میراثی از جنس امروز

1- چندی پیش در حالی که با تلفن همراه با یکی از مسئولین ارتباطات سیار صحبت می‌کردم، تلفن قطع شد. پس از تماس مجدد تا خواستم از قطع ارتباط عذرخواهی کنم، مسوول محترم پیشدستی کردند و از اختلالات شبکه پوزش خواستند. عادت کرده بودم که قطع شدن ارتباط را تقصیر خودم بدانم؛ با شنیدن این جمله احساس کردم هنوز می شود به مسوولیت پذیری برخی مسوولان امیدوار بود.

کد خبر: ۱۷۶۲۹۸

2- هفته گذشته بعضی از پیش شماره های تلفن همراه دچار اختلال شده بود. به نحوی که بیشتر مشترکان با مراجعه به مراکز خدمات مشترکین تلفن‌همراه جویای مشکل احتمالی شدند.

دو روز بعد پیام کوتاهی برای دارندگان این خطوط مبنی بر عذرخواهی از اختلال شبکه به دلیل توسعه ارسال شد؛ این بار عکس العمل من به خواندن این پیام اصلا مثبت نبود! این بار احساس کردم به جای مسوولیت پذیری از این جمله بوی فرافکنی به مشام می رسد!! شاید اگر این پیام پیش از توسعه(!) برای مشترکین ارسال می شد و از سرگردانی در روزهای اختلال می کاهید، می شد نگاه بهتری به آن داشت.

3- خبر توزیع بن الکترونیکی کتاب بین دانشجویان خبر امیدوار کننده ای به نظر می آید. این که یک دانش آموخته دانشگاه در هر رشته ای نتواند از امکانات الکترونیکی استفاده کند، در چند سال آینده خنده دار به نظر می‌آید. اما مگر دانشجوی بینوا در دانشگاه، آموزشی بر این مبنا می بیند که توقع جامعه از او آشنایی با این مقوله است؟

اگرچه دانشجو حتی تنها با نگاهی به معنی نامش نباید منتظر آموزش بماند و خود باید به جست و جوی دانش برود، اما شاید اجبار در استفاده از امکانات الکترونیکی راهی باشد برای به دست آوردن مهارت‌های بدون آموزش. بن الکترونیکی کتاب یکی از همین امکانات اجبارآفرین است!

4- انگار اختلال در شبکه های الکترونیکی بانکی از بدیهیات استفاده از این خدمات شده است. در روزهای گذشته یکی از پرسرو صداترین این شبکه ها از لحاظ تبلیغات و ادعا قطع بود. کسی هم ککش نگزید! دوستی که سرگردانی مرا برای پرداخت حق‌التحریرهای بچه ها دیده بود، می گفت:«همین است که من هیچ وقت بهIT اعتماد نمی کنم». حالا هرچقدر انیمیشن بسازیم و درباره مزایای خدمات الکترونیکی بانک ها و دولت الکترونیک صحبت کنیم، این بی اعتمادی های روزانه را چطور می شود از نگاه مردم گرفت؟

5- امروز، روز میراث فرهنگی است. اگر زمانی نسخ خطی روی الواح یا پوست حیوانات برای نسل های بعدی به عنوان میراث باقی می‌ماند، امروز دیگر به مدد فناوری اطلاعات حتی به ندرت دستخط کسی روی یک تکه کاغذ به یادگار می ماند. میراث ما برای آیندگانمان چه خواهد بود؟

اگر با نگاه متفاوتی به این عصر بنگریم، شاید بتوانیم ارزش داده ها و اطلاعات را در آن حد بدانیم که روزی برای نسل های آینده مصداق میراث فرهنگی به‌‌شمار آید. اگر باور داشته باشیم که ارزش اطلاعات در دنیای امروز کمتر از یک بنای تاریخی نیست، ما نیز فردا جزئی از تاریخ به شمار خواهیم آمد.