شتر، گاو، پلنگ

مشکلی نیست که آسان نشود

یک سلام اردیبهشتی تقدیم به تمام شترگاوپلنگی‌های تنهای دیار خودمان (نسل سوم را می‌گویم)‌. حال و احوال؟ خوش می‌گذره؟ اجازه هست بدون روده درازی بریم سراغ جواب نامه‌ها؟ مسافر خاک‌آلود خوشحال شدم دیدم ازت نامه دارم. عادت نداشتم! ممنون که به هستی جواب داده بودی. در ضمن این کافه کاغذی یه روده راست توی شکمش نداره. بهش پیغامت رو رسوندم گفت نخیر این شعره نبود.

کد خبر: ۱۷۵۱۲۴

عوضش ازش سوء‌استفاده کرد و یه شعر جدید بر مبنای اون سرود. بازم منتظر نامه‌هات هستم. اما جواب نامه مهسا خانم از شهرستان املش و جوابش؛ اولا که مهسا خانوم معلومه که من همیشه منتظر نامه‌هات هستم. این چه حرفیه؟ دوما که راستش با خوندن خطوط اولیه نامه‌ات، داشتم سکته می‌کردم. چون مثل خودت که در مورد اسم اون دوستت اشتباه کرده بودی، من هم فکر کردم خدای نکرده زبانم لال تو یه مریضی لاعلاج گرفتی، ولی وقتی متوجه اشتباه خودم شدم که کلی به خودم و تو خندیدم مخصوصا اونجا که نوشته بودی: «دیگه واقعا نگه داشتن قلم برام سخت شده. چشم‌هام یک لحظه میلی‌متری سوختند. شبیه وقتی شدم که آبله‌مرغان گرفته بودم، سکسکه‌ام هم گرفته، اعصابم خرد شد، پس چرا من نمی‌میرم؟» البته باید منو ببخشی ولی امان از دست تو و این شترگاوپلنگی‌ها! آخه دختر خوب اینا چیزهایی‌ است که تورو به این حال و روز بیندازند؟ می‌دونم که اصل ماجرا همون کنکور عزیز است، ولی تو وقتی خودت محیط نامناسب اطرافت‌رو با استرس بیش از حد تحمل ناپذیرتر می‌کنی که تقصیر کسی نیست. آقا جون نمی‌شه صبح‌ها توی خونه درس بخونی، نمی‌تونی تمرکز کنی؟ کلی راه‌حل برای این مشکل هست. اولیش این که یه واکمن بخری، توی ضبطش یه موسیقی بدون کلام آروم بذاری و شروع کنی به درس خوندن. نداری؟ نمی‌شه؟ قبل از درس خوندن برو یه دوش بگیر و حسابی به مغزت استراحت بده، بعد بیا، یه لیوان چایی برای خودت بریز، پنجره رو ببند، کتاب رو بگیر دستت و فقط به کلماتی فکر کن که داری می‌خونی. اصلا هم خودت رو مجبور نکن حتما همون موقع یاد بگیری. فقط بخون. اون وقت یکهو به خودت میای می‌بینی کلی صفحه خوندی بی اونکه متوجه سر و صدای بیرون بشی. زمانی که من کنکور داشتم توی خونه مون بنایی داشتیم، دیگه خودت تا ته‌اش رو بخون. منم موقع درس خوندن حتما حتما باید تنها می‌بودم و نمی‌تونستم به کتابخونه یا هر جایی دیگه‌ای برم و فقط با همین چیزها تونستم موفق بشم. بعد هم خواهر خوبم پزشکی همه آینده نیست. درسته که پدرت آرزو داره تو پزشک بشی، ولی ممکنه یک شغل دیگه‌ای باشه که تو، توی اون از 100 تا پزشک حاذق هم بتونی موفق‌تر و مفیدتر باشی. این قدر سیاه و سفید به همه چیز نگاه نکن. مهم اینه که تو باعث افتخاره خانواده‌ات بشی. به همین فکر کن و مطمئن باش اون‌ها در هر صورت به تو افتخار می‌کنند. به قول خودت این کنکور لعنتی به اندازه کافی لحظات ناب جوونی رو بهتون زهر می‌کنه دیگه تو با این استرس‌ها و بدتر از همه این نومیدی‌ها سخت‌ترش نکن. این اولین دیوار یا سدی است که تو باید ازش رد بشی. پس محکم باش و به زندگی نشون بده که از این بیدها نیستی که با این بادها بلرزی. امیدوارم نامه بعدی‌ات پر از شادمانی باشه و راحتی خیال.