وجود ندارد و این جشنواره را هم که هر سال کم‌رمق‌تر می‌شود، روی رودربایستی برگزار می‌کنند و درواقع توجه به سینمای کودک و نوجوان هرازگاهی آشکار می‌شود تا شاید بتوانیم بگوییم هنوز اینجا چراغی روشن است.

به گزارش ایسنا، سازنده فیلم‌های «علی و دنی» و «نصف مال من نصف مال تو» با بیان این‌که عزمی برای اصلاح وضعیت سینمای کودک وجود ندارد، خاطرنشان کرد: این‌که در پایان این جشنواره هم دستاوردی داشته باشیم، آرزوی بزرگی است؛ اما اگر در روز‌های باقیمانده از جشنواره، سینماگران کودک بتوانند دیداری با مدیرعامل بنیاد سینمایی فارابی داشته باشند و مطرح شود، چرا فیلم‌ ساخته نمی‌شود و چرا آثار کودک فروش ندارد، آن‌وقت می‌توان امیدوار بود حرف‌هایمان به جایی برسد.

در ادامه این جلسه، فرزاد موتمن با طرح این پرسش که چه اتفاقی افتاده سینمای کودک تماشاگرانش را از دست داده است، تصریح کرد: بتدریج سینما از سبد خرید سینماروها خارج شده است. آن‌موقع سینما تنها تفریح مردم بود، اما الآن هزینه‌ها بالا رفته و مردم خیلی راحت فیلم‌ها را در خانه تماشا می‌کنند.

پوران درخشنده هم یکی از مشکلات بزرگ سینمای کودک را اکران خواند و گفت: قول‌‌هایی در این خصوص در جشنواره‌ کودک سال گذشته داده شد که عملی نشد و این یکی از آسیب‌‌های بزرگ محسوب می‌شود.

در پایان این نشست، درخشنده با بیان این‌که تا به ‌حال سینمای کودک شوخی گرفته شده و باید جدی گرفته شود، اظهار کرد: خود من تا وقتی هستم، برای کودک و نوجوان فیلم می‌سازم و سعی می‌کنم حرفم را بزنم.

طاهره آشیانی