هدف؛ نایب‌قهرمانی‌ دنیا

با تیم‌های ملی و حضور در رقابت‌های پیش‌روی قهرمانی آسیا شروع می‌کنیم. مثل همیشه با نگاهی نتیجه‌گرا وارد مسابقه‌ها خواهیم شد؟ اگر این‌چنین است کسب چه مقامی را هدف گرفته‌ایم؟

این هفتمین دوره رقابت‌های ووشوی قهرمانی آسیاست که در کشور ماکائو در روزهای 20 تا 29‌اردیبهشت برگزار خواهد شد. هرچند هدف ما حضور قدرتمندانه است، ولی بیش از نتیجه‌گرایی به اهداف و حرکت برنامه‌دار و بلندمدت خود نگاه می‌کنیم.

نقطه اوج تیم ملی را کجا خواهیم دید؟

هدف اصلی ما بازی‌های آسیایی 2010 گوانگ‌جو است. ما برای گرفتن حداکثر مدال در آن مسابقه‌ها برنامه‌ریزی کرده‌ایم.

پس طبیعی است که جوانگرایی زیادی در تیم ملی کرده‌‌اید.

بله، عمده ملی‌پوشان ما 18 تا 20 سال سن دارند.

و البته حسین اوجاقی بالای 30 سال هم در این تیم حضور دارد و این نشان می‌دهد از عنصر تجربه غافل نشده‌اید.

بله، اوجاقی 32 ساله دارای چنان تجربه ارزشمندی است که در هر شرایطی می‌تواند موفقیت بیاورد و نشان دهد دود از کنده بلند می‌شود.

سنین اوج در ووشو چه سال‌هایی است؟

در سانشو (مبارزه)‌ 18 تا 35 سالگی و در تالو 16‌‌تا 25 سالگی.

انتخاب ورزشکاران اعزامی به چه نحوی است؟ باز هم مثل سال‌های اخیر به امید مدال در اوزان سنگین هستیم و سبک‌وزن‌ها را اعزام نمی‌کنیم؟

راحت‌ترین کار برایمان همین بود، همچنان‌که سال‌های گذشته هم همین اتفاق می‌افتاد.

از آنجا که ما در وزن‌های سنگین قوی‌تر هستیم و طلاهای ما در آن به دست آمده است، در سال‌های گذشته ورزشکاران این اوزان را اعزام می‌کردیم و چون می‌دانستیم در اوزان سبک، حریفان شرقی از ما بهترند فرصتی به ‌سبک‌وزن‌ها نمی‌دادیم. ولی امسال تصمیم گرفتیم این ریسک را بکنیم و در 7 وزن سانشو (مبارزه)‌ که از 11 وزن موجود اجازه حضور داریم، 4 سبک‌وزن را هم بفرستیم که دارای تجربه‌ای در این مسابقه‌ها نیستند، اما خیلی به آنها امیدواریم.

چرا این تصمیم را گرفتید؟

چون در بازی‌های آسیایی 2010 بیشتر اوزان سبک رسمیت داشته و حضور خواهند داشت.

برای آمادگی هر چه بیشتر ملی‌پوشان چه برنامه‌هایی تدارک دیدید؟

از 5 اسفند 86 اردوی تیم ملی بانوان را در شیراز آغاز کردیم و از 20 اسفندماه، اردوی تیم ملی مردان شروع شد.
در این مدت بچه‌ها زحمات بسیار زیادی کشیده‌اند، حتی در تعطیلات عید هم دور از خانواده به مرور تمرین‌های سنگین خود مشغول بودند که از این جهت از آنها تشکر می‌کنم.

ما در این اردوها از حضور 3 مربی چینی برای تالوی آقایان و سانشو و تالوی خانم‌ها استفاده کردیم، ضمن این‌که از دعوت چینی‌ها برای حضور هر چه قدرتمند‌تر در بازی‌های ماکائو و ارزیابی نفرات اصلی بهره‌ زیادی بردیم و به هزینه آنها در تورنمنت خوبی شرکت کردیم.

مسابقه ایران و چین در شهر هالبین؟

بله.

آنها با چه توجیهی تمام هزینه‌های ما برای حضور در این تورنمنت را پرداختند؟

وانگ شیائولین، دبیرکل فدراسیون جهانی ووشو در پیامی که چندی پیش رسما صادر کرد، سرنوشت آینده ووشوی جهان را در دست کشورهای چین و ایران ارزیابی کرد و طی یک سال گذشته نگاه مجموعه‌ جهانی ووشو به ایران، نگاه ویژه‌ای است. آنها روی بازی ایران و چین در هالبین تبلیغ زیادی کرده‌ بودند. 7 کانال تلویزیونی و 6‌‌شبکه رادیویی به‌طور زنده این مسابقه را پوشش دادند، ضمن این‌که 15 روزنامه و نشریه نیز به انعکاس این رویداد پرداختند. در شهر برگزاری نیز بیلبورد بزرگی به تبلیغ این رویداد کمک می‌کرد.

ووشو متعلق به چینی‌هاست و آنها علاقه فراوانی به آن دارند. ما در چنین شرایطی در هالبین مقابل چینی‌ها به برد و باخت‌هایی دست پیدا کردیم، در حالی‌که تاکنون فقط 2‌‌کشور روسیه و ایران توانسته‌اند نفراتی از چین را شکست دهند. به همین دلیل مطمئنم چینی‌ها در رقابت‌های آسیایی ماکائو، ریسک حضور در اوزانی را که مغلوب شرکت‌کنندگان ایرانی شده‌اند نخواهند پذیرفت و در این اوزان شرکت نمی‌کنند.

این انتظار وجود داشت که چینی‌ها بتوانند با استفاده از امتیاز میزبانی المپیک، ورزش بومی خود (ووشو)‌ را حتی به صورت غیررسمی در المپیک شرکت دهند، مثل کره‌ای‌ها که در المپیک 88 سئول، تکواندو را به‌طور غیررسمی وارد المپیک کردند.

صادقانه بگویم ورود به المپیک کار بسیار دشواری است و رشته‌های زیادی تمام تلاش خود را می‌کنند تا به المپیک اضافه شوند. ووشو در سال 2004 توسط I.O.C شناخته شد. یکی از عواملی که موجب شد  تکواندو به آن شکل وارد المپیک شود، حضور کیم (رئیس اسبق فدراسیون بین‌المللی تکنواندو)‌ به عنوان نایب‌رئیس وقت کمیته بین‌المللی المپیک بود.

نکته‌ای که خیلی‌ها را امیدوار می‌کند، کسب نایب‌رئیسی کمیته المپیک توسط یوزای چینگ چینی است. او اکنون علاوه بر ریاست فدراسیون جهانی ووشو و معاونت وزارت ورزش چین، عضو هیات اجرایی I.O.C و نایب‌رئیس شورای المپیک آسیاست. با توجه به این‌که وی تنها نامزد چینی انتخابات I.O.C است، شانس خیلی بالایی برای نایب‌رئیسی I.O.C دارد و این ما را به المپیکی شدن ووشو خیلی امیدوار می‌کند.

با این که ووشو نتوانست به عنوان رشته‌ای غیررسمی وارد المپیک پکن شود، قرار شد رقابت‌های جهانی امسال در دل مسابقه‌های المپیک باشد. بر این اساس رقابت‌های جهانی امسال 13 تا 18 مردادماه در سالنی که قبل از آن مسابقه‌های هندبال المپیک برگزار شده، انجام می‌شود.

ما با چند نماینده در این مسابقه‌‌ها شرکت می‌کنیم؟

در رقابت‌های جهانی سال 86 که آبان‌ماه گذشته در پکن برگزار شد، 4 سهمیه شامل 2‌‌سهمیه آقایان توسط اوجاقی (سانشو)‌ و عربی (تالو)‌ و 2 سهمیه بانوان به وسیله کریمی و دهقان به دست‌آوردیم. البته با توجه به عضویت بنده در هیات‌رئیسه فدراسیون جهانی، درصددیم یک وایلدکارت هم برای احسان پیغمبری بگیریم.

پس از بازگشت از قهرمانی آسیا، خود را برای حضور ووشو در دل المپیک مهیا خواهیم کرد؟

بله، از خرداد به مدت 3 ماه برای المپیکی‌ها اردو می‌زنیم. 28 مرداد به پکن اعزام می‌شویم با 5 ورزشکار، 2 مربی، یک داور و خودم. مجموعا 9 نفری عازم پکن می‌شویم و قطعا با مدال برمی‌گردیم.

شما سال گذشته برای نخستین بار لیگ برتر ووشو را راه‌اندازی کردید. دومین دوره لیگ را بعد از اتمام المپیک آغاز می‌کنید؟

خیر. از 21 تیرماه دومین دوره لیگ و از یک هفته بعدش نخستین دوره لیگ برتر آقایان آغاز می‌شود و تا اواسط بهمن‌ماه این مسابقه‌ها طول می‌کشد.

و در بهمن‌ماه نیز مثل سال گذشته جام بین‌المللی پارس را میزبانی می‌کنید؟

باز هم نه. امسال جام پارس را به دلیل برگزاری رقابت‌های ووشوی قهرمانی غرب آسیا که آبان‌ماه در بندرعباس برگزار می‌شود، انجام نخواهیم داد.

دلیلی دارد قهرمانان خود را زیر بار این همه مسابقه، اردو و فشار دچار فرسودگی و مصدومیت کنیم و در رقابت‌‌های غرب آسیا شرکت دهیم؟

نظر قابلی تاملی است، ضمن این که اطلاع دارید تعدادی از ملی‌پوشان ما در عین حال که در تیم بزرگسالان حاضرند در تیم ملی جوانان هم حضور دارند. 14 تا 21 آذرماه دومین دوره قهرمانی جهان در رده‌های نوجوانان، نونهالان و جوانان در کشور اندونزی برگزاری می‌شود که‌ آنجا هم ما با قدرت حاضر خواهیم شد.

در جام‌جهانی سانشو در هالبین چین هم پس از برگزاری اردویی یک ماهه حاضر می‌شویم. آنجا فقط ورزشکارانی که در رقابت‌های جهانی مدال گرفته‌اند اجازه حضور دارند که تیم ما با 8‌‌شرکت‌کننده ظاهر می‌‌شود.

آیا ورزشکاران ما می‌توانند این تعداد مسابقه را تحمل کنند و دچار مشکل نخواهند شد؟

پیش‌بینی‌هایی کرده‌ایم که ورزشکاران به تداخل مسابقه‌ها برخورد نکنند، از جمله این که حضور مدال‌آوران ما برای رقابت‌های انتخابی و قهرمانی کشور اختیاری است.

و سرانجام این که تصاحب کرسی‌های مختلف جهانی و آسیایی می‌تواند جهشی در رتبه جهانی ایران به وجود آورد؟

ما در آخرین مسابقه جهانی در تالو هفتم و در سانشو چهارم جهان شدیم، با توجه به افزایش تعداد تیم‌های شرکت‌کننده از 64 کشور در رقابت‌های سال 2005 ویتنام به 90‌‌کشور در رقابت‌های سال 2007 چین، به رشدی 40 درصدی رسیدیم، ضمن این که ناداوری‌هایی در این مسابقه‌ها علیه ما صورت گرفت که نایب‌قهرمانی مسلم جهان را از دست ما گرفت، اتفاقاتی که مطمئن باشید دیگر تکرار نخواهد شد و ما از این پس فقط به نایب‌قهرمانی دنیا نگاه می‌کنیم.

رشد چشمگیر درآمد ملی‌پوشان‌

قبلا هیچ درآمدی از مسابقه‌ها نصیب ووشوکاران نمی‌شد و صرفا حقوق ناچیزی بابت حضور در تیم ملی پرداخت می‌شد، البته سازمان تربیت بدنی نیز بابت کسب مدال‌های برون‌مرزی بر پایه فرمول‌های خود جوایز نقدی به قهرمانان ما می‌داد. نگاه من به لیگ برای درآمدزایی بود و شروع خوبی را به ارمغان آورد.

با این حال اکنون درآمد ورزشکاران رشته ما خیلی کمتر از ورزشکاران رشته‌های جودو، کشتی، کاراته و... است. چون آنها سال‌هاست روی درآمدزایی کار می‌کنند. برای حضور سرمایه‌گذاران تمهیداتی در نظر گرفته‌ایم و امیدواریم طی 2 تا 3 سال آینده سطح درآمد ورزشکاران خود را به کاراته و تکواندو برسانیم.

در سال 85 یک ملی‌پوش درجه یک ما سالانه 800 هزار تومان درآمد داشت (جدای از جوایز سازمان‌ که برای هر مدال بین 20 تا 80 سکه بهار آزادی تعلق می‌گیرد)‌ اکنون این رقم 10 برابر شده و در سال 86 به 8 میلیون تومان رسیده که جهشی بزرگ بوده است. امسال شاهد رشدی 20 درصدی در این زمینه خواهیم بود و رقم را به حدود 10 میلیون تومان می‌رسانیم.

مجید عباسقلی‌