روز گذشته در چهارمین روز برگزاری شصت و یکمین جشنواره بین المللی فیلم کن، فیلم «ویکی، کریستینا، بارسلونا» اثر «وودی آلن» کارگردان و کمدین برجسته آمریکایی ، در بخش خارج از مسابقه نمایش داده شد.
کد خبر: ۱۷۵۷۰۹
به گزارش خبرگزاری فرانسه، روز گذشته در چهارمین روز برگزاری شصت و یکمین جشنواره بین المللی فیلم کن، آخرین فیلم «وودی آلن» کارگردان و کمدین برجسته آمریکایی با نام «ویکی، کریستینا، بارسلونا»در بخش خارج از مسابقه جشنواره، به نمایش درآمد.
پس از ساختن سه فیلم در انگلستان ، «وودی آلن» ، آخرین فیلم خود را با نام «ویکی، کریستینا،بارسلونا» روز گذشته در بخش خارج از مسابقه کن 2008 ارائه کرد.
این فیلم که در «بارسلون» و «اوویه دو» ساخته شده، حکایت از سینماگری است که پیر شده و احتمالا می خواهد وسوسه های ناگفته خود را از ورای فیلمش ارضا کند.
این فیلم که ماجراهای دو دختر توریست آمریکایی را با یک نقاش «دون ژوئن» اسپانیولی به تصویر می کشد، نه تنها اثری از فیلم های در نهایت بسیار فلسفی او ندارد، بلکه کارت پستالی است توریستی برای تشویق سفر به اسپانیا.
«وودی آلن» در این فیلم طنز خود را نیز فراموش نکرده است، امابرای خندیدن باید بتوان با موضوع فیلم ارتباط برقرار کرد.
روز گذشته، در بخش مسابقه شصت و یکمین جشنواره بین المللی فیلم کن دو فیلم از این سر و آن سر دنیا انتخاب شده بودند.
فیلم «خط عبور» به کارگردانی «والتر سالس» کارگردان برزیلی که داستان یک خانواده فقیر و پر فرزند را تعریف می کند که هر کدام به گونه ای می خواهند گلیم خود را از آب بیرون بکشند. به نظر بینندگان، «خط عبور» فیلمی بسیار معمولی و خسته کننده بود.
«والتر سالس» پس ازفیلم «یادداشت های سفر» که زندگی «چه گوارا» انقلابی آرژانتینی را به تصویر می کشید، فیلم «خط عبور» را کارگردانی کرد.
دومین فیلمی که روز گذشته در بخش مسابقه کن 2008 نمایش داده شد فیلم «24 شهر» اثر «جیا زانگ که» کارگردان چینی بود که تغییرات جامعه چین را در پرتو زخم های وارد آمده به این کشور توسط کمونیسم و فاجعه جهانی شدن را از ورای سه نسل نشان می دهد. فیلمی که می توان آن را به عنوان گزارشی از کشوری به شمار آورد که توسعه پر هرج و مرجش کنترل ناپذیر شده است.
همچنین در کنار دو فیلم «خط عبور» و «24 شهر» فیلم باز سازی شده «ماکس اوفولز» به کارگردانی «لولا مونتز» کارگردان فرانسوی آلمانی تبار به نمایش در آمد. این فیلم که در سال 1955 ساخته شد، به محض نمایش، با بی اعتناعی تماشاگران روبرو گردید و منتقدان هم به آن رحم نکردند.
تا آن که با سماجت «فرآنسوا تروفو» فیلم ساز و منتقد برجسته فرانسوی، تولید کنندگان با حذف صحنه های بسیاری از آن ، یک کپی ساده شده ارائه نمودند که آن هم موفق نبود. خوشبختانه نسخه اصلی که سال ها گم شده بود پیدا شد و نسخه ای که هم اکنون به نمایش در می آید پس از چهار سال کار، دوباره دیده به جهان گشوده است.