لطفعلی‌‌خان‌‌زند

داستان بازی در مورد لطفعلی خان زند و بخشی از مبارزات او با قاجارهاست. بازی از خیانت ابراهیم کلانتر، حاکم شیراز به لطفعلی آغاز می شود و به کرمان می‌رسد. تقریبا نیمی از بازی را در قلعه زرقان سپری می‌کنید و سپس به شهر تاریخی کرمان خواهید رفت. رفتن به سراغ تاریخ ایران و بازسازی مکان ها و وقایع تاریخی جزو برتری های بازی لطفعلی خان نسبت به دیگر بازی های داخلی هستند.

سبک بازی اکشن سوم شخص است و از نظر ظاهری شباهت زیادی بین آن و سری شاهزاده فارس پیدا خواهید کرد. سازنده ها روی طراحی سیستم مبارزه ها خوب زحمت زیادی کشیده اند و باید گفت زحمت آنها نتیجه خوبی داشته است. در مراحل کاملا اکشن هستند. تنها هدف شما در هر مرحله، شکست‌دادن سربازهای قاجاری است که به صورت چند نفری به لطفعلی خان حمله می کنند. لطفعلی خان می توان با استفاده از شمشیر خودش یا شمشیر کسانی که آنها را شکست داده، ضربات مختلفی به دشمنها وارد کند. طبق معمول بازی های این سبک، چند ضرب ها نقش مهمی را ایفا می کنند. ترکیب مختلف دو کلید حمله (کلید چپ موس وE روی کیبورد) منتج به انجام چند ضرب های متفاوت می‌شود. جاخالی دادن با استفاده از Space هم یکی از کارهایی است که زیاد در بازی انجام خواهید داد و کمک زیادی در موقعیت های مهلک خواهد بود.

انیمیشن مبارزه ها که شامل حرکات مختلف لطفعلی، عکس العمل دشمن‌ها در هنگام ضربه خوردن و دفاع می شود عالی و بدون نقص هستند. به نظر می‌رسد مراحل بتا تست به خوبی برای این مبارزه‌ها انجام شده زیرا نه آنقدر آسان هستند که به راحتی آنها را تمام کنید و آنقدر سخت که اعصابتان خرد شود. سیستم دفاع بسیار کارآمد است. در هنگام دفاع ضربه‌ها از هیچ طرفی اثر نمی‌کنند و این نکته یکی از نقاط قوت مبارزه‌هاست. زیرا اگر قرار بود دفاع کردن جلوی ضربات از پشت را بگیرد، با این سیستم اکشن تقریبا امکان نداشت بتوانید زنده از نبردهای چهار نفری بیرون بیایید.

اما بازی مشکلات زیادی هم دارد که می‌شد با صرف مدت بیشتر زمان آنها را برطرف کرد. سیستم آموزشی یاTutorial  در بازی وجود ندارد و اگر کاغذ راهنمای بسته بازی کنار دستتان نباشد، امکان ندارد بفهمید وقتی با کلیدF  دسته‌ای را گرفتید باید مرتب E را بزنید تا لطفعلی خان بتواند دسته را حرکت دهد. وقتی میزان سلامتی لطفعلی خان به صفر برسد، هیچ صحنه ای که نشان از کشته شدن او باشد نمایش داده نمی شود و ناگهان منوی شروع دوباره را می بینید. این منوها خود یکی از نقاط ضعف بزرگ بازی هستند، زیرا همه شان انگلیسی نوشته شده اند و حداقل انتظاری که ما از یک بازی ایرانی داریم، منوهای فارسی است.

روند بازی بسیار تکراری و یکنواخت است. وقتی قلق مبارزه با دشمن‌ها (که متاسفانه تنوع بسیار کمی هم دارند) را یاد بگیرید، دیگر بازی هیچ چیز جدیدی برای ارائه به شما ندارد. بعضی وقت ها بازی شما را مجبور می‌کند برای باز کردن یک دروازه دو دسته را بکشید یا با دادن دستور شلیک به افراد، خودتان را از مهلکه های خطرناک نجات دهید. اما باز هم بیشتر زمان بازی صرف مبارزه های یکنواخت می شود. با وجود این سیستم خوب مبارزه، حیف است که سازنده ها فرصت طراحی دشمن ها متنوع، مینی گیم یا چیزهایی از این قبیل را نداشته اند تا از محیط سه بعدی و مبارزه های خوبشان بیشترین استفاده را کرده باشند.

هیچ کدام از این چیزها، ارزش کار بزرگ شرکت هنرهای پویا و بازی لطفعلی خان زند را کم نمی کنند که با مشکلات فراوان توانستند بازی را تکمیل و به بازار بفرستند. امیدواریم بازی کننده های ایرانی با حمایت از این بازی و بازی های داخلی دیگر، به پیشرفت این صنعت کمک کنند.

سید طه رسولی‌