درباره تک‌نماینده پینگ‌پنگ ایران در المپیک‌

سهم اندک یک ورزش بی‌پشتوانه‌

افشین نوروزی در 23 سالگی سابقه 16 سال پرداختن به ورزش به طور جدی را دارد و شاید به همین دلیل باشد که به عنوان تنها پینگ‌پنگ‌باز ایران و نماینده آسیای میانه، مجوز حضور در المپیک پکن را گرفته و مدتی است که برای این موضوع مهم مهیا می‌شود.
کد خبر: ۱۸۲۰۲۰

خودش می‌گوید: «پس از رقابت‌های گزینشی المپیک بر شدت تمریناتم افزوده‌ام و در همین راستا به مسابقه‌های دانشجویان آسیا هم اعزام شدم. تیم‌های قدرتمندی در آنجا حاضر بودند، ولی من در قسمت انفرادی به فینال رسیدم و نقره گرفتم. این مدال انگیزه‌ای قوی‌تر را برای من به وجود آورده است تا در پکن همان گونه باشم که لازم است، چون لیگ پینگ‌پنگ هنوز جریان دارد. با حضور در آن کسب مهارت و آمادگی می‌کنم و در زمان‌هایی بجز آن نیز زیرنظر فواد کاسب (سرمربی تیم ملی)‌ و با حریفان کره‌ای بازی تمرینی می‌کنم. برنامه‌های آماده‌سازی من نیز توسط همین مربی تعیین و ارائه شده است و تعدادی تورنمنت برون‌مرزی هم برای افزایش آمادگی‌ام در دستور کار قرار گرفته است. در همین راستا به تورنمنت چین اعزام شده‌ام و اواخر تیر ماه باید به سنگاپور نیز بروم».

تلاش در سکوت‌

اما نوروزی انتظار و توقعی بیش از آنچه اینک از فدراسیون پینگ پنگ در قبال خود می‌بیند، دارد و معتقد است باید بیش از اینها دست او گرفته و به وی کمک شود. او حتی به انعکاس کم اخبار فعالیت‌های خود نیز گله دارد و می‌گوید با این بساط و به خاطر تمرین در سکوت، وجد و شور و شوق لازم شامل حالش نمی‌شود و احساس تنهایی می‌کند. می‌گوید: «من مسووولیت بسیار سنگینی دارم و کارم سخت است و به این سبب هدفم این است که لااقل از مرحله اول مسابقه‌ها عبور کنم. این چیزی است که در دو دوره قبلی المپیک (سیدنی و آتن)‌ شامل حال نمایندگان پیشین ما (احتشام‌زاده و اخلاق‌پسند)‌ نشد و بنابراین انجام این کار از جانب من یک نوع پیشرفت در تنیس روی میز ما خواهد بود و شاید باعث شود نسل بعداز من در المپیک‌های آتی از این نیز فراتر برود.»

تنها راه‌

در حرف‌های خود نوروزی نیز این نکته بکرات حس می‌شود که پینگ‌پنگ هرگز از حمایت لازم برخوردار نبوده و تنها راه برخوردار شدن از امتیازات، کسب پیروزی در میادین مهم است و تا چنان زمانی نمی‌توان در این رشته به جایی رسید و حتی مطرح شد. المپیک جای تجربه‌اندوزی نیست و هر کس که می‌خواهد در آنجا سلسله مراتب پیشرفت را طی کند، اصولا مجالی برای این مهم نمی‌یابد. آنچه باید تصحیح و در جامعه پینگ‌پنگ ما ترمیم شود، برنامه‌ریزی دراز مدت برای این ورزش است و اگر جز این باشد، هرگونه کسب مجوز حضور در المپیک‌ها فقط دستاوردی موقتی و در عمل بی‌حاصل خواهد بود و به تجربه‌ای شخصی (و معمولا بی‌بروبار)‌ برای ورزشکار صاحب مجوز تبدیل می‌شود.

newsQrCode
ارسال نظرات در انتظار بررسی: ۰ انتشار یافته: ۰

نیازمندی ها